บทที่ 600 : คำสารภาพของฉินจิวยื่อ!

บทที่ 600 : คำสารภาพของฉินจิวยื่อ! เมื่อได้เห็นสีหน้าจริงจังของฉินตงเฉี่วยในแบบที่หลิงหยุนไม่เคยได้พบเห็นมาก่อนและได้ยินน้ำเสียงเศร้าสร้อยที่ไม่เคยได้ยินจากปากของนางมาก่อนเช่นนี้ หลิงหยุนจึงรู้สึกแปลกใจอย่างมาก! หลิงหยุนได้แต่ยกมือขึ้นเกาศรีษะพร้อมกับตอบไปว่า“น้าหญิง.. ไม่ว่าท่านถามอะไร ข้าจะตอบท่านตามความเป็นจริง.. ว่าแต่มีเรื่องอะไรงั้นรึ?!” หลิงหยุนคาดว่าฉินตงเฉี่วยงคงจะถามเขาเรื่องเมื่อวานนี้และคงจะถามว่าเขาหายไปใหนมาเมื่อคืนนี้ และเขาก็คงจะสารภาพไปตามความจริง แต่อย่างน้อยเขาก็เชื่อว่าฉินตงเฉี่วยคงจะไม่ถึงขั้นลงมือทำร้ายเขาแน่นอน! ฉินตงเฉี่วยส่ายหน้าพร้อมกับขึ้นเสียงสูงกับหลิงหยุน“นี่เจ้าคิดอะไร..! ข้าไม่ถามเจ้าเรื่องพวกนั้นแน่!” ‘ไม่ถามเรื่องพวกนั้นแล้วจะถามข้าเรื่องอะไรกัน?’ หลิงหยุนยิ่งงงเข้าไปใหญ่ แต่ก็เดาว่าคงจะต้องเป็นเรื่องใหญ่ เขาจึงเร่งเร้าให้นางรีบถาม “น้าหญิง..ท่านรีบถามมาเร็วเข้า!” ฉินตงเฉี่วยสูดลมหายใจเข้าลึกพร้อมกับถอนหายใจยาวจากนั้นนางจึงเงยหน้าขึ้นพร้อมกับจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของหลิงหยุน แววตาของฉินตงเฉี่วยบ่งบอกถึงความลังเลใจ ก่อนจะกระซิบถามเสียงเบา “หลิงหยุน..หากวันหนึ่งเจ้าได้พบกับพ่อแม่ที่แท้จริงของเจ้า เจ้าจะยอมรับพวกเขาหรือไม่ แล้วเจ้าจะลืมพี่สาวของข้า ลืมหลิงยู่ แล้วก็ลืม.. ข้า.. หรือไม่?” หลิงหยุนได้ยินถึงกับตัวสั่นเทิ้ม!สภาพจิตใจของเขาในเวลานี้ไม่ต่างจากท้องฟ้าที่มืดครึ้ม และรู้สึกกังวลใจอยู่ลึกๆ พ่อแม่ที่แท้จริงงั้นหรือสายเลือดที่แท้จริงงั้นหรือ? ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่..หลิงหยุนได้แต่กำหมัดสองข้างแน่น สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย จู่ๆหลิงหยุนก็นึกถึงเหล่ากุ่ยขึ้นมาทันที เขาต้องการพบเหล่ากุ่ย การที่ฉินตงเฉี่วยเปลี่ยนไปเช่นนี้ อาจเป็นไปได้ว่านางอาจรู้ว่าเหล่ากุ่ยเกี่ยวข้องกับพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดเขา และเหล่ากุ่ยก็คือคนที่พวกเขาส่งมา? ในช่วงเวลาสั้นๆความคิดมากมายผุดขึ้นมาในใจของหลิงหยุนราวกับหนังภาพยนตร์ และภาพต่างๆก็ฉายซ้ำวนไปวนมาอยู่เช่นนั้น! ในความเห็นของหลิงหยุนจู่ๆเหล่ากุ่ยก็ปรากฏตัวอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แม้เหล่ากุ่ยจะไม่ได้บอกเล่าสิ่งใดให้เขาฟัง แต่การกระทำของเหล่ากุ่ยก็ได้บ่งบอกทุกอย่างไว้ชัดเจน! หลิงหยุนได้พบเหล่ากุ่ยที่มอบทั้งความห่วงใยและความรักให้กับเขา มันเป็นความรักที่ญาติผู้ใหญ่คนหนึ่งพึงมีให้กับบุตรหลานของตนเอง หลิงหยุนยังจำได้ว่า..เหล่ากุ่ยสมัครใจที่จะติดตามเขาไปในที่ที่อันตราย โดยที่ไม่รู้ว่าด้วยซ้ำว่าด้วยความแข็งแกร่งของหลิงหยุนในครั้งนั้นพร้อมด้วยกระบี่โลหิตแดนใต้ และกระบี่มังกรขาวในมือ ทำให้หลิงหยุนสามารถสังหารยอดฝีมือขั้นเซียงเทียนได้อย่างง่ายดายแต่เหล่ากุ่ยก็ยังยินดีที่จะตามเขาไปที่บ้านตระกูลเฉิงพร้อมกับตู้กู่โม่ครั้งนั้นชายสามคนบุกเข้าไปในรังของยอดฝีมือหลายสิบคน และต่อมายังตามเขาบุกไปเผชิญหน้ากับซันเทียนเปียว และยอดฝีมือขั้นเซียงเทียนอีกสองคน เหล่ากุ่ยไม่เพียงไม่ถอยหนี แต่กลับพยายามที่จะคุ้มครองความปลอดภัยให้กับเขาอย่างสุดความสามารถสิ่งที่เหล่ากุ่ยทำนั้น..มันเหนือกว่าความเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน แต่มันมีความรักที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของหัวใจ หลิงหยุนยังเคยคิดว่าหากเขาไม่ได้พบกับพ่อแม่ที่แท้จริงของตนเอง เขาก็จะปฏิบัติต่อเหล่ากุ่ยเฉกเช่นปู่ของเขาเองสำหรับคำถามที่ว่า..เขาจะอยากพบพ่อแม่ที่แท้จริงหรือไม่ และเมื่อพบแล้วเขาจะยอมรับพวกท่านหรือไม่?แน่นอนว่าคำตอบคือ..เขาต้องการพบพวกท่าน และต้องยอมรับอย่างแน่นอน!ส่วนฉินตงเฉี่วยกับหนิงหลิงยู่นั้นนับว่าเป็นญาติสนิทเพียงไม่กี่คนที่หลิงหยุนมีอยู่ และความจริงของนี้ก็จะไม่มีวันแปรเปลี่ยนไป! แม้หญิงสาวทั้งสองคน และหลิงหยุนจะไม่ได้ผูกพันกันทางสายเลือด แต่ก็นับว่าเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน!แม้ว่าหลิงหยุนจะไม่ได้ใยดีกับฐานะของตนเองหรือใส่ใจกับการมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ! แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่ต้องการตาหาพ่อแม่ที่แท้จริงของตนเอง!เพราะอย่างน้อยพวกท่านทั้งสองก็ได้มอบร่างกายที่ดีงามนี้ให้กับหลิงหยุน– หลังจากที่เขาได้ทำการรักษาเส้นลมปราณหยางเจี๋วย และลดน้ำหนักลงอย่างรวดเร็วแต่จนกระทั่งตอนนี้..ก็ยังมีสิ่งหนึ่งที่หลิงหยุนแทบไม่อยากจะยอมรับ นั่นก็คือเรื่องรูปลักษณ์ของหลิงหยุนที่ตายไปแล้วนั้น มีลักษณะเหมือนกับเขาในโลกบ่มเพาะอย่างไม่ผิดเพี้ยน เรียกได้ว่าไม่มีความแตกต่างกันเลยแม้แต่นิดเดียวแต่ด้วยเหตุผลอะไรนั้นแม้เขาจะพยายามครุ่นคิด แต่ก็ยังไม่สามารถยืนยันได้!ดังนั้น..แม้ว่าหลิงหยุนจะไม่เคยป่าวประกาศออกไป เขาก็ยังคงต้องการพบกับพ่อแม่ที่แท้จริงของเขาบนโลกนี้ ในเมื่อเขาเองก็ได้ยอมรับร่างนี้จากหัวใจแล้วไม่ว่าจะเป็นเพราะพลังที่น่าสยดสยองจากบททดสอบของสวรรค์ในครั้งนั้นก็ดีหรือเป็นเพราะโชคชะตาของหลิงหยุนก็ดี ในเมื่อเขาได้ยอมรับทุกสิ่งทุกอย่างของร่างนี้ เขาจึงต้องการมีบ้านที่สมบูรณ์!จากการที่เส้นลมปราณหยางเจี๋วยของหลิงหยุนถูกทำลายตั้งแต่เด็กทำให้เขามั่นใจว่าพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดเขานั้นต้องไม่ใช่คนธรรมดา แต่เพราะไม่มีทางเลือก และสถานการณ์บีบบังคับ พวกท่านจึงต้องทอดทิ้งเขา และเรื่องนี้น่าจะเกิดจากผู้มีวรยุทธชั่วช้าสักคน!หลิงหยุนไม่เพียงต้องการหาศัตรูที่คิดสังหารเขาให้พบแต่ยังต้องการตามหาครอบครัวที่เป็นสายเลือดของตนเองให้พบอีกด้วย และนี่ล้วนเป็นภารกิจที่หลิงหยุนไม่เคยบอกกับผู้ใด เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัวของเขา!ถึงแม้หลิงหยุนจะคิดว่าเป็นมันเรื่องส่วนตัวแต่ในเมื่อตอนนี้ฉินตงเฉี่วยกำลังถามคำถามที่น่าเศร้านี้กับเขา..หลิงหยุนยังคงยืนนิ่งไร้ความรู้สึกและพยายามสงบจิตสงบใจ..ฉินตงเฉี่วยเองก็ไม่เร่งรัดเอาคำตอบและไม่ถามคำถามซ้ำอีก ตัวนางเองก็ยืนนิ่งไม่ต่างจากหลิงหยุน และกำลังรอคอยคำตอบจากเขาอย่างใจจดใจจ่อเช่นกัน