บทที่ 725 : หลิงห่าวเข้าใกล้หายนะ!

บทที่ 725 : หลิงห่าวเข้าใกล้หายนะ! ในเวลานั้น..ทั้งหลิงลี่และเหล่ากุ่ยต่างก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากันเรียบร้อยแล้ว เมื่อหลิงหยุนเข้าไปทั้งสามคนต่างก็นั่งปรึกษาหารือกัน แม้ว่าสีหน้าของหลิงลี่กับเหล่ากุ่ยจะมีร่องรอยของความโศกเศร้าอยู่บ้าง แต่ก็ไม่สามารถปกปิดความสุขที่ซ่อนอยู่ในใจได้ ความทุกข์ความเสียใจของคนทั้งคู่เกิดจากการที่นักรบตระกูลหลิงผู้ภักดีเจ็ดสิบกว่าคนต้องถูกสังหารตายไปในคราวเดียว! ส่วนความสุขนั้นแน่นอนว่าก็คือการที่หลิงหยุนได้กลับเข้าสู่ตระกูลหลิงอีกทั้งยังสามารถเอาชนะศัตรู และช่วยให้ตระกูลหลิงรอดพ้นจากหายนะครั้งใหญ่ได้อีกด้วย ในเมื่อความสูญเสียและได้มาเกิดขึ้นพร้อมๆกันจึงมีทั้งความเจ็บปวดและความสุข ทั้งหลิงลี่กับเหล่ากุ่ยซึ่งนั่งเผชิญหน้ากันอยู่นั้น ดวงตาของพวกเขาต่างก็มีน้ำตาเอ่อขึ้นมา และพยายามกัดฟันกดข่มความโศกเศร้าไว้ และแน่นอนว่า..หัวข้อที่ทั้งสองคนพูดคุยกันนั้น ล้วนเป็นเรื่องเกี่ยวกับหลิงหยุนทั้งสิ้น “ท่านปู่!”หลิงหยุนเดินเข้ามาคุกเข่าคำนับหลิงลี่อีกครั้ง.. หลิงลี่กระโดดไปยืนอยู่ตรงหน้าหลิงหยุนและรีบเอื้อมมือไปจับไหล่ทั้งสองข้างของหลิงหยุนให้ลุกขึ้น ดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยความสุขของเขานั้นจ้องมองหลิงหยุนพร้อมกับรำพึงรำพันออกมา “เจ้าช่างเหมือนกับลูกสามตอนหนุ่มๆนักเหมือนราวกับฝาแฝด!” เหล่ากุ่ยยิ้มพร้อมกับพยักหน้าเห็นด้วยแล้วจึงเล่าให้หลิงหยุนฟังว่าหลิงลี่นั้นพกรูปถ่ายของหลิงหยุนติดตัวไว้ตลอด และจะนำออกมาดูทุกวัน แต่ตอนนี้ไม่ต้องนั่งดูรูปถ่ายอีกแล้ว! หลิงลี่ยกมือขึ้นตบบ่าหลิงหยุนพร้อมกับหัวเราะเสียงดังแล้วหันไปพูดกับเหล่ากุ่ยว่า “เหล่ากุ่ย..เจ้าก็รู้นี่ว่าหลานรักของข้าคนนี้เป็นลูกชายของเจ้าสาม! ตระกูลหลิงของเราปล่อยให้เขาต้องทนทุกข์อยู่ข้างนอกมาถึงสิบแปดปี ยากนักที่ข้าจะทำใจยอมรับได้!” แล้วหลิงลี่ก็หัวเราะออกมาอย่างมีความสุขเขาเงยหน้าขึ้นมองเพดานบ้าน และปล่อยให้น้ำตาพยัคฆ์อย่างเขาต้องไหลหลั่งออกมาอีกครั้ง เหล่ากุ่ยรู้ดีว่านั่นคือน้ำตาแห่งความปิติยินดีของหลิงลี่เขารีบลุกขึ้นและเดินตามเข้าไป “นายท่าน..นายน้อยก็กลับเข้าตระกูลหลิงแล้ว ท่านก็อย่าได้ตื่นเต้นดีใจจนมากไปนัก! ระมัดระวังสุขภาพด้วย..” หลิงลี่ปล่อยให้น้ำตาไหลพรากอยู่ครู่หนึ่งจึงยกมือขึ้นปาดน้ำตาบนใบหน้าออก เขาหันไปมองหลิงหยุนพร้อมกับถอนหายใจและพูดขึ้นว่า “หลิงหยุน..พวกเราไร้ความสามารถ ไม่อาจปกป้องตระกูลหลิงในครั้งนั้นได้ และไม่อาจปกป้องคุ้มครองเจ้าได้ จึงต้องปล่อยให้เจ้าต้องไปร่อนเร่อยู่ข้างนอกตั้งแต่เกิด ตลอดสิบแปดปีมานี้เจ้าคงจะลำบากมาก ปู่ต้องขอโทษเจ้าด้วย! อย่าได้ตำหนิตระกูลหลิง หรือแม้แต่พ่อแม่ของเจ้าเลย..” “หลานรักของปู่..พ่อแม่เปรียบเสมือนบุคคลสูงส่งที่สุดในโลก พวกเขาเป็นผู้มอบร่างกายนี้ให้แก่เจ้า และรักเจ้าอย่างสุดหัวใจ อย่าได้โกรธเกลียดพวกเขาทั้งคู่เลย เจ้าเข้าใจหรือไม่”หลิงลี่พูดประโยคเหล่านั้นด้วยความรู้สึกเจ็บปวดดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวล และกลัวว่าหลิงหยุนจะไม่เข้าใจ..หลิงหยุนพยักหน้าและตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ท