บทที่ 712 : เตะผ่าหมาก!

บทที่ 712 : เตะผ่าหมาก! บนท้องฟ้าเหนือพื้นดินในสวนชั้นที่หกของบ้านบรรพบุรุษตระกูลหลิงขึ้นไปสี่สิบเมตร.. หลิงหยุนสวมชุดดำยืนตระหง่านอยู่บนหลังแวมไพร์ยักษ์มีปีกและกำลังบินอยู่ผ้าคลุมหน้าสีดำเผยให้เห็นเพียงแค่ดวงตาคู่งามทั้งสองข้างเท่านั้น สายตาที่จ้องมองนินจาทั้งยี่สิบสองคนนั้นเต็มไปด้วยความเย็นชา และมีรังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมา! ท่ายืนถือคันธนูสีทองของหลิงหยุนนั้นทำให้เขาดูประหนึ่งดังเทพแห่งการสังหารอย่างแท้จริง! ด้วยระยะทางที่ไกลถึงสี่สิบเมตรและลูกธนูเพียงแค่ดอกเดียว แต่หลิงหยุนกลับสามารถยิงโดนร่างของนินจาขั้นเซียงเทียนได้อย่างแม่นยำ และเวลานี้ร่างของนินจาก็ถูกตรึงอยู่กับพื้นด้วยลูกธนูดอกนั้น ภาพที่เห็นในเวลานี้ทำให้ทั้งสองฝ่ายถึงกับตกใจจนต้องหยุดเข่นฆ่ากันชั่วขณะ! ลูกธนูเพียงแค่ดอกเดียวแต่มีพลังสะกดนินจาทุกคน แม้กระทั่งยามาดะและมิตซุยเองก็ถึงกับหยุดชะงักเช่นกัน ทั้งคู่กระโดดออกมาจากสนามต่อสู้ และเงยขึ้นมองไปบนท้องฟ้า สีหน้าของทั้งคู่บ่งบอกว่าตกใจอย่างมาก! แต่เนื่องจากหลิงหยุนอยู่สูงถึงสี่สิบเมตร..ทั้งสองคนจึงไม่สามารถมองเห็นขั้นกำลังภายในของหลิงหยุนที่ยืนอยู่บนหลังของแวมไพร์อย่างไม่หวาดกลัวได้ หลิงหยุนร้องตะโกนบอกหัวหน้านินจาทั้งสองคนด้วยเสียงดังกังวาน“รู้ไว้ซะ! นินจาอาวุโสของพวกเจ้าทั้งคู่ – อากามัทสุ ไคสุเกะ ได้ถูกข้าสังหารไปแล้ว!” สิ้นคำพูดของหลิงหยุนเสียงร้องและเสียงพูดจากทั้งสองฝ่ายก็ดังอื้ออึงไปทั่วทั้งบริเวณ และเมื่อได้ยินว่าผู้ที่มาใหม่นั้นได้สังหารอากามัทสุ ไคสุเกะไปแล้ว เหล่านินจาต่างก็พากันจ้องมองหลิงหยุนด้วยสีหน้าและแววตาเคียดแค้น! “อ่อ..ข้าลืมบอกไปว่าเจ้าสุนัขนินจาทั้งหกคนที่ส่งไปช่วยอากามัทสุ ก็ถูกข้าส่งไปลงนรกแล้วเช่นเดียวกัน! ตอนนี้พวกมันคงไปสังสรรค์กันอยู่ในนรกเรียบร้อยแล้วล่ะ..” แววตาของหลิงหยุนที่จ้องมองเหล่านินจานั้นทั้งเย้ยหยัน เสียดสี เฉยชา แล้วก็ไร้ซึ่งความเมตตาปราณี จิตหยั่งรู้ของหลิงหยุนนั้นปกคลุมรัศมีแปดสิบเมตรโดยรอบดังนั้นในระยะความสูงที่สี่สิบเมตรนี้ เขาจึงสามารถมองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในสวนชั้นที่หกและเจ็ดในบ้านตระกูลหลิงได้อย่างชัดเจน หลิงหยุนจึงเห็นว่าเหล่ากุ่ยนั้นได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่ก็เป็นเพียงการบาดเจ็บที่รักษาได้ไม่ยาก และไม่เป็นอันตรายถึงชีวิตหากมีเขาอยู่ ส่วนหลิงลี่หลิงเจิ้น หลิงเย่ว และหลิงหย่งนั้น อาการบาดเจ็บไม่สาหัสเท่ากับเหล่ากุ่ย หลิงหยุนจึงรู้สึกโล่งใจ “ชั่วช้า!” มิตซุยโกรธจนถึงกับชกอกตัวเองและคว้าดาบยาวจากมือของนินจาขั้นเซียงเทียนที่ยืนอยู่ข้างๆ เขากระแทกเท้าลงกับพื้นพร้อมกับยกดาบในมือชี้ไปทางหลิงหยุน และร้องตะโกนออกไปด้วยความเคียดแค้น“วันนี้เจ้าอย่าหวังว่าจะรอดชีวิตไปได้เลย..”