บทที่ 663 : ที่ใดมีรัก ที่นั่นมีทุกข์!

บทที่ 663 : ที่ใดมีรัก ที่นั่นมีทุกข์! การที่หลิงหยุนยินยอมให้เซียนพนันทั้งห้าคนจ่ายค่าเสียหายเพียงแค่ห้าร้อยล้านหยวนนั้นนับว่าเขาปราณีมากแล้ว! เพราะหากไม่ใช่เพราะทั้งห้าคนต่างก็ยอมรับผิดแต่โดยดี ไม่เช่นนั้นอย่าได้หวังว่าหลิงหยุนจะเห็นแก่หน้าของเซิ่งลิ่วฉีที่ยกขึ้นมาอ้าง และยอมปล่อยตัวพวกเขาไปง่ายๆเช่นนี้! ในสถานการณ์เช่นนี้อีกทั้งยังอยู่ในถิ่นของหลิงหยุน เซียนพนันทั้งห้าคนจึงได้แต่ต้องยอมทำตามเงื่อนไขของหลิงหยุน เซิ่งหยิงหยิงจำต้องยอมจ่ายเงินชดเชยค่าเสียหายให้กับหลิงหยุนสองร้อยล้านหยวน ส่วนที่เหลืออีกสามร้อยล้านนั้นเธอได้แต่ประทับลายนิ้วมือลงบนหนังสือกู้ยืมแทน เซิ่งหยิงหยิงยกนิ้วที่หมึกยังไม่ทันแห้งนั้นขึ้นชี้หน้าหลิงหยุนพร้อมกับร้องออกมาอย่างเคียดแค้น “นายระวังตัวไว้ให้ดี!ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่!” “ยินดีต้อนรับเสมอ.. เชิญคุณมาเมื่อไหร่ก็ได้!” หลิงหยุนพูดอย่างไม่ใส่ใจและเลิกสนใจเซิ่งหยิงหยิง แต่เมื่อหยิบเอกสารกู้ยืมเงินขึ้นมาดู เขาก็ได้แต่คิดในใจว่า ‘นางน่าจะพิมพ์รอยปากแทนรอยนิ้วมือ..’ เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเซิ่งหยิงหยิงจึงรีบวิ่งตรงไปที่โต๊ะพนัน และหงายไพ่นกกระจอกของหลิงหยุนอีกสองตัวที่คว่ำไว้ขึ้นดูทันที “พระเจ้า..นี่มัน!” เซิ่งหยิยหยิงร้องอุทานออกมา และถึงกับนิ่งไปด้วยความตกตะลึง ไพ่ทั้งสองตัวที่หลิงหยุนคว่ำไว้นั้นเป็นไพ่ที่สามารถทำให้แต้มของหลิงหยุนสูงขึ้นอีก และเซิ่งหยิงหยิงก็มั่นใจว่าหลิงหยุนไม่ได้โกงพวกเธออย่างแน่นอน เพราะระหว่างที่เล่นอยู่นั้น ทั้งเธอและพี่ๆต่างก็จับตามองหลิงหยุนอยู่ตลอดเวลา อีกทั้งระหว่างที่ล้างไพ่นั้นเขาก็แทบไม่ได้สนใจไพ่บนโต๊ะเลยด้วยซ้ำไป และยังหยิบไพ่เสร็จก่อนเธออีกด้วย.. นี่มันอะไรกันเรื่องแบบนี้แม้แต่พ่อของเธอ – เซิ่งลิ่วฉี ยังไม่สามารถทำได้! เซียนพนันทั้งสี่คนมองไพ่นกกระจอกสองตัวที่เซิ่งหยิงหยิงเพิ่งเปิดขึ้นในใจก็ได้แต่คิดว่าตอนนี้พวกเขาต่างก็เข้าใจคำสอนของเซิ่งลิ่วฉีแล้ว – เหนือฟ้ายังมีฟ้า! “ขอบคุณที่ปล่อยพวกเราไปในวันนี้!เงินที่เหลืออีกสามร้อยล้าน พวกเราจะนำมาคืนให้อย่างเร็วที่สุด!” “กลับได้!” พี่ใหญ่ประสานมือเข้าหากันพร้อมกับทำการร่ำลาหลิงหยุนจากนั้นจึงหันไปมองน้องๆของเขาทั้งสี่คน และรีบเข้าไปลากเซิ่งหยิงหยิงที่ยังคงยืนตะลึงอยู่นั้นออกจากบ่อนของกงหงกวงไปทันที ในเมื่อเป็นฝ่ายชนะแล้วและรู้ว่าทั้งห้าคนนั้นล้วนเป็นศิษย์ของเซิ่งลิ่วฉี กงหงกวงจึงเดินออกไปส่งเซียนพนันทั้งห้าคนที่รถด้วยตัวเอง และเมื่อรถของพวกเขาแล่นไปจนลับสายตาแล้ว กงหงกวงจึงเดินกลับเข้าไปในบ่อน “ฝีมืออย่างท่านหัวหน้าคงต้องเรียกว่า‘โคตรเซียน’ ฝีมือแบบนี้.. ท่านหัวหน้าสามารถไปกวาดเงินในบ่อนใหญ่ๆที่ฮ่องกง มาเก๊า หรือแม้แต่ในลาสเวกัสได้สบายๆเลย!” ทันทีที่กลับเข้ามากงหงกวงก็พูดกับหลิงหยุน และไม่ลืมที่จะสั่งให้คนนำเช็คหนึ่งพันล้านมามอบให้กับเขา แน่นอนว่าหลิงหยุนไม่ปฏิเสธ!เขายื่นมือออกไปรับเช็คหนึ่งพันล้านมาพร้อมกับหัวเราะ และพูดกับกงหงกวงว่า“เถ้าแก่กง..เงินหนึ่งพันล้านนี้เป็นเงินที่ผมเล่นได้ ผมไม่ให้คุณนะ! ส่วนสองร้อยล้านนี่ผมจะมอบให้กับหัวหน้าแก๊งมังกรเขียวคนใหม่ไปจัดการเคลียร์ให้กับบ่อนอื่นๆที่เสียหาย และส่วนที่เหลือค่อยมอบให้กับคุณ!”กงหงกวงนั้นรู้สึกขอบคุณหลิงหยุนอย่างมากและในเวลานี้เขาก็ได้รู้แล้วว่าใครกันคือหัวหน้าแก๊งมังกรเขียวตัวจริง!หลังจากที่ทุกอย่างเรียกร้อยแล้วหลิงหยุน ถังเมิ่ง ตี้เสี่ยวอู๋ และอาปิง ต่างก็ออกจากบ่อนของกงหงกวงไปทันทีภายในรถ..หลิงหยุนนั่งอยู่ที่นั่งด้านหน้าข้างคนขับ หลังจากที่นั่งครุ่นคิดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็หันไปพูดกับคนทั้งสามว่า“หลังจากนี้หุ้นส่วนของบริษัทชิงหยุนโปรดักชั่นคงจะไม่กล้ายุ่งกับแก๊งมังกรเขียวอีกแล้วล่ะ!นับว่าเป็นความโชคร้ายของพวกมัน แต่ก็สมควรแล้ว!”ถังเมิ่งหัวเราะร่วนพร้อมกับพูดขึ้นว่า“พี่หยุน.. จะว่าไปแล้วพวกมันก็รนหาที่เอง ครั้งนี้สูญเงินไปถึงพันล้าน รับรองว่าพวกมันคงตายสนิท!”ทั้งสี่คนในรถหัวเราะออกมาพร้อมกันอย่างมีความสุขจากนั้นหลิงหยุนจึงหันไปพูดกับอาปิง“อาปิง..นายเอาเงินที่ได้ไปจัดการเคลียร์ให้กับบ่อนที่ได้รับความเสียหาย ส่วนที่เหลือก็เก็บไว้สำหรับดูแลแก๊งมังกรเขียว!”“ครับพี่หยุน!”อาปิงพยักหน้าเคร่งขรึมของตนเองและตอนนี้เขาก็รู้แล้วว่าเพราะเหตุใดถังเมิ่งจึงยินดีที่จะติดตามหลิงหยุน เพราะการติดตามหลิงหยุนนั้นมีแต่ได้กับได้..หลิงหยุนพยักหน้าพร้อมกับสั่งว่า“ส่งฉันกลับบ้านเลขที่-1”ผ่านไปสิบห้านาที..หลิงหยุนกับตี้เสี่ยวอู๋ก็ลงจากรถ แต่ก่อนลงหลิงหยุนก็ได้หันไปสั่งถังเมิ่งว่า“ถังเมิ่ง.เรื่องร้านของคุณซู ฉันจะให้นายเป็นคนจัดการ เธออยากจะได้อะไร ก็จัดหาให้เธอตามนั้น นายเข้าใจมั๊ย”ถังเมิ่งยักคิ้วให้หลิงหยุนในแบบที่เข้าใจกันเพียงแค่สองคน..หลิงหยุนทำเสียงในลำคอดุถังเมิ่งก่อนจะพูดขึ้นว่า“พวกนายรีบกลับไปบ้านพักผ่อนได้แล้ว เพราะพรุ่งนี้ต้องพาลุงซ่งกับเซียนหยกไปกินข้าวเที่ยง แล้วพวกนายทั้งสามคนก็ต้องไปกับฉันด้วย!”ถังเมิ่งและอาปิงต่างก็แยกย้ายตัวไปส่วนหลิงหยุนกับตี้เสี่ยวอู๋ก็เดินเข้าไปในบ้าน หลิงหยุนเรียกหินพลังชีวิตออกมาจากแหวนพื้นที่ และตอนนี้ภายในบ้านของเขาก็เต็มไปด้วยพลังชีวิตมากมาย“เอาล่ะ..เริ่มฝีกกันได้แล้ว!”หลิงหยุนกับตี้เสี่ยวอู๋ต่างก็แยกย้ายกันหามุมสงบและเริ่มหาที่นั่งขัดสมาธิเพื่อเริ่มฝึกฝน