บทที่ 657 : แพ้หรือชนะ!

บทที่ 657 : แพ้หรือชนะ! ระหว่างที่คุยกันอยู่นั้นเสียงโทรศัพท์มือถือของหลิงหยุนก็ดังขึ้น มันเป็นเสียงแจ้งเตือนว่ามีข้อความเข้า หลิงหยุนจึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดู ก็เห็นว่าเป็นข้อความส่งมาจากถังเมิ่ง –พี่หยุน..ให้ฉันเดานะตอนนี้พี่กำลังนอนอยู่บนเตียงใช่มั๊ยล่ะ ฮ่าๆ เป็นยังไงบ้าง? มีสาวๆแนบซ้ายแนบขวาแบบนั้น?- ถังเมิ่งนั้นยิ่งกว่าพยาธิในท้องของหลิงหยุนเมื่อเห็นหลิงหยุนประคองซูปิงหยานกับเยี่ยนจื่อออกไป เขาก็เดาได้ทันทีว่าหลังจากนั้นจะเกิดอะไรขึ้น หลิงหยุนกดโทรศัพท์หาถังเมิ่งทันทีและประโยคแรกที่เขาพูดก็คือ “ถังเมิ่ง.. สองสามวันนี้นายคงครั่นเนื้อครั่นตัวมากสินะ” ถังเมิ่งยิ้มพร้อมกับร้องขอความเมตตาจากนั้นจึงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “พี่หยุน.. ไอ้ห้าคนที่เที่ยวไปเล่นตามบ่อนของแก๊งมังกรเขียวจนพวกเราหมดตัวไปมากนั้น พวกมันกลับมาอีกแล้ว! พี่จะไม่ไปจัดการกับพวกมันหน่อยเหรอ” หลิงหยุนขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะตอบไปว่า“พวกมันมาอีกแล้วเหรอ รนหาที่ตายแท้ๆ!” เซียนพนันทั้งห้าคนที่ใช้เวลาไม่ถึงอาทิตย์ก็สามารถกวาดเงินไปจากแก๊งมังกรเขียวได้มากกว่าแปดสิบล้านแต่เมื่อหลิงหยุนว่างที่จะเข้าไปจัดการ พวกมันกลับหายหัวไป แต่แล้วจู่ๆก็มาปรากฏตัวอีกครั้ง ในเมื่อพวกมันมาปรากฏตัวแล้วหากหลิงหยุนไม่จัดการกับพวกมันตอนนี้ แล้วจะจัดการกับพวกมันตอนใหนล่ะ หลิงหยุนจึงสั่งถังเมิ่งให้ไปรอเขาอยู่ที่หน้าคลินิกสามัญชน และเขาจะรีบไปโดยเร็ว หลังจากวางสายไปแล้วหลิงหยุนก็บอกกับซูปิงหยานที่อยู่บนเตียงว่า “คุณซู.. ตอนนี้มีคนมาป่วนแก๊งมังกรเขียว ผมต้องรีบออกไปจัดการ!” เมื่อซูปิงหยานได้ยินเสียงโทรศัพท์มือถือของหลิงหยุนดังขึ้นนั้นเธอยังคิดว่าคงจะเป็นหญิงสาวคนใหนของหลิงหยุนสักคนโทรเข้ามา ในใจก็รู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย แต่เมื่อได้ยินว่าเป็นเรื่องงาน เธอจึงไม่ได้รู้สึกกังวลอะไร “ตามสบายเธอไปทำธุระของเธอได้ตามสบาย ไม่ต้องห่วงฉัน ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว..” หลิงหยุนพยักหน้า“เรื่องร้านคุณไม่ต้องห่วง ผมจะให้ถังเมิ่งไปจัดการให้ คุณไม่ต้องกังวลอะไร..” ตอนนี้ซูปิงหยานยังต้องกังวลอะไรอีกในเมื่อร้านของเธอมีคนคุ้มครองแล้ว ยังจะมีใครกล้ามาก่อกวนอีก หากจะมีก็คงมีแต่พวกที่มีตาแต่ไร้แววเท่านั้นล่ะ! พูดจบ..หลิงหยุนก็เดินออกจากบ้านของซูปิงหยานไป ………. หลิงหยุนรีบขับรถตรงไปยังคลินนิกสามัญชนถังเมิ่งได้ไปรออยู่ที่นั่นก่อนแล้ว และเมื่อหลิงหยุนไปถึง รถทั้งสองคันต่างก็พากันขับออกนอกเมืองไปในเมื่อเป็นบ่อนขนาดใหญ่แน่นอนว่าต้องไปเปิดอยู่แถวชานเมือง ซึ่งเป็นเรื่องที่นักพนันต่างก็รู้กันดี………..บริเวณลานที่เงียบสงบขนาดใหญ่แห่งหนึ่งในแถบชานเมืองด้านตะวันตกแสงไฟส่องสว่าง มีรถจอดเรียงรายอยู่เต็มไปหมด รถที่จอดอยู่นั้นมีตั้งแต่รถธรรมดาไปจนถึงรถหรูหราราคาแพง แม้แต่จักรยานยนต์ก็มี เรียกได้ว่ามีคนทุกชนชั้นเลยก็ว่าได้!และนี่คือบ่อนคาสินโนที่ใหญ่ที่สุดของแก๊งมังกรเขียวและเป็นที่รู้จักดีของบรรดานักพนันทั้งหลาย..หลิงหยุนกับถังเมิ่งขับเข้าไปหาที่จอดรถและก็พบว่าตี้เสี่ยวอู๋กับอาปิงมารออยู่ที่หน้าประตูแล้ว และมีชายวัยกลางคนอายุราวสามสิบปีอีกหนึ่งคนมารออยู่ด้วย ลักษณะท่าทางของเขานั้นดูไม่แตกต่างไปจากคนธรรมดาทั่วไป แต่แววตานั้นช่างเยือกเย็นสงบนิ่ง และยากที่จะคาดเดาอารมณ์ความรู้สึกได้ชายวัยกลางคนผู้นี้ชื่อว่ากงหงกวงอยู่ในส่วนของโถงพี่น้องในแก๊งมังกรเขียว ประกอบธุรกิจเปิดบ่อนคาสิโนกับไนต์คลับ มีรายได้อย่างน้อยๆก็สามร้อยล้านหยวน และบ่อนคาสิโนแห่งนี้ก็คือของเขาเอง..“พี่หยุน!”เมื่อเห็นหลิงหยุนกับถังเมิ่งมาตี้เสี่ยวอู๋กับอาปิงก็รีบออกมารับพร้อมกับแนะนำกงหงกวงให้รู้จักกับหลิงหยุน“เรียกผมว่าหลิงหยุน..”หลิงหยุนเห็นกงหงกวงอ้าปากแต่ก็ไม่รู้ว่าควรจะเรียกเขาว่าอะไรดี หลิงหยุนจึงได้แต่ยิ้มพร้อมกับสั่งให้เรียกชื่อของเขาได้เลยสิ่งที่หลิงหยุนสังเกตเห็นนั้นแม้กงหงกวงจะมีลักษณะท่าทางที่ดูเหมือนคนธรรมดาทั่วไป แต่กลับดูคล่องแคล่วว่องไว ภาพภายนอกที่ดูเหมือนไม่มีความเก่งกาจอะไรนั้น ความจริงแล้วมีเขี้ยวเล็บไม่ต่างจากเสือ เขาแสร้งทำเป็นถ่อมตัว แต่ความจริงแล้วก็มีดีไม่เบาเลยทีเดียว และหากดูจากเล็บและนิ้วที่สะอาดสะอ้านนั้น ก็บ่งบอกได้ว่าเขาคือเซียนพนันที่เก่งกาจคนหนึ่งเลยทีเดียว!“แต่.. นั่นไม่ถูกต้องตามกฏ..” กงหงกวงพูดเสียงเบาเขาเรียกตี้เสี่ยวอู๋ว่าท่านหัวหน้าแต่ดูเหมือนว่าหลิงหยุนจะเป็นลูกพี่ของตี้เสี่ยวอู๋อีกที ดังนั้นกงหงกวงจึงไม่กล้าที่จะเรียกชื่อหลิงหยุนตามที่เขาบอกอาปิงจึงพูดออกไปว่า“ในแก๊งมังกรเขียวของเรามีท่านหัวหน้าเพียงแค่คนเดียวคือพี่หยุนเท่านั้น!”กงหงกวงจึงรีบเรียกหลิงหยุนด้วยความเคารพ“ท่านหัวหน้า!”หลิงหยุนพยักหน้าแล้วเดินนำทุกคนเข้าไปด้านใน ระหว่างทางก็ถามขึ้นว่า“การพนันในคืนนนี้เป็นยังไงบ้าง”หลิงหยุนถามด้วยท่าทางสบายๆ“พวกมันกินเรียบทุกตา..”