บทที่ 596 : คืนสังหาร!

บทที่ 596 : คืนสังหาร! เวลาสี่ทุ่มตรง.. “คืนนี้ทุกคนค้างที่นี่ก็แล้วกัน..ส่วนผมต้องออกไปข้างนอกหาสถานที่ฝึกฝน และคงจะไม่กลับบ้านตลอดทั้งคืน ไม่ต้องอยู่รอ!” คืนนี้หลิงหยุนจะต้องออกไปข้างนอกเพื่อลงมือสังหารยอดฝีมือขององค์กรนักฆ่าเขาจึงต้องบอกกับสาวงามทั้งเจ็ดคนให้คลายความกังวล ทางด้านไป๋เซียนเอ๋อที่ไม่ต้องการอยู่บ้านได้แต่เอามือจับชายเสื้อของหลิงหยุนไว้แน่น ส่วนฉินตงเฉี่วยก็อดที่จะถามออกไปด้วยความกังวลไม่ได้ “เจ้าเด็กดื้อ..ในเมื่อเจ้าจะไปฝึกฝนเพื่อฟื้นฟูสภาพร่างกาย ก็ให้ข้าไปคอยคุ้มครองดูแลเจ้าไม่ดีกว่ารึ” ฉินตงเฉี่วยนึกถึงหญิงสาวชุดดำที่อยู่ในรถคันสีดำเมื่อเช้านี้และนางเองไม่สามารถมองเห็นระดับขั้นกำลังภายในที่แท้จริงของธิดาพรรคมาร นางจึงไม่วางใจ.. หลิงหยุนตอบกลับยิ้มๆ“น้าหญิง..ข้าก็แค่ไปฟื้นฟูสภาพร่างกาย ไม่ต้องให้ท่านไปคอยคุ้มครองก็ได้..” หลังจากพูดให้ฉินตงเฉี่วยคลายความกังวลแล้วไป๋เซียนเอ๋อ และสาวงามคนอื่นๆต่างก็ถูกทิ้งให้อยู่ที่บ้าน แล้วหลิงหยุนก็พุ่งออกจากบ้านทันที ท่ามกลางลมพัดที่ค่อนข้างแรงในหมู่บ้านจิงฉูแห่งนี้.. “เฮ้อ..ความรู้สึกของการมีอิสระช่างดีงามเสียเหลือเกิน!” ห่างจากบ้านเลขที่-1ไปไกลราวสองกิโลเมตร หลิงหยุนยืนอยู่ในมุมมืด และจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดสีดำพร้อมกับพึมพำออกมา และถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก “ดูเหมือนหน้าฝนคงใกล้จะมาถึงแล้วสินะ..”หลิงหยุนมองขึ้นไปบนท้องฟ้าสลัว และพึมพำออกมาเบาๆ ในเดือนพฤษภาคมนี้..อากาศแปรปรวนอย่างมาก ลมพัดเอากลุ่มเมฆสีดำมารวมกัน ทำให้แสงจันทร์ในคืนนี้ไม่สว่างไสวนัก อีกทั้งนี่เป็นช่วงปลายเดือน พระจันทร์จึงเหลือเพียงแค่ครึ่งเสี้ยว และดูเหมือนว่ากำลังจะถูกกลุ่มเมฆสีดำบดบัดจนมิดในอีกไม่กี่นาที แต่ยิ่งท้องฟ้ามืดครึ้มมากเท่าไหร่ก็ยิ่งเหมาะแก่การลงมือสังหารมากเท่านั้น! ท่ามกลางค่ำคืนอันมืดมิดหลิงหยุนใช้วิชาเท้าทองคำหมื่นลี้ข้ามถนนไปอีกฝั่ง และมุ่งหน้าไปทางชานเมืองด้านทิศใต้ของจิงฉู หลิงหยุนไปตามเส้นทางที่เหมี่ยวเสี่ยวเหมาบอกมาและไม่นานก็ไปถึงลานหน้าบ้านขนาดใหญ่หลังหนึ่งซึ่งเป็นที่อยู่ของเหล่ายอดฝีมือขององค์กรนักฆ่า “นี่..วันนี้เจ้าเด็กนั่นทำได้น่าทึ่งมากจริงๆมันรักษาผู้ป่วยอาการโคม่าพร้อมๆกันถึงยี่สิบสองราย แล้วหนึ่งในนั้นก็เป็นคนวิกลจริตที่เป็นป่วยมานานมากกว่าสิบปี แต่เด็กนั่นกลับรักษาให้หายได้อย่างง่ายดาย.. เด็กนั่นมันเป็นเซียนหรือยังไง” หนึ่งในคนขับรถที่มีรูปร่างปานกลางและดูคล้ายคนธรรมดา แต่หลิงหยุนสามารถมองออกว่ากำลังภายในของเขาอยู่ในขั้นเซียงเทียน-1 “นั่นสิ..ไม่น่าเป็นไปได้!” “น่าเสียดาย..นี่ถ้าข้ารู้ว่ามันเก่งกาจแบบนี้ ข้าจะเอาคนป่วยอีกสิบรายที่เสียชีวิตระหว่างที่ถูกกักตัวอยู่ที่นี่สองสามวันไปให้มันรักษาด้วย รับรองว่ามันต้องรักษาไม่ได้แน่ๆ” “นี่เจ้าเพ้อเจ้ออะไรของเจ้า!คนตายจะรักษาฟื้นยังไงเล่า!” “จะไม่ตายได้ยังไง..ผู้ป่วยทั้งสิบคนนั่นถูกจับมาขังที่นี่ให้อดข้าวอดน้ำ ก็ต้องตายอยู่แล้ว!” พวกมันพูดถึงผู้ป่วยสิบคนที่อดข้าวอดน้ำตายด้วยสีหน้าเรียบเฉยพวกมันคุยกันราวกับว่าคนบริสุทธิ์ตายสิบคนนั้นเป็นเพียงแค่เรื่องเล็กน้อย และชีวิตของมนุษย์เป็นสิ่งไร้ค่าในสายตาของพวกมันซึ่งเป็นนักฆ่าดวงตาของหลิงหยุนฉายแววสังหารขึ้นมาทันที!หลิงหยุนคร้านที่จะฟังต่อเพราะสิ่งที่นักฆ่าเหล่านั้นพูดคุยกัน ล้วนเป็นเรื่องที่ไร้สาระหาประโยชน์อะไรไม่ได้..หากต้องการสืบหาที่อยู่ของเสี่ยวเม่ยเม่ยก็ต้องหาที่อยู่ของธิดาพรรคมารให้พบเสียก่อนหลิงหยุนไม่เสียเวลาหลบซ่อนตัวอยู่อีกเขากระโดดออกมายืนอยู่กลางลานบ้านทันที!“มือสังหารขององค์กรนักฆ่าพวกเจ้าเตรียมตัวตายได้แล้ว!”“แกเป็นใคร!”“นั่นใคร!”“เจ้าต่างหากที่ต้องเตรียมตัวตาย!”สิ้นเสียงตะโกนถามยอดฝีมืออีกสิบคนก็พุ่งออกมาจากบ้าน และเข้าล้อมร่างของหลิงหยุนไว้ทันที“เป็นเจ้าเองรึ”“หลิงหยุน!”สองคนที่รู้จักหลิงหยุนก็คือคนที่ปลอมตัวเป็นคนขับรถนั่นเองและเมื่อทั้งคู่ได้เห็นหลิงหยุนก็ถึงกับตกใจทั้งคู่มั่นใจว่าไม่มีคนสะกดรอยตามพวกเขามาเหตุใดหลิงหยุนจึงรู้ที่อยู่ได้!“ฮ่า..ฮ่า.. ข้าคิดว่าใครที่ใหนกล้าบุกเข้ามาขู่ฆ่ามือสังหารระดับสวรรค์อย่างพวกเรา ที่แท้ก็เป็นเจ้าเด็กหนุ่มหน้าหวานนี่เอง..”“นี่..เจ้าเด็กน้อย! เจ้ามาถึงที่นี่คงต้องการทำตัวเป็นฮีโร่สินะ ฮ่า..ฮ่า.. แต่ข้าว่าเจ้าน่าจะสะกดคำว่าตายไม่เป็นมากกว่า!”“นี่เจ้าคงคิดว่าพวกข้าเป็นคนธรรมดาสินะถึงได้คิดจะฆ่า! ฮ่า.. ฮ่า..”ยอดฝีมือขององค์กรนักฆ่าไม่สามารถเห็นขั้นกำลังภายในของหลิงหยุนได้เมื่อเห็นว่าหลิงหยุนเป็นฝ่ายบุกเข้ามาที่นี่ ก็พากันโอ้อวดกันอย่างไม่นึกอาย แต่ละคนล้วนแล้วแต่จองหองพองขน ไม่เห็นหลิงหยุนอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย!“ที่แท้หลิงหยุนก็คือเจ้าเด็กหนุ่มหน้าหวานคนนี้หรอกรึมิน่า.. ธิดาสวรรค์จึงลังเลใจไม่ต้องการลงมือสังหารมัน สงสัยนางจะชื่นชอบหลิงหยุนเข้าแล้ว..”ชายชราร่างผอมสวมชุดแดงกำลังหรี่ตาจ้องมองหลิงหยุน พร้อมกับแสดงความรังเกียจออกมาทางสายตาอย่างเปิดเผย‘ธิดาสวรรค์!แท้จริงแล้วหญิงงามในชุดผ้าแพรสีดำผู้นั้น คนขององค์กรนักฆ่าเรียกนางว่าธิดาสวรรค์งั้นรึ?!’หลิงหยุนยิ้มหยันพร้อมกับร้องตอบว่า“นี่ตาเฒ่า.. เจ้ากล้าพูดเช่นนี้ไม่เกรงว่าธิดาสวรรค์ได้ยินเข้าจะตบหน้าเจ้าจนตายงั้นรึ”ชายชราชุดแดงหัวเราะเสียงดังคล้ายคนคลุ้มคลั่ง“ฮ่า.. ฮ่า.. ฮ่า.. ข้าไม่กลัวอยู่แล้ว! ธิดาสวรรค์ไม่เคยย่างกรายมาที่นี่แม้แต่ครั้งเดียว หากเจ้าต้องการจะมาตามหานางแล้วล่ะก็ ดูเหมือนว่าเจ้าจะมาผิดที่แล้วล่ะ!”หลิงหยุนยิ้มพร้อมกับพูดด้วยท่าทางสบายๆ“ในเมื่อเจ้าไม่เกรงกลัวนาง เจ้ากล้าพูดประโยคเมื่อครู่ต่อหน้าธิดาสวรรค์หรือไม่”ถึงอย่างไรนักฆ่าเหล่านี้ก็ต้องตายในคืนนี้!แต่ก่อนตายหลิงหยุนต้องเค้นข้อมูลจากพวกมันให้ได้มากที่สุด แล้วจึงจะลงมือสังหาร