บทที่ 713 : ดวลกันตัวต่อตัว!

บทที่ 713 : ดวลกันตัวต่อตัว! จากเพชรฆาตที่ใช้ดาบสังหารผู้คนราวกับผักปลาเวลานี้กลับไม่ต่างจากลูกแกะที่รอการถูกเชือด! เวลานี้หลังจากที่แวมไพร์ทั้งสี่ตนได้จัดการหักขาเหล่านินจาทั้งยี่สิบคนอย่างน่าสยดสยองแล้วสภาพภายในบ้านตระกูลหลิงจึงไม่ต่างจากนรกขุมที่สิบแปด! ในฐานะที่เป็นหัวหน้าของเหล่านินจาและเป็นถึงนินจาอาวุโสระดับเริ่มต้นขั้นเซียงเทียน-7 ใช่ว่ายามาดะไม่ต้องการที่จะเข้าไปช่วยคนของตัวเอง แต่เป็นเพราะการต่อสู้ที่ดุดันโหดเหี้ยมของหลิงหยุนเมื่อครู่ และด้วยสัญชาติญาณทำให้ยามาดะรู้ว่าทันทีที่เขาเคลื่อนไหว หลิงหยุนจะต้องจัดการกับเขาทันที! ดังนั้น..ยามาดะจึงทำได้เพียงแค่จ้องมองเหล่านินจาถูกหักขาทีละคนๆ! ยามาดะคิดไม่ถึงว่าไม่เพียงแค่หลิงหยุนโผล่ขึ้นมาสถานการณ์จะกลับพลิกผลันจากหน้ามือเป็นหลังมือเช่นนี้ อีกทั้งเขายังจัดการจี้จุดเหล่านินจาให้เกิดความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสชนิดที่แม้อยากจะตายก็ยากที่จะทำได้! หลังจากที่จัดการหักขานินจาทั้งยี่สิบคนของเขาจนกลายเป็นขยะกองรวมกันแล้วจู่ๆหลิงหยุนก็กระโดดขึ้นไปบนท้องฟ้า พร้อมกับหันคันธนูและลูกธนูทั้งสองดอกเล็งเข้าไปยังสวนชั้นที่ห้าซึ่งมิตซุยพลางร่างซ่อนอยู่ และยิงลูกธนูทั้งสองดอกเข้าใส่เขาทันที! ทุกอย่างพลิกผลันอย่างรวดเร็ว.. หลิงหยุนนั้นเคลื่อนไหวได้รวดเร็วอย่างน่าอัศจรรย์อย่างมากและยามาดะเองก็คิดไม่ถึงว่ามิตซุยจะได้รับบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนั้น มันยกดาบในมือขึ้นหมายเข้าทำร้ายหลิงหยุนที่กำลังหันหลังอยู่ แต่กลับคิดไม่ถึงว่าหลิงหยุนจะส่งหมัดเต็มกำลัง และนั่นทำให้ยามาดะถึงกับกระอักเลือดในทันที! หลิงซิ่วหลิงเฟิง หลิงเลี่วย และคนอื่นๆ ที่ได้เห็นหลิงหยุนต่อสู้กับเหล่านินจาทั้งหมดมาตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงตอนนี้ ต่างก็แทบลืมหายใจ.. อีกทั้งพวกเขายังได้พบเจอกับแวมไพร์ที่เคยได้ยินได้ฟังมาและคิดว่ามันเป็นเพียงตำนานเรื่องเล่าเท่านั้น ไม่เพียงแค่นั้นพวกเขายังได้เห็นเหล่าแวมไพร์จับคนหักขาอย่างโหดเหี้ยมป่าเถื่อน แต่ก็นับว่าเป็นการต่อสู้ที่ตื่นเต้นอย่างมาก! ลูกธนูทั้งสองดอกของหลิงหยุนนั้นไม่เพียงแค่ยิงโดนหัวเข่าทั้งสองข้างของมิตซุยแต่ยังตรึงร่างของมันไว้ที่พื้นกระเบื้องสีฟ้าแน่น พลังหยินที่น่าสยดสยองก็ทำให้มิตซุยได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างมาก และเวลานี้เลือดที่ขาของมันก็แข็งไปหมด และไม่สามารถขยับเขยื้อนได้! ก่อนหน้านี้ยามาดะได้ส่งกระแสจิตปรึกษากับมิตซุยว่าจะหนีออกไปจากที่นี่ได้อย่างไรแต่กลับคิดไม่ถึงว่าเวลานี้จะเหลือเขาอยู่เพียงคนเดียวเท่านั้น! คนในตระกูลหลิงทั้งหมดได้แต่ตกใจแล้วก็ตกตะลึง! พวกเขาต่างก็ไม่คิดไม่ฝันว่าเหตุการณ์จะกลับพลิกผลันเช่นนี้ พวกเขาทุกคนต่างก็กำลังเผชิญหน้าอยู่กับการล่มสลายของตระกูลหลิง แต่จู่ๆก็มีจอมยุทธปรากฏตัวขึ้นมากลางเวหา และลงมาช่วยพลิกสถานการณ์ให้! แต่พวกเขาก็อดสงสัยไม่ไดว่า..หากผู้ที่มาช่วยเป็นจอมยุทธชาวจีนจริงๆ เหตุใดเหล่าแวมไพร์ทั้งสี่ตนนี้จึงได้เรียกเขาว่าเจ้านายเล่า คนผู้นี้สีมีผมและดวงตาสีดำขลับซึ่งบ่งบอกว่าต้องเป็นชาวจีนอย่างแน่นอน!แล้วเพราะเหตุใดจู่ๆจึงได้มีคันธนูทองกับลูกธนูคมกริบโผล่ขึ้นมากลางอากาศได้! แล้วกระบี่สีดำเล่มยาวนั่นเล่า โผล่ขึ้นมากลางอากาศได้อย่างไรกัน?!จอมยุทธผู้นี้เป็นเจ้านายของเหล่าแวมไพร์ชาวตะวันตกทั้งสี่คนอย่างนั้นหรือ!แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนเป็นมายากลหรืออย่างไร?!“โอ้โห!จอมยุทธท่านนี้ช่างเก่งกาจมากจริงๆ!” หลิงเฟิงวิ่งเข้ามายืนข้างหลิเย่วพร้อมกับพึมพำออกมาด้วยความตกตะลึง“ข้าอยากคำนับคนผู้นี้เป็นอาจารย์!”หลิงเลี่วยจ้องมองพร้อมกับร้องออกมาอย่างตื่นเต้นเช่นกันหลิงซิ่วที่ยืนอารักขาหลิงลี่อยู่นั้นสายตาของนางจับจ้องอยู่ที่ดวงตาคู่งามของหลิงหยุนแน่นิ่ง..เมื่อสิบแปดปีก่อนที่เกิดโศกนาฏกรรมขึ้นกับตระกูลหลิงนั้นหลิงซิ่วเพิ่งจะอายุห้าขวบ และความทรงจำในวัยเด็กของนางนั้นก็ช่างน่าอัศจรรย์ไม่น้อย นางยังจดจำดวงตาคู่นั้นได้ไม่ลืมเลือน..มันคือดวงตาของท่านป้าสามซึ่งเป็นธิดาพรรคมารนางยังจำดวงตาคู่งามและหยิ่งผยองนั้นได้ตราตรึง!และดวงตาของจอมยุทธผู้นี้ก็ช่างเหมือนกับดวงตาของนางไม่มีผิด!หรือท่านป้าสามจะกลับชาติมาเกิดเป็นผู้ชายอย่างนั้นหรือ!หลิงซิ่วได้แต่ตกตะลึงและสับสนแต่ด้วยความเป็นคนเฉลียวฉลาด นางจึงนึกถึงลุงสาม และลูกชายแท้ๆของเขาขึ้นมาได้!“ท่านพ่อ..อาวุโสท่านนี้ก็คือผู้มีพระคุณที่บุกไปช่วยข้าออกมาจากบ้านตระกูลเฉิน..”หลิงเย่วเห็นหลิงหยุนก็นึกถึงเหตุการณ์ที่คฤหาสน์ชานเมืองด้านใต้ของตระกูลเฉินพร้อมกับร้องบอกหลิงลี่ด้วยความตื่นเต้น!หลิงเย่วนั้นรู้ดีว่าหากหลิงหยุนปรากฏตัวเช่นนี้ตระกูลหลิงจะต้องรอดพ้นจากหายนะอย่างแน่นอน และต่อให้ตระกูลเฉินส่งคนมาเป็นกองทัพ ตระกูลหลิงก็ไม่ต้องหวาดกลัวอะไรอีกต่อไปแล้ว!เวลานี้..ในสายตาของหลิงเย่วนั้น มีเพียงสี่ห้าคำที่จะมอบให้หลิงหยุน นั่นก็คือ.. เทพเจ้าแห่งสงคราม!จากรูปลักษณ์ของหลิงหยุนนั้น..หลิงลี่เพียงแค่เห็นก็รู้ได้ว่าผู้ที่มานั้นคือใคร หลิงลี่ที่ได้รับบาดเจ็บเฝ้ามองหลานชายของตนเองสังหารศัตรู และจัดการถล่มพวกมันจนราบคาบไปเช่นนี้ น้ำตาใสๆก็เอ่อล้นดวงตาขึ้นมาทันที และได้แต่เรียกหลิงหยุนว่า ‘หลานรัก’ อยู่ภายในใจ!แต่ในเวลาที่โกลาหลวุ่นวายเช่นนี้หลิงลี่รู้ว่าไม่ควรเปิดเผยฐานะของหลิงหยุน และเขาเองก็ได้ตัดสินใจว่าฐานะของหลิงหยุนจะเปิดเผยเมื่อใดนั้น ก็ควรให้หลิงหยุนเป็นผู้ตัดสินใจด้วยตัวเอง!