บทที่ 724 : พี่หลิงซิ่ว!

บทที่ 724 : พี่หลิงซิ่ว! ชายหนุ่มตระกูลหลิงนั้นนับว่ารูปร่างหน้าตาไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่เลยหลิงเฟิงเองก็มีคิ้วที่ตรงหนา ดวงตาเล็กหรี่ รูปร่างผอมบางนั้นสูงถึงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซ็นติเมตร ลำแขนยาวแข็งแรง นิ้วมือก็เรียวยาวสวยงาม หลิงหยุนมองหลิงเฟิงถือกระบี่ในมือเดินเข้าไปด้วยท่าทางน่าเกรงขามจึงได้แต่คิดในใจว่า แม้แต่ตู้กู่โม่เมื่อครั้งที่อยู่ในระดับสูงสุดขั้นโฮ่วเทียน-8 ก็ยังดูไม่สง่างามน่าเกรงขามเช่นหลิงเฟิง “พี่สี่ดูท่าจะชื่นชอบการใช้กระบี่มากเลยทีเดียว!” หลิงหยุนเห็นท่าทางของหลิงเฟิงที่เปลี่ยนเป็นทันทีหลังจากได้จับกระบี่จึงร้องถามออกไปยิ้มๆ หลิงเฟิงยิ้มพร้อมตอบกลับไปอย่างภูมิอกภูมิใจ“เป้าหมายของข้าคือการเป็นสุดยอดกระบี่มือหนึ่ง..” “เยี่ยมมาก!” หลิงหยุนถึงกับหัวเราะออกมาอย่างดีอกดีใจเพราะในที่สุดเพลงกระบี่ที่ล้ำเลิศของเขาก็จะมีคนสืบทอดแล้ว หลิงหยุนไม่ได้มีเพียงแค่กระบี่ล่องหน และกระบี่นวสังหารเท่านั้น แต่ยังมีเพลงกระบี่อีกมากมายที่เรียนไม่จบไม่สิ้นกันเลยทีเดียว “ถ้าเช่นนั้นก็จงใช้เพลงกระบี่ที่เจ้าคิดว่าแข็งแกร่งที่สุดจัดการกับพวกมัน!”หลิงหยุนร้องบอก หลิงเฟิงพยักหน้าจากนั้นก็จัดการใช้ทักษะด้านกระบี่ของตนเองทิ่มแทงเข้าใส่ร่างของนินจากที่นั่งกองอยู่บนพื้นอย่างรวดเร็วโดยแทบไม่ต้องหันไปมองด้วยซ้ำไป ฉึก! เพียงแค่หลิงเฟิงขยับข้อมือกระบี่ในมือของเขาก็ไม่ต่างจากงูที่ฉกเข้าลำคอของนินจาได้อย่างแม่นยำจนแน่นิ่ง และร่วงลงไปกองกับพื้นในที่สุด กระบี่ที่แทงลงไปนั้นแม้จะไม่ได้รวดเร็วมาก แต่ก็หนักแน่นและแม่นยำ เวลานี้นินจาที่ถูกหลิงเฟิงแทงเข้าที่ลำคอนั้นแม้จะมีเลือดไหลออกมาเพียงเล็กน้อย แต่ก็ขาดใจตายไปในทันที หลิงหยุนเฝ้ามองความเด็ดเดี่ยวของหลิงเฟิงด้วยความพึงพอใจหลิงเฟิงไม่เพียงเป็นชายหนุ่มที่มีรูปร่างหน้าตาดี แต่ยังสามารถใช้กระบี่ได้อย่างช่ำชอง และแม่นยำ แสดงให้เห็นว่าเขาเข้าใจการใช้กระบี่ได้เป็นอย่างดี ในเวลาที่หลิงเฟิงไม่ถือกระบี่ในมือนั้นเขาก็ดูเป็นเพียงชายหนุ่มรูปงามธรรมดา แต่หลังจากที่ลงมือสังหารไปแล้ว สีหน้าท่าทางของเขาก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นมาทันที กระบี่ในมือของหลิงเฟิงได้กลายเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับร่างกาย เขายกดาบในมือขึ้นขนานกับลำตัว แล้วหันไปถามหลิงหยุนว่า “เป็นอย่างไรบ้างน้องห้า” หลิงหยุนกรอกตาพร้อมกับตอบไปว่า“ยังไม่ดีเท่าไหร่นัก! ยังช้าไปมาก..” “เอ่อ..” หลิงเฟิงได้แต่อึ้งไปและรู้สึกท้อใจที่ถูกหลิงหยุนตำหนิตรงๆเช่นนั้น “เจ้าดูข้า..”หลิงหย่งที่ยืนอยู่ด้านหลังไม่ไกลนักร้องตะโกนบอก..เสียงชัวะชัวะ ชัวะ.. ดังขึ้นอย่างรวดเร็ว! และหลิงหย่งก็ได้สังหารนินจาไปถึงสามคนภายในเวลาอันรวดเร็ว ท่าทางของเขานั้นดุดันโหดเหี้ยมไม่น้อยเลยทีเดียวในบรรดาทั้งสามพี่น้องนั้นหลิงหย่งคือผู้ที่ทำการสังหารศัตรูได้ยอดเยี่ยมที่สุด เขาสามารถลงมือฆ่าคนได้โดยแทบไม่ต้องกระพริบตาแต่หลิงหยุนกลับส่ายหน้าไม่พูดอะไรและรีบกระโดดเข้าไปพร้อมกับใช้นิ้วชี้กับนิ้วนางหนีบปลายกระบี่ของหลิงหย่งไว้ทันที“ทำไมรึ!”หลิงหย่งร้องถามหลิงหยุนด้วยความงุนงงเมื่อถูกห้ามหลิงหยุนตอบกลับไปว่า“พี่สอง.. พวกเราสังหารเหล่านินจาก็เพื่อระบายความแค้น อีกอย่างพวกมันเองก็ไม่มีอาวุธ และหมดความสามารถในการตอบโต้แล้ว ที่เหลือ.. ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเหล่านักรบตระกูลหลิงบ้าง!”พูดจบหลิงหยุนก็หันกลับไปมองนักรบตระกูลหลิงที่ยืนอยู่ด้านหลังสายตาทุกคู่ต่างก็เต็มไปด้วยไฟแค้น และแทบจะรอคอยเวลาไม่ได้เจ็ดสิบกว่าชีวิตซึ่งเคยเป็นพี่น้องต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันมาต่างก็ต้องตายภายใต้คมดาบของนินจาเหล่านี้ มีหรือที่พวกเขาจะไม่ต้องการล้างแค้นคืนให้กับพี่น้องทุกคน“ฆ่ามัน..อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว!”หลิงหยุนร้องสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชาและพี่น้องตระกูลหลิงทั้งสามคนก็ถอยกลับออกมา พวกเขาได้มอบนินจาที่เหลือให้กับนักรบตระกูลหลิงทั้งสามสิบหกคนเป็นผู้สังหารแทน“พวกเรา..ฆ่ามันให้หมด!”นักรบตระกูลหลิงต่างก็ร้องตะโกนออกมาพร้อมกับเงื้อกระบี่ในมือของตนเองฟาดฟันใส่ร่างของเหล่านินจาราวกับพวกมันเป็นเพียงก้อนเนื้อก้อนหนึ่ง!แม้กระทั่งร่างไร้วิญญาณของเหล่านินจาที่เพิ่งถูกหลิงหย่งหลิงเฟิง และหลิงเลี่วยสังหารไปแล้วนั้น ก็ถูกฟันจนแทบไม่เหลือสภาพที่จะสามารถบอกได้ว่าใครเป็นใครอีก!หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจชำระหนี้แค้นแล้วหลิงหยุนก็เดินตรงเข้าไป และจัดการโรยผงละลายศพลงบนร่างไร้วิญญาณ แล้วสั่งนักรบตระกูลหลิงว่า“หลังจากที่ศพทั้งหมดละลายเป็นน้ำสีเหลืองแล้วพวกเจ้าก็จัดการใช้น้ำล้างทำความสะอาดเสีย เข้าใจหรือไม่”“ขอรับนายน้อยห้า!”และในเวลานั้น..ภาพหลิงหยุนที่ทั้งโหดเหี้ยม ดุดัน ได้ตราตรึงเข้าไปในใจของนักรบตระกูลหลิงทั้งสามสิบหกคนแล้ว ในสายตาของพวกเขา หลิงหยุนไม่ต่างจากเทพแห่งปีศาจไปแล้ว!“พวกเจ้าสามคนไปอาบน้ำทำความสะอาดร่างกายได้แล้วส่วนข้าจะไปพบท่านปู่..”ตามร่างกายของหลิงหย่งหลิงเฟิง และหลิงเลี่วยนั้น ต่างก็เปื้อนไปด้วยคราบเลือด และมีกลิ่นคาวเลือดติดตามตัวอยู่เต็มไปหมด อีกทั้งยังมีเหงื่อเหนียวเหนะอหนะสร้างความไม่สบายเนื้อสบายตัวให้กับพวกเขาอย่างมาก แทบไม่ต้องรอให้หลิงหยุนบอก ทั้งสามคนก็แทบอยากจะวิ่งเข้าไปอาบน้ำในบ้านแล้วหลิงหยุนหันหลังเดินกลับไปที่กลางสวนและเรียกเหล่าแวมไพร์ทั้งสี่ตนให้มาหา และสำรวจดูตามร่างกายของพวกมันเพียร์ซจอยซ์ เจสเตอร์ และพอล..