บทที่ 662 : คิดบัญชี!

บทที่ 662 : คิดบัญชี! หลิงหยุนยังคงนั่งยิ้มอย่างใจเย็นแต่หลังจากนั้นจึงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ฉันปล่อยให้พวกนายห้าคนเข้าไปเล่นตามบ่อนคาสิโนของแก๊งมังกรเขียวมานานเกือบเดือนแล้ว!” “และที่ฉันปล่อยให้พวกนายเล่นที่บ่อนอยู่นาน..ก็ไม่ใช่เพราะว่าฉันกลัวพวกนายหรอกนะ! แต่ฉันขี้เกียจและไม่มีเวลาว่างที่จะไปจัดการต่างหาก! แล้วอีกอย่าง.. พวกนายก็ชนะด้วยฝีมือ ไม่ใช่ด้วยการโกง ฉันถึงได้ปล่อยให้พวกนายกวาดเงินไปมากมาย!” “แต่พวกนายกลับไม่รู้จักพอ!แต่ยังคงเล่นจนบ่อนของแก๊งมังกรเขียวต้องปิดไปหลายแห่ง แบบนี้ไม่เท่ากับเป็นการตบหน้าพวกเราหรือยังไง” แล้วหลิงหยุนก็หันไปทางเสี่ยวอู่พร้อมกับพูดต่อว่า“ก่อนที่ฉันจะเริ่มเดิมพันกับนาย ฉันก็ขอนายแล้วไม่ใช่เหรอว่า.. ในเมื่อได้เงินไปพอสมควรแล้ว ก็อย่าถึงกับทำให้พวกเราต้องปิดบ่อนเลย! แล้วจำได้มั๊ยว่านายตอบฉันว่ายังไง นายตอบว่า.. ถ้าพวกเราใจไม่ถึงก็ให้ปิดบ่อนไปซะ!” “ตอนนี้พวกนายเป็นฝ่ายพ่ายแพ้แต่ต้องการจะกลับไปง่ายๆแบบนี้ นี่ก็เท่ากับว่าพวกนายไม่เห็นแก๊งมังกรเขียวอยู่ในสายตาน่ะสิ!” “พวกนายคิดว่าแก๊งมังกรเขียวเป็นสวนสาธารณะที่พวกนายจะมาเดินเล่นแล้วก็เดินออกไปง่ายๆงั้นรึ มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก!” “การที่แก๊งมังกรเขียวไม่จัดการกับพวกนายตั้งแต่แรกไม่ใช่เพราะพวกเราไม่กล้า! แต่มันเป็นกฎ – ใครก็ตามที่มาเล่นพนัน เมื่อชนะและได้เงินไป ก็มีสิทธิ์เดินออกจากบ่อนได้อย่างปลอดภัย!” เห็นได้ชัดว่า..หลิงหยุนเปรียบเหมือนเสือที่เต็มไปด้วยเขี้ยวเล็บ เพียงแค่ชั่วพริบตาเดียว เขาก็สามารถทำให้คู่ต่อสู้ไม่สามารถแม้แต่จะโต้แย้งได้! “เถ้าแก่กง!” “ครับท่านหัวหน้า!” “จัดการให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ออกไปจากบ่อนให้หมด!ผมต้องการคุยกับพวกเขาทั้งห้าเป็นการส่วนตัว!” “ครับ!” นักพนันที่ได้เห็นความสามารถของหลิงหยุนต่างก็วิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆนานา และได้เห็นว่าในที่สุดแก๊งมังกรเขียวเป็นผู้คุมเกม! ตอนนี้..ภายในบ่อนคาสิโนก็เหลือเพียงเซียนพนันทั้งห้าคน หลิงหยุน ถังเมิ่ง ตี้เสี่ยวอู๋ อาปิง กงหงกวง และพี่น้องแก๊งมังกรเขียวอีกสองสามคนที่ไว้ใจได้ ส่วนคนอื่นๆก็ออกไปยืนเฝ้าอยู่ด้านนอก เมื่อทุกคนออกไปหมดแล้วภายในห้องก็เงียบสงัดขึ้นมาทันที เงียบชนิดที่หากเข็มสักเล่มตกก็สามารถได้ยินอย่างชัดเจน “ทุกคนนั่งลงก่อนแล้วค่อยๆคุยกัน..ฉันมีสองสามเรื่องที่ต้องพูดกับพวกนาย!” หลิงหยุนนั่งลงพร้อมกับจ้องมองใบหน้างดงามของหญิงสาวก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เรื่องแรก..ไม่ว่าพวกนายจะได้เงินไปจากบ่อนของเราไปเท่าไหร่ พวกนายต้องจ่ายคืนมาเป็นสิบเท่า! ไม่อย่างนั้นก็ต้องตัดนิ้วชดใช้!”พูดจบหลิงหยุนก็ยกมือขึ้นชี้ไปที่หญิงสาวหน้าตาสวยงามพร้อมกับยิ้มเย้ยและสั่งว่า “จัดการตัดนิ้วเธอเป็นคนแรก!”หญิงสาวได้ฟังถึงกับสั่นขึ้นมาทันทีและรีบเอามือทั้งสองข้างซุกไปไว้ใต้โต๊ะพร้อมกับกรีดร้องออกมา..“นาย..ถ้านายกล้าแตะต้องฉัน ฉันจะบอกพ่อให้มาจัดการกับนาย!”หญิงสาวร้องบอกพร้อมกับจ้องมองหลิงหยุนด้วยใบหน้าที่ซีดเซียวและหวาดผวา ด้วยความตกใจจึงรีบยกพ่อของเธอขึ้นมาอ้างหลิงหยุนตอบกลับยิ้มๆ“อยากลองมั๊ยล่ะว่าผมจะกล้า หรือไม่กล้า”พูดจบ..หลิงหยุนก็ไม่ใส่ใจกับหญิงสาวหน้าตาสะสวยอีก และเริ่มพูดต่อว่า “ข้อสอง.. บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าใครเป็นคนสั่งให้พวกนายมาก่อกวนที่บ่อนของแก๊งมังกรเขียว พูด!”ไม่เพียงแค่หลิงหยุนที่คิดเช่นนั้นแม้แต่พี่น้องในแก๊งคนอื่นๆต่างก็คิดเช่นกัน ต้องมีใครสักคนที่อยากจะลองดีกับแก๊งมังกรเขียว จึงได้เชิญเซียนพนันทั้งห้าคนนี้มา และเรื่องนี้จำเป็นที่หลิงหยุนจะต้องจัดการถอนรากถอนโคน ไม่เช่นนั้นจะเกิดปัญหาอื่นตามมาไม่จบไม่สิ้น!เซียนพนันทั้งห้าคนเมื่อได้ยินคำถามของหลิงหยุนต่างก็คิดเหมือนกันว่าหลิงหยุนนั้นช่างมีอำนาจบางอย่างที่ยากจะต้านทานได้ ทั้งห้าคนจึงได้แต่อ้ำๆอึ้งๆ“เอ่อ..”เซียนพนันทั้งห้าคนต่างก็หันไปมองหน้าชายวัยกลางคนที่เป็นผู้ประกาศยอมรับความพ่ายแพ้และดูเหมือนว่าในจำนวนเซียนพนันทั้งห้าคนนั้น เขาจะเป็นผู้สั่งการ!ชายวัยกลางคนถึงกับเหงื่อตกเมื่อถูกหลิงหยุนไล่ต้อนจนมุมจนถึงกับสีหน้าเปลี่ยนไปแต่หลังจากใคร่ครวญอยู่นานจึงพูดออกมา“น้องชาย..ทำเช่นนี้ไม่ถูกต้องนัก..”หลิงหยุนทำเสียงขึ้นจมูกอย่างเย้ยหยันก่อนจะตอบไปว่า“นี่เป็นเรื่องที่พวกนายต้องรับผิดชอบต่างหาก! พวกเราแก๊งมังกรเขียวไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับพวกนาย แต่พวกนายไปรับผลประโยชน์จากคนอื่น แล้วมาก่อกวนแก๊งมังกรเขียว เรื่องนี้จะโทษใครไม่ได้!”“เสี่ยวอู๋!”“ครับ!”“หยิบมีดออกมา..ถ้าพวกมันยังไม่ยอมพูดอีก นายจัดการตัดนิ้วพวกมันทิ้งได้เลย!”หลิงหยุนพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแต่สายตากลับเต็มไปด้วยความเย็นชา และคมกริบราวกับมีด น้ำเสียงก็เย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็งตี้เสี่ยวอู๋ดึงมีดสั้นออกมาทันทีและแสงของโคมไฟที่ส่องกระทบใบมีดนั้น ก็ทำให้ใบมีดเป็นแสงวูบวาบสะท้อนไปมา..“ฉันจะถามอีกครั้งว่าจะพูดหรือไม่พูด!” หลิงหยุนพูดเสียงเนิบ