บทที่ 595 : แอบภูมิใจเงียบๆ!

บทที่ 595 : แอบภูมิใจเงียบๆ! “เพราะตั้งแต่วันจันทร์หน้าเป็นต้นไปผมก็จะต้องไปโรงเรียนทุกวัน และจะไม่ขาดเรียนเลยจนกว่าจนสอบเอนทรานซ์เสร็จ!” หลิงหยุนประกาศด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มต่อหน้าหลงหวู่และสาวงามคนอื่นๆ! หญิงสาวทั้งหกคนถึงกับตกใจเพราะพวกเธอแทบจะไม่เคยได้ยินคำพูดทำนองนี้ออกจากปากของหลิงหยุนเลย.. จากนั้นหลิงหยุนก็ส่งกระแสจิตบอกกับหลงหวู่ว่า.. -หลงหวู่..ที่ผมกำลังพูดกับคุณอยู่นี้คนอื่นๆจะไม่ได้ยิน ตอนนี้คุณกับผมก็เรียนอยู่ห้องเดียวกัน และยังนั่งโต๊ะข้างกันอีกด้วย ตอนเย็นผมก็ไปส่งคุณกลับบ้านตามลำพังได้ แบบนี้คุณยังอยากจะอยู่ที่นี่อีกจริงๆน่ะเหรอ!- หลงหวู่ได้ฟังหลิงหยุนพูดเช่นนั้นจึงรีบโพล่งออกไปทันที “ไม่.. ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว..” ไป๋เซียนเอ๋อเสี่ยวเม่ยหนิง และเหมี่ยวเสี่ยวเหมาต่างก็ถึงกับงุนงง ที่จู่ๆหลงหวู่ก็เปลี่ยนใจกะทันหันเช่นนี้! ที่นี่มีทั้งฉินตงเฉี่วยและหนิงหลิงยู่อยู่ด้วยต่อให้หลงหวู่ดื้อดึงจะอยู่จริงๆ ก็คงยากที่จะเป็นไปได้! และยิ่งได้ฟังคำพูดของหลิงหยุนเธอจึงรีบปฏิเสธเสียงดังทันที! ในเมื่อหลิงหยุนจะกลับไปเรียนเธอยังจะดื้อดึงอยู่ที่นี่ให้ถูกตำหนิทำไมกัน เธอยังอยากจะอยู่ที่บ้านหลิงหยุนเพื่ออะไรอีก? เพราะหากหลิงหยุนไปโรงเรียน คนที่ได้อยู่ใกล้ชิดกับหลิงหยุนเกือบจะตลอดเวลาก็คงไม่พ้นต้องเป็นเธออย่างแน่นอน! ในหนึ่งวันตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าจนถึงสี่ทุ่ม..ก็เป็นเวลาที่เพียงพอแล้วสำหรับการที่เธอจะได้อยู่ใกล้ชิดกับหลิงหยุน อีกทั้งเขายังรับปากจะไปส่งเธอที่บ้านอีก ดังนั้นระหว่างทางกลับบ้าน.. เธอกลับหลิงหยุนก็ยังสามารถ.. ได้หากต้องการ! อีกอย่าง..ต่อให้หลงหวู่ได้อยู่ที่บ้านหลังนี้ เมื่อหลิงหยุนกลับมาจากโรงเรียน สาวๆ ก็คงต้องแย่งชิงตัวหลิงหยุนกันให้จ้าละหวั่น มีหรือที่หลิงหยุนจะมีเวลาให้กับเธอ คิดได้เช่นนี้เธอจึงไม่นึกอิจฉาหญิงสาวคนอื่นที่ได้อยู่ที่นี่อีก และด้วยรอยยิ้มที่พึงพอใจของหลงหวู่หลิงหยุนจึงไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรอีก เพียงคำพูดแค่ไม่กี่คำของหลิงหยุน หลงหวู่ก็สามารถเข้าใจความหมายได้ในทันที ได้ฟังเช่นนี้แล้ว..คงจะมีเพียงคนโง่เท่านั้นที่ยังต้องการจะอยู่ที่นี่อีก! หลังจากรับประทานอาหารเข้าไปจนอิ่มแปล้หลิงหยุนก็จัดการแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นตลอดช่วงบ่ายนี้ได้ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ หากเป็นคนอื่น.. คงต้องกุมขมับปวดหัว และไม่รู้ว่าจะแก้ไขอย่างไร! ไม่เพียงหลิงหยุนจะสามารถแก้ไขปัญหาได้ภายในเวลาสั้นๆแต่เขายังสามารถทำให้ทุกฝ่ายพึงพอใจได้อีกด้วย.. “หมดเรื่องแล้วงั้นรึ!” ฉินตงเฉี่วยหนิงหลิงยู่ และเสี่ยวเม่ยหนิง ต่างก็หันไปมองหน้ากันอย่างงุนงง“นี่..พวกคุณทำไมถึงไม่เชื่อฟังคำพูดของน้าหญิง! ยังไม่รีบขอโทษน้าหญิงอีก..”“น้าหญิง..ฉันผิดไปแล้วค่ะ..”“ฉันก็ผิดไปแล้วค่ะอภัยให้ด้วยนะคะ..”หลินเมิ่งหานและหลงหวู่ที่ยืนเขินอายอยู่ต่างก็รีบเอ่ยขอโทษฉินตงเฉี่วยในทันทีความขุ่นเคืองในจิตใจของฉินตงเฉี่วยสลายเบาบางลงและรู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย เธอได้แต่หัวเราะแก้เก้อก่อนจะรีบตอบกลับไปว่า“ไม่เป็นไร..ทุกคนล้วนเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน!”หลังจากนั้นฉินตงเฉี่วยก็แอบส่งกระแสจิตบอกกับหลิงหยุน..-เจ้าเด็กดื้อ..เจ้าเอาตัวรอดอีกจนได้สินะ! มิน่ารอบตัวเจ้าถึงได้มีหญิงงามรายล้อมเช่นนี้ หญิงสาวสองคนนี้ทะเลาะกันตลอดทั้งบ่าย แต่เจ้ากลับพูดเพียงไม่กี่คำก็ทำให้พวกนางเชื่อฟังได้แล้ว!-หลิงหยุนตอบบกลับไปทันทีพร้อมกับแสร้งนั่งก้มหน้าก้มตาทำตัวเป็นแมวเชื่องๆตัวหนึ่ง-น้าหญิง..ท่านก็เห็นนี่ว่าหญิงสาวพวกนี้น่าเบื่อแค่ใหน ข้ากลับมาบ้านพักผ่อน พวกนางก็ยังตามมา ดูท่าพวกนางวันๆคงจะไม่มีอะไรทำ..-ฉินตงเฉีวยยิ้มพร้อมกับตอบบกลับว่า-เจ้าเด็กดื้อ.. นี่เจ้าคงตำหนิข้าด้วยสินะ! เพราะข้าเองก็ตามเจ้ามาที่นี่เหมือนกัน!-หลิงหยุนรีบแก้ตัว-น้าหญิง.. ท่านคิดเช่นนั้นได้อย่างไรกัน ท่านเป็นน้าหญิงของข้านะ! ท่านเป็นญาติของข้า และตามมาที่นี่ก็เพื่อดูแลข้า ข้าจะกล้าคิดเช่นนั้นกับท่านได้อย่างไรกัน..?-ฉินตงเฉี่วยได้แต่คิดในใจเงียบๆว่า‘เจ้าเด็กโง่.. หากข้าไม่ได้เป็นน้าหญิงของเจ้าก็คงจะดี..’และทั้งฉินตงเฉี่วยกับหนิงหลิงยู่ต่างก็กำลังเป็นเจ็บปวดกับความเป็นเครือญาตินี้!แต่จะตำหนิหญิงสาวมากมายที่มาหลงรักหลิงหยุนก็ไม่ถูกแต่ควรตำหนิหลิงหยุนเสียมากกว่าที่เก่งกาจจนเกินไป ในโลกธรรมดาๆใบนี้ คนที่เก่งราวกับเซียนเช่นหลิงหยุน จึงสามารถกุมหัวใจหญิงสาวได้อย่างง่ายดายและก็ต้องยอมรับว่า..ชายหนุ่มเช่นหลิงหยุนนั้น ที่ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตา หรือความสามารถ หากหญิงสาวคนใดไม่เหลียวมอง ก็นับว่าตาบอดแล้ว!แต่ก็อาจมีบ้างสำหรับหญิงสาวที่ไม่ได้รักและชื่นชอบผู้ชาย..หลังจากที่หลิงหยุนจัดการแก้ปัญหาจบแล้วหลินเมิ่งหานและหลงหวู่ก็หันไปพูดจากันอย่างเก้อเขิน และไม่ทะเลาะกันอีก จากนั้นหญิงสาวทั้งหกคนต่างกันนั่งคุยกันอยู่ในห้องนั่งเล่น ทั้งหมดพูดคุยกันด้วยดี และต่างก็ถามไถ่ถึงสุขภาพของหลิงหยุนด้วยความเป็นห่วง..ระหว่างที่หญิงสาวพูดคุยกันอยู่นั้นหลิงหยุนก็แอบส่งกระแสจิตพูดคุยกับเหมี่ยวเสี่ยวเหมาที่ยังคงอยู่ในห้องนอนชั้นสอง