หลิงหยุนทำเสียงขึ้นจมูกอย่างไม่ใส่ใจกับคำพูดของมิตซุยจากนั้นกระบี่โลหิตแดนใต้ก็ปรากฏขึ้นในมือข้างซ้ายของเขา หลิงหยุนถือกระบี่กระโดดลงมาจากหลังของเพียร์ซ และพุ่งเข้าใส่มิตซุยที่กำลังพุ่งขึ้นมาเช่นกันทั้งคู่ปะทะกันอยู่กลางอากาศ!หลิงหยุนกวัดแกว่งกระบี่โลหิตแดนใต้ด้ามยาวในมือจนเกิดเป็นภาพซ้อนคล้ายม่านสีดำเข้าจู่โจมมิตซุย!กระบี่และดาบปะทะกลางอากาศพลังปราณที่พุ่งออกจากอาวุธทั้งสองชนิดปะทะกันอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงดังคล้ายระเบิด!ดาบยาวสีเงินในมือของมิตซุยกับกระบี่โลหิตแดนใต้ของหลิงหยุนนั้นแม้จะปะทะกันอย่างรุนแรง แต่ก็ยังมีช่องว่างอยู่ราวสองเซนติเมตร นั่นเพราะมิตซุยได้ถ่ายเทพลังปราณไว้ที่ดาบของตนเองระหว่างทางที่มุ่งหน้ามาบ้านบรรพบุรุษตระกูลหลิงนั้นหลิงหยุนได้ดื่มน้ำลายมังกรเข้าไปตลอดทาง ทำให้พลังชีวิตในร่างกายของเขาเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว และเมื่อได้พลังชีวิตจากน้ำลายมังกรเข้าไปแล้ว หลิงหยุนก็เดินพลังลับหยินยาง และเริ่มเข้าสู่สภาพสมูบูรณ์สูงสุด!แม้ว่ามิตซุยจะโกรธแค้นอย่างมากและได้ใช้วิชานินจาขั้นสูงสุดจู่โจมใส่หลิงหยุน แต่ก่อนหน้านี้เขาเองก็ได้สู้กับคนตระกูลหลิง และพอลมาเป็นเวลาครู่ใหญ่ พละกำลังจึงไม่ได้เต็มร้อยอย่างเช่นหลิงหยุนเวลานี้ส่วนหลิงหยุนที่เวลานี้ไม่เพียงพละกำลังอยู่ในระดับที่สมบูรณ์สูงสุดแต่ยังภายในจิตใจยังปกคลุมด้วยรังสีสังหาร หากไม่จัดการกับฝ่ายตรงข้ามก็คงเป็นเรื่องแปลก!กระบี่และดาบที่ปะทะกันเป็นรูปไม้กางเขนอยู่นั้นกระบี่โลหิตแดนใต้ในมือของหลิงหยุนค่อยๆกดร่างของมิตซุยลงจนกระทั่งทรุดและคุกเข่าลงกับพื้น!ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็ได้เห็นภาพที่แผ่นหลังของมิตซุยค่อยๆถูกหลิงหยุนกดแนบลงกับพื้นกระเบื้องสีฟ้า และแทบไม่น่าเชื่อว่าเวลานี้ที่พื้นกระเบื้องมีรอยแยกกว้างราวสองนิ้ว และลึกครึ่งฟุต ซึ่งเกิดจากกระแสลมปราณที่ถ่ายเทออกมาจากกระบี่โลหิตแดนใต้ของหลิงหยุน“เจ้าบ้ากามมากงั้นรึ!”กระบี่โลหิตแดนใต้ในมือซ้ายของหลิงหยุนกดร่างของมิตซุยลงจนไม่สามารถขยับเขยื้อนได้และหลังจากที่มันกำลังดิ้นขลุกขลักอยู่ครู่หนึ่ง หลิงหยุนก็ยกเท้าของเขาถีบเข้าไปที่เป้ากางเกงของมิตซุยอย่างแรง!เสียงร้องโหยหวนของมิตซุยดังออกมาพร้อมกับปล่อยดาบในมือลงและรีบใช้สองมือกุมสิ่งที่เปรียบเสมือนชีวิตของตนเองไว้ทันที แรงถีบของหลิงหยุนส่งร่างมิตซุยให้ค่อยๆลอยละลิ่วถอยหลังไปกระแทกกับกำแพงจนเป็นรูขนาดใหญ่ แต่ร่างของมิตซุยกลับไม่หยุดอยู่แค่นั้น ยังคงลอยทะลุกำแพงออกไปอีกไกลจนกระทั่งไปตกอยู่ตรงกลางสวนชั้นที่ห้าของบ้านตระกูลหลิง สีหน้าของมันบ่งบอกว่ากำลังเจ็บปวดอย่างที่สุด!ไม่ว่าจะเป็นยอดฝีมือที่เก่งกาจเพียงใดก็ตามจุดสงวนซึ่งเปรียบเหมือนรากฐานชีวิตแห่งชายชาตรี ก็ยังคงเป็นจุดอ่อนที่สุดของร่างกายอยู่ดี! เมื่อถูกหลิงหยุนเตะเข้าไปจนสุดกำลังเช่นนั้น มีหรือที่มิตซุยจะทานทนต่อไปได้!