บทที่ 717 : ดื่มกินสมุนไพรล้ำค่า!

บทที่ 717 : ดื่มกินสมุนไพรล้ำค่า! “น้องห้า..นี่ถ้วยใหญ่ใส่น้ำที่เจ้าต้องการ..” ดูเหมือนว่าจิตใจของหลิงซิ่วยอมรับได้อย่างสนิทใจแล้วว่าหลิงหยุนคือน้องห้าแห่งตระกูลหลิง! ผมดำขลับของหลิงซิ่วปลิวสะบัดราวกับม่านน้ำตกหน้าอกใหญ่ เอวคอดเล็ก และแขนเรียวยาวสวยงามทั้งสองข้างประคองถ้วยใส่น้ำขนาดใหญ่ไว้ในมือ.. “….” หลิงหยุนถึงกับพูดไม่ออกเพราะถ้วยใส่น้ำที่หลิงซิ่วนำมาให้หลิงหยุนนั้นใบใหญ่มาก มันใหญ่เกินไปจริงๆ.. ในเวลาเดียวกันนั้นทั้งเจสเตอร์และเพียร์ซต่างก็พากันขนหินที่หลิงหยุนต้องการเข้ามา หินจำนวนมากมายหลายก้อนถูกนำมากองไว้ข้างหลิงหยุน แต่ละก้อนล้วนมีขนาดเท่ากับลูกฟุตบอล หลิงหยุนรับถ้วยใส่น้ำขนาดใหญ่มาจากมือของหลิงซิ่วเขาพยักหน้าแทนคำขอบใจพร้อมกับพูดขึ้นว่า “ลุงใหญ่..ลุงสอง.. พวกท่านช่วยพาทุกคนออกไปจากสวนแห่งนี้ก่อน!” หลิงเจิ้นและหลิงเย่วได้เห็นหลิงหยุนสั่งให้นำถ้วยใส่น้ำขนาดใหญ่กับก้อนหินมาจำนวนมากก็รู้สึกงุนงงสงสัย และได้แต่แอบคิดอยู่ในใจว่า รักษาคนเรียบร้อยไปแล้ว หลิงหยุนยังต้องการของพวกนี้มาทำอะไรอีกงั้นหรือ! ทันทีที่หลิงหยุนมาถึง..ก็ได้แสดงให้ทุกคนเห็นถึงความสามารถที่น่าอัศจรรย์ใจในหลายๆด้านของเขา หลิงเจิ้นและหลิงเย่วนั้นเมื่อได้ฟังคำพูดของหลิงหยุน ก็ไม่ต้องการสอบถามอะไรให้มากมาย ได้แต่เดินนำคนอื่นๆออกจากสวนชั้นที่เจ็ดไปรอที่สวนด้านหน้าแทน หลิงหยุนเห็นหลิงซิ่วทำท่าทางคล้ายไม่อยากจะตามออกไปจึงได้แต่ยิ้มให้นางพร้อมกับพูดขึ้นว่า “พี่หลิงซิ่ว..ท่านอยู่กับข้าที่นี่ล่ะ!” “ข้าก็กำลังคิดเช่นนั้นพอดี!”หลิงซิ่วร้องออกมาอย่างดีอกดีใจ เพราะนางต้องการอยู่ดูว่าหลิงหยุนกำลังต้องการทำอะไรกันแน่! หลิงหยุนหันไปสั่งแวมไพร์ทั้งสี่ตนด้วยกระแสจิต–พวกเจ้าทั้งสี่มีหน้าที่คุ้มครองตระกูลหลิง หากศัตรูกล้าบุกเข้ามา พวกเจ้าก็จัดการสังหารมันได้ทันที!- จากนั้นเจสเตอร์พอล เพียร์ซ และจอยซ์ต่างก็เดินออกไปด้านนอก.. เวลานี้..ภายในสวนชั้นที่เจ็ดของบ้านตระกูลหลิง ก็เหลือเพียงหลิงหยุน หลิงลี่ และหลิงซิ่ว เพราะทุกคนต่างก็ออกไปยืนรอที่ด้านนอกกันหมดแล้ว “ท่านปู่..เวลานี้ท่านได้โปรดปล่อยวางทุกอย่าง อย่างได้คิดกังวลเรื่องใด แล้วค่อยๆ เดินลมปราณในร่างกาย!” พูดจบ..หลิงหยุนก็ใช้มังกรพรางร่างเคลื่อนย้ายกองหินที่อยู่ข้างตัว เขาใช้ฝ่ามือซัดหินแต่ละก้อนไปวางไปตามตำแหน่งที่ต้องการได้อย่างแม่นยำ และรวดเร็ว! เพียงแค่นั้นก็สร้างความตกตะลึงให้กับหลิงซิ่วที่ยืนอยู่ข้างๆได้อย่างมากแล้วหลิงซิ่วได้แต่แอบคิดในใจว่าเหตุใดหลิงหยุนจึงได้แข็งแกร่งถึงเพียงนี้!หลิงซิ่วมัวแต่ตกตะลึงจนไม่ทันสังเกตว่าเวลานี้ภายในสวนชั้นที่เจ็ดเริ่มมีหมอกหนาสีขาวปกคลุมอยู่รอบๆและหมอกหนานี้ก็ได้แยกสวนชั้นที่เจ็ดออกจากโลกภายนอกทันที!หมอกสีขาวนี้ไม่เพียงแยกพื้นที่ภายในออกจากโลกภายนอกแต่ยังสามารถเก็บเสียงได้อย่างดีด้วย หากใครที่คิดจะแอบฟังผู้คนที่อยู่ในค่ายกลเขาวงกตคุยกันแล้วล่ะก็ รับรองว่าต้องผิดหวังอย่างแน่นอน!“นี่มันเกิดอะไรขึ้น!จู่ๆ ทำไมสวนชั้นที่เจ็ดถึงได้หายไป?!” หลายคนต่างก็ร้องออกมาด้วยความประหลาดใจ“ช่างเป็นค่ายกลที่ยอดเยี่ยมมากทีเดียว..”หลิงเย่วถึงกับตกใจอย่างมาก“น้องห้า..นี่เจ้า..” หลิงซิ่วได้แต่ตกตะลึง และถึงกับอึ้งไป“พี่หลิงซิ่ว..นี่เรียกว่าค่ายกลเขาวงกต” หลิงหยุนหันไปมองพร้อมกับร้องบอกหลิงซิ่วที่กำลังยืนตะลึง“นี่เจ้า..เจ้าช่างเก่งกาจเกินกว่าที่ข้าคาดคิดมากจริงๆ!”หลิงซิ่วไม่รู้ว่าจะอธิบายความรู้สึกให้หลิงหยุนฟังได้อย่างไร!ยังคงมีหินเหลืออยู่ที่พื้นอีกสิบกว่าก้อนและหลิงหยุนก็ได้ใช้หินที่เหลือนี้สร้างค่ายกลหลุมพลังเพื่อกักเก็บพลังชีวิตที่ถูกปล่อยออกมาไม่ให้ระเหยไปด้านนอกได้“และนี่คือค่ายกลหลุมพลัง..”หลิงหยุนอธิบายให้หลิงซิ่วฟังไปด้วยไม่ว่าจะเป็นอาการบาดเจ็บครั้งก่อนหรือครั้งใหม่นี้หลังจากที่หลิงหยุนทำการรักษาให้จนหายดีแล้ว เส้นลมปราณของหลิงลี่ก็ไม่ติดขัดเช่นเก่าอีกแล้ว และเวลานี้เขาก็สามารถเข้าสู่ระดับสูงสุดของขั้นเซียงเทียน-3 ได้แล้วเส้นลมปราณที่เสียหายนั้นทำให้ลมปราณภายในร่างกายของหลิงลี่ไม่ต่างจากการถูกจองจำมาตลอดสิบแปดปี เขาจึงไม่สามารถเข้าสู่ด่านกลางของขั้นเซียงเทียนได้เสียที จึงแทบไม่ต้องพูดถึงการที่จะเข้าสู่ด่านสุดท้ายของขั้นเซียงเทียนเลย..ระหว่างที่รักษาอาการบาดเจ็บภายในให้กับปู่ของเขานั้นหลิงหยุนก็รู้สึกดีใจและประหลาดใจไปพร้อมๆกัน เมื่อพบว่าปราณเสวียน (เหลือง) และปราณหวง (ดำ) ในร่างกายของหลิงลี่นั้นยังคงมีอยู่อย่างเต็มเปี่ยม!ลมปราณเสวียน(เหลือง) และลมปราณหวง (ดำ) ภายในจุดตันเถียนของหลิงลี่นั้นมีอยู่มากมายเพียงใดอย่างนั้นหรือลมปราณเสวียน(เหลือง) และลมปราณหวง (ดำ) ภายในจุดตันเถียนของหลิงลี่นั้นเรียกได้ว่ามีอยู่อย่างมากมาย และอัดกันแน่นอยู่ภายในนั้น เรียกได้ว่าหากหลิงลี่ยังคงฝึกกำลังภายในเช่นนี้ไปเรื่อยๆ รับรองว่าจุดตันเถียนของเขาจะต้องระเบิดออกสักวันอย่างแน่นอน!ตั้งแต่เมื่อครั้งที่หลิงลี่ได้รับบาดเจ็บภายในอย่างสาหัสเมื่อสิบแปดปีก่อนนั้นเส้นลมปราณของเขาก็เสียหาย และใช้เวลารักษาอยู่เป็นเวลานาน แต่จุดตันเถียนของเขายังคงใช้การได้ดี หลิงลี่จึงยังคงแข็งแรง อีกทั้งเขาฝึกฝนกำลังภายในอยู่ทุกวันเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับตนเอง แต่ต่อให้เขามีลมปราณที่แข็งแกร่งมากเพียงใดก็ไร้ประโยชน์ เพราะไม่สามารถเดินลมปราณและนำพลังปราณเหล่านั้นมาใช้ประโยชน์ได้!สถานการณ์ของหลิงลี่ไม่ต่างจากลูกโป่งที่ถูกเป่าลมเข้าไปจนใหญ่โตภายในลูกโป่งอัดแน่นด้วยอากาศ แต่กลับไม่มีที่จะระบายอากาศภายในออกไป หากยังขืนเป่าลมเข้าไปอีกเรื่อยๆ แน่นอนว่าสักวันก็ต้องจบลงด้วยการที่ลูกโป่งระเบิดแตกอย่างแน่นอน!แต่เวลานี้อาการบาดเจ็บต่างๆของหลิงลี่ได้หายดีแล้วและภายใต้คำแนะนำของหลิงหยุน ลมปราณเสวียน (เหลือง) และลมปราณหวง (ดำ) ก็ค่อยๆเคลื่อนที่ไปยังเส้นลมปราณต่างๆได้อย่างสะดวกไม่ติดขัด ทำให้หลิงลี่สามารถเข้าสู่ระดับสูงสุดขั้นเซียงเทียน-3 ได้ในทันที!การรักษาของหลิงหยุนนั้นช่างล้ำเลิศ!และสมกับฉายาหมออมตะอย่างแท้จริง แต่นี่ยังเป็นเพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้น..หลิงหยุนต้องการช่วยท่านปู่ของเขาจึงไม่ต้องการเร่งรีบนัก..