บทที่ 714 : หลิงหยุนพบคนตระกูลหลิง!

บทที่ 714 : หลิงหยุนพบคนตระกูลหลิง! เมื่อได้เห็นวิธีสู้กันแบบตัวต่อตัวในแบบฉบับของหลิงหยุนทั้งคนตระกูลหลิง และเหล่านักรบต่างก็ได้แต่หันมามองหน้ากันด้วยความงุนงง แต่ในใจกลับคิดว่าแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน หลิงลี่เองก็ถึงกับตกตะลึงอยู่ครู่ใหญ่แต่เมื่อได้สติก็ได้แต่พึมพำออกมายิ้มๆ “เจ้าเด็กคนนี้.. ช่างไร้กรอบธรรมเนียมเหมือนที่เหล่ากุ่ยบอกไว้จริงๆ!” แม้ว่าจะเพิ่งผ่านการต่อสู้ที่ดุเดือดจนตระกูลหลิงเกือบจะต้องพบกับโศกนาฏรรมมาแต่เมื่อหลิงซิ่ว หลิงเฟิง และหลิงเลี่วย ได้เห็นภาพของการสู้กันตัวต่อตัวในแบบของหลิงหยุนแล้ว ทั้งสามคนก็ถึงกับหัวเราะออกมา และได้แต่คิดในใจว่าหลิงหยุนมีความสามารถที่จะเอาชนะนินจาขั้นเซียงเทียน-7 ได้อย่างสบาย แต่กลับทำเรื่องไร้ยางอายเช่นนี้ด้วยหรือ! เรื่องไร้ยางอายเช่นนั้นรึ!ไม่สิ.. จะใช้คำพูดเช่นนี้กับผู้มีพระคุณต่อตระกูลหลิงได้อย่างไรกัน ไม่สมควรอย่างยิ่ง! ตระกูลหลิงยังไม่ถึงคราวล่มสลาย..หลิงเจิ้นวางร่างของหลิงหย่งไว้ข้างเหล่ากุ่ย และเรียกให้นักรบตระกูลหลิงมาคอยดูแลคนทั้งคู่ไว้ ส่วนตัวเขาเองก็วิ่งเข้าไปดูเหตุการณ์ที่สวนชั้นหก.. หลิงเจิ้นถึงกับตกใจจนแทบช็อค!จากข้อมูลที่เขาได้มาล่าสุดนั้น หลิงเจิ้นรู้ได้ทันทีว่าคนที่มาช่วยตระกูลหลิงนั้นคือหลิงหยุนอย่างแน่นอน เพราะกระบี่สีดำในมือนั้นคือสัญลักษณ์ประจำตัวของเขา! หลิงเจิ้นนั้นทั้งตกใจและตื่นเต้นความรู้สึกบางอย่างที่ไม่อาจอธิบายได้เกิดขึ้นในใจของเขาอยู่เงียบๆ หลิงเจิ้นเป็นผู้นำตระกูลหลิงคนปัจจุบันและด้วยสัญชาติญาณของการเป็นผู้นำตระกูล เขาจึงเข้าปกป้องตระกูลหลิง และผลประโยชน์ของตระกูลอย่างสุดชีวิต และเป็นเพราะหลิงเจิ้นเป็นลูกชายคนโตของตระกูลไม่เช่นนั้นแล้วหลิงลี่คงจะไม่ยกตำแหน่งผู้นำตระกูลนี้ให้กับเขาอย่างแน่นอน แต่ถึงกระนั้น..ในบรรดาลูกทั้งสามคนของหลิงลี่ หลิงเจิ้นยังเป็นคนที่มีปัญหามากที่สุด เพราะเขาเป็นคนที่ช่างอิจฉาริษยา! หากเปรียบเทียบหลิงเสี่ยวกับตัวเองแล้วหลิงเจิ้นรู้ดีว่าหลิงเสี่ยวนั้นเหนือกว่าตนในหลายๆด้าน ในใจจึงนึกอิจฉาน้องชายของตนเอง และหวั่นเกรงอยู่ตลอดเวลาว่าหลิงเสี่ยวจะมาแย่งตำแหน่งผู้นำตระกูลจากตนเอง แม้ว่าจะตระกูลหลิงจะอยู่ในช่วงเวลาแห่งความทุกข์ตรมแต่อย่างน้อยหลิงเจิ้นก็ได้เป็นผู้นำตระกูลหลิง และนอกเหนือจากพ่อของเขาแล้ว เขาก็คือผู้กุมอำนาจทั้งหมดในตระกูลหลิง แต่เวลานี้..ต่อให้ลูกชายของเขาทั้งสองคนรวมกัน ก็ยังไม่สามารถเทียบหลิงหยุนซึ่งเป็นลูกชายของหลิงเสี่ยวได้เลยแม้แต่น้อย ทำให้ในใจของหลิงเจิ้นรู้สึกไม่พอใจ.. ความแข็งแกร่งของหลิงหยุนนั้นอย่าว่าแต่ลูกชายทั้งสองคนของเขารวมกันยังเทียบไม่ได้เลย และต่อให้คนตระกูลหลิงทั้งหมดรวมทั้งตัวเขาเอง – หลิงเจิ้น ก็ยังไม่อาจเทียบกับหลิงหยุนคนเดียวได้! แต่ถึงกระนั้น..เวลานี้ก็ไม่ใช่เวลาที่ควรจะมานั่งคิดเรื่องพวกนี้ หลิงเจิ้นได้แต่เฝ้ามองหลิงหยุนที่ถือกระบี่ยืนตระหง่านอยู่บนฟากฟ้าด้วยความอัศจรรย์ใจอย่างที่สุด! หลิงหยุนเดินพลังหยินที่เยือกเย็นไปที่คมกระบี่ในมือก่อนจะฟันลงที่ไหล่ข้างขวาของยามาดะ และแขนขวาของยามาดะก็ถูกตัดขาดทันที! ขณะที่ยามาดะกรีดร้องและแขนร่วงหล่นลงไปนั้นแต่กลับไม่มีเลือดไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว นั่นเพราะกระบี่ของหลิงหยุนมีพลังหยินบริสุทธิ์ห่อหุ้มอยู่ และความเย็นของพลังหยินก็ได้ทำให้เลือดในกายของยามาดะแข็งตัว และทำลายเส้นลมปราณหลายเส้นของมันในทันที!จนถึงตอนนี้..ยามาดะจึงได้รู้ว่าเหตุใดลูกธนูเพียงแค่สองดอกของหลิงหยุน จึงสามารถตรึงร่างของมิตซุยไว้นิ่งกับพื้นได้เช่นนั้นนั่นไม่ใช่การบาดเจ็บที่เกิดขึ้นจากลูกธนูแต่เป็นเพราะพลังหยินที่น่าหวาดกลัวของหลิงหยุนต่างหาก!ในระดับสูงสุดขั้นปรับร่างกาย-9นั้น พลังหยินจะสามารถมีจุดเยือกแข็งถึงขั้นติดลบแปดสิบองศาเซลเซียสเลยทีเดียว ต่อให้เป็นยอดฝีมือขั้นเซียงเทียน-7 หากสูญเสียลมปราณในร่างกายไป ก็คงมีแต่พ่ายแพ้!และหากหลิงหยุนใช้วิชาพลังเย็นแล้วล่ะก็เขามั่นใจว่าพลังหยินของเขานั้นจะเย็นถึงขั้นติดลบหนึ่งร้อยองศาเลยทีเดียว และหากยอดฝีมือขั้นเซียงเทียน-7 โดนเข้าไปแล้ว ก็นับว่าเป็นฝันร้ายของพวกเขาเลยทีเดียว!แต่หากหลิงหยุนใช้พลังหยางบริสุทธิ์เพียงอย่างเดียวโดยไม่ได้ใช้วิชาหยางพิสุทธิ์ความร้อนของพลังหยางก็จะสูงถึงแปดร้อยองศาเซลเซียสเลยทีเดียว ซึ่งนับว่าเป็นอุณหภูมิที่สูงกว่าเปลวไฟธรรมดาอย่างมาก และสามารถทำให้หิมะหรือน้ำแข็งสลายได้ภาพในพริบตา!วิชาพลังลับหยินหยางนั้นจึงนับว่าเป็นวิชาบ่มเพาะพลังที่ได้รับความนิยมอย่างมากในโลกบ่มเพาะที่ยิ่งใหญ่!หากเข้าสู่ขั้นพลังชี่เมื่อใดวิชาพลังลับหยินหยางก็จะพัฒนาขึ้นเป็นวิชาพลังจักรวาลที่ไร้ขีดจำกัด และน่ามหัศจรรย์ยิ่งขึ้นกว่านี้!“พวกเจ้าทั้งสี่ออกไปได้แล้ว!”ทันทีที่หลิงหยุนกระโดดลงสู่พื้นดินก็ตรงเข้าหาร่างที่บาดเจ็บสาหัสของยามาดะพร้อมกระบี่โลหิตแดนใต้ในมือหลิงหยุนฟันขาของยามาดะขาดและจัดการใช้นิ้วจี้จุดของมันอย่างรวดเร็ว เพื่อไม่ให้มันสามารถตายได้!จากนั้น..หลิงหยุนก็พุ่งตรงไปยังสวนชั้นที่ห้า และจัดการตัดขาทั้งสองข้างของมิตซุยและจี้จุดของมันไว้เช่นกัน จากนั้นจึงเตะร่างของมันลอยขึ้นไปบนฟ้า แล้วปล่อยให้ตกลงกระแทกพื้นอย่างแรง และค่อยๆกลิ้งไปอยู่ข้างยามาดะ“ฮู่ว!”หลิงหยุนพ่นลมออกจากปากหลังจากที่จัดการกับนินจาทั้งยี่สิบสองคนจนไปกองรวมกันอยู่ในสวนบ้านตระกูลหลิงทุกคนต่างก็จ้องมองความแข็งแกร่งและความสามารถที่น่าทึ่งของหลิงหยุนด้วยความตื่นเต้นแต่ละคนได้แต่กลืนน้ำลาย และเจสเตอร์เองก็ได้แต่คิดในใจว่าปีศาจอย่างมันนั้นหากเทียบกับเจ้านายแล้ว ตัวมันเองคงไม่ต่างจากฝุ่นผง..“พวกเจ้าทั้งสี่จัดการโยนนินจาพิการทั้งยี่สิบสองคนไปไว้ที่มุมสวนข้าเห็นแล้วรกหูรกตา!” หลิงหยุนสั่งแวมไพร์ทั้งสี่ตนหลังจากที่จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วหลิงหยุนก็กระโดดไปยืนตรงหน้าหลิงลี่ จากนั้นจึงเปิดผ้าคลุมหน้าสีดำออกเผยให้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับเทพบุตรของตนเอง แล้วจึงคุกเข่าสองข้างลงบนพื้นกระเบื้องสีฟ้าทำการคำนับหลิงลี่สามครั้ง!“ท่านปู่..คืนนี้หลิงหยุนกลับมาเคารพบรรพบุรุษของตนเอง และตั้งใจมาคาราวะท่านปู่!”หลิงลี่ถึงกับตกตะลึง!