บทที่ 614 : ยิ่งกว่าถูกตบหน้า!

บทที่ 614 : ยิ่งกว่าถูกตบหน้า! ความจริงแล้วหลิงหยุนเองก็ต้องการจะเผยธาตุแท้ของตนเองออกมาเช่นกันแต่ต้องไม่ใช่ต่อหน้าตระกูลหลง เขาจะทำต่อหน้ามู่หลงเฟยจื่อเท่านั้น! ราวกับถูกกระบี่คมแทงทะลุคอหอย! มู่หลงเฟยจื่อถึงกับหน้าแดงก่ำและหายใจถี่ขึ้นมาทันทีหลิงหยุนเองก็แอบจ้องมองหน้าอกทั้งสองข้างของเธออย่างมีความสุข เขาสามารถมองเห็นได้ชัดเจนราวกับภาพพาโนราม่า ถังเมิ่งได้แต่แอบหัวเราะอยู่ในใจเขาเคยเห็นหลิงหยุนกระทืบและตบหน้าคนจนบวมเปล่งมามากมายหลายครั้ง แต่เพิ่งได้เห็นการตบหน้าที่ไม่มีเสียงเช่นนี้เป็นครั้งแรก! ถังเมิ่งนั้นไม่ต่างจากพยาธิในท้องของหลิงหยุนเขารู้ได้ทันทีว่าการที่หลิงหยุนทำเช่นนี้ หากตระกูลหลงกล้ารับของที่หลิงหยุนนำมาคืนให้ในวันนี้ วันหน้าคนตระกูลหลงจะเอาหน้าไปไว้ที่ใหน นับได้ว่าหลิงหยุนเดินหมากได้เหนือชั้นมากเพราะเพียงคำพูดไม่กี่คำของเขา ก็สามารถทำให้มู่หลงเฟยจื่อถึงกับพูดอะไรไม่ออก.. แต่แล้วเสียงของโหวเย่าจงก็ดังแทรกขึ้นมา“เช็คนี่เด้งหรือเปล่าก็ไม่รู้ หรือว่าเป็นเช็คปลอม?” ซ่งเจิ้งหยางกระแอมเบาๆพร้อมกับพูดขึ้นว่า “ฉันยืนยันได้ว่าเช็คของหลิงหยุนเป็นเช็คจริง ไม่ใช่เช็คปลอมอย่างแน่นอน! ถ้าปลอม.. ฉันยอมจ่ายสิบล้านคืนให้กับมู่หลงเอง..” ซ่งเจิ้งหยางที่นั่งเงียบมานานเห็นหลิงหยุนถูกโหวเย่าจงดูถูกเช่นนี้ จึงไม่สามารถอดรนทนได้อีกต่อไป และรีบพูดแทรกขึ้นมาทันที มู่หลงเวิ่นฉีรู้ว่าเมื่อซ่งเจิ้งหยางพูดออกไปแล้วหากหนุ่มเพลย์บอยสองคนยังกล้าพูดจาโง่ๆอะไรมากกว่านี้อีก ซ่งเจิ้งหยางคงจะโทรเรียกใครสักคนมาลากเขาออกไปจากที่นี่อย่างแน่นอน! ความรู้สึกของมู่หลงเวิ่นฉีในเวลานี้เรียกได้ว่าแทบจะตายแทนหลิงหยุนได้! เขาจ้องมองหลิงหยุนด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก สายตาของเขาที่มองหลิงหยุนนั้นยิ่งกว่าแม่ยายที่มองดูลูกเขยเสียอีก ทั้งเต็มไปด้วยความชื่นชมและโปรดปรานอย่างมาก! มู่หลงเวิ่นฉีโบกมือไปมาและกำลังจะอ้าปากพูดแต่ก็ได้ยินเสียงหลิงหยุนพูดขึ้นมาว่า “ท่านปู่มู่หลง.. ยังมีเรื่องที่สามซึ่งเป็นเรื่องสุดท้าย..” หลิงหยุนพูดเสียงลากยาวเพื่อดึงให้สายตาทุกคู่ในห้องจับจ้องมาที่เขาจากนั้นจึงรีบเปิดประเด็นทันที “ปู่มู่หลงครับ..เมื่อครั้งที่ผมฝังเข็มให้กับท่านปู่ตอนเกิดอุบัติเหตุนั้น เป็นเพราะท่านปู่ถูกนำตัวขึ้นรถพยาบาลไปเสียก่อน ทำให้การรักษาของผมยังคงค้างอยู่เล็กน้อย และผมก็รู้สึกเสียใจมากที่ร่างกายของท่านปู่ยังมีจุดบกพร่องอยู่เล็กน้อย.. และที่ผมมาพบท่านปู่ในวันนี้ ก็เพื่อจะมารักษาต่อให้หายขาดครับ!” รักษาค้าง!หมายความว่ายังต้องมีปัญหาอยู่!คำพูดของหลิงหยุนทำให้มู่หลงเฟยจื่อรู้สึกโกรธขึ้นมาอีกครั้งและดวงตาของหนุ่มเพลย์บอยทั้งสองคนก็เป็นประกายด้วยความตื่นเต้นขึ้นมาทันทีมู่หลงเวิ่นฉีเองก็ถึงกับงุนงงเมื่อครู่หลิงหยุนเพิ่งยืนยันว่าเขาหายดีแล้ว อีกทั้งสมองก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร ทุกวันนี้แม้แต่โรคปวดศรีษะที่เคยเป็นประจำก็ไม่เคยเป็นอีก! เรียกได้ว่าดีกว่าก่อนที่หลิงหยุนจะรักษาให้ด้วยซ้ำไป แต่เพราะเหตุใดหลิงหยุนจึงได้พูดว่ายังมีจุดบกพร่องอยู่เล็กน้อย!“งั้นรึ!แต่ทำไมฉันถึงได้รู้สึกว่าร่างกายของฉันตอนนี้ดีกว่าเมื่อก่อนเสียอีกล่ะ? ยังมีจุดบกพร่องอะไรอีกงั้นรึ?!”อย่าว่าแต่มู่หลงเวิ่นฉีที่ไม่เข้าใจแม้แต่ถังเมิ่งและซ่งเจิ้งหยางเองที่เคยเห็นทักษะทางการแพทย์ที่ล้ำเลิศของหลิงหยุนมาแล้ว ก็ถึงกับงุนงงว่าอย่างหลิงหยุนนี่นะจะทิ้งข้อบกพร่องในการรักษาไว้!หากเป็นเช่นนั้นจริงๆฉายาหมอเทวดาของหลิงหยุนที่ได้รับการขนานนาม ก็คงต้องมีมลทินเสียแล้ว!ตอนนนี้หนุ่มเพลย์บอยทั้งสองคนที่รอคอยให้หลิงหยุนพลาดพลั้งก็ได้โอกาสพูดจาดูถูกหลิงหยุนอีกครั้งจูหย่งหวังพูดด้วยน้ำเสียงและแววตาตื่นเต้นดีใจ“หลิงหยุน.. ที่แท้ก็แกล้งเอารถกับเงินมาคืนเพื่อจะมาหลอกรักษาท่านปู่ต่อ แล้วเรียกร้องเงินทองมากกว่านี้ใช่มั๊ยล่ะ!”โหวเย่าจงเองก็ชี้หน้าหลิงหยุนพร้อมกับพูดขึ้นว่า“นี่.. แกมันพวกสิบแปดมงกุฏชัดๆ น่ากลัวยิ่งกว่าโจรมุมตึกซะอีก!”มู่หลงเฟยจื่อนั้นโกรธยิ่งกว่าสองหนุ่มเสียอีกเมื่อครู่การกระทำและคำพูดของหลิงหยุนนั้นไม่ต่างจากการตบหน้าเธออย่างแรง แม้เธอจะรู้สึกว่าภายใต้คำพูดสละสลวยของหลิงหยุนนั้นมีบางอย่างผิดปกติ แต่เธอก็ไม่สามารถหาเหตุผลมาคัดค้านได้ แต่เมื่อได้ยินคำพูดของหลิงหยุนครั้งนี้ เธอจึงมั่นใจอย่างยิ่งว่าการที่หลิงหยุนนำรถและเงินมาคืนให้นั้น ล้วนเป็นการเสแสร้งจอมปลอม เขาทำไปเพื่อต้องการเอาชนะใจปู่ของเธอ และทำให้ปู่ของเธอเชื่อใจเท่านั้น!ตอนนี้หลิงหยุนกลับมาบอกว่าร่างกายของท่านปู่ยังมีข้อบกพร่องมีหรือที่ปู่ของเธอจะไม่เชื่อ และคงยินยอมให้หลิงหยุนทำการรักษา ตราบใดที่หลิงหยุนรักษาท่านปู่ได้ เขาก็จะยิ่งรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณหลิงหยุน!‘เชอะ..คิดว่าจะกลับเนื้อกลับตัวเป็นคนดีจริงๆ! ที่แท้ก็เลวทรามยิ่งกว่าเดิมเสียอีก นี่เป็นการกระทำที่ชั่วช้ามาก!’ใบหน้าของมู่หลงเฟยจื่อเคร่งเครียดเธอจ้องมองหลิงหยุนราวกับจะกินเลือดกินเนื้อหลิงหยุนไม่ใส่ใจกับคำกล่าวหาของสองหนุ่มเขาหยิบถ้วยชาตรงหน้าขึ้นมาเป่าเบาๆ และยกขึ้นจิบพร้อมกับจ้องมองไปที่ศรีษะของมู่หลงเวิ่นฉีที่เคยได้รับบาดเจ็บสาหัส แม้ว่าแผลจะสมานกันดีแล้ว แต่ก็ทำให้เกิดรอยแผลเป็นจากการเย็บถึงสิบเข็ม และทำให้ผมตรงส่วนนั้นไม่ขึ้นอีก แผลเป็นนี้ได้ทำให้ลักษณะที่สง่างามของมู่หลงเวิ่นฉีถูกทำลายลง“ท่านปู่มู่หลง.. ไม่ต้องกังวลใจไปครับ สุขภาพร่างกายของท่านปู่ไม่ได้ผิดปกติอะไร และที่ผมบอกว่ายังมีข้อบกพร่องเล็กน้อยนั้น ผมหมายถึงแผลเป็นบนศรีษะของท่านปู่!”“และที่ผมมาวันนี้ก็เพื่อจะมาจัดการลบรอยแผลเป็นบนศรีษะนี้ให้กับท่านปู่..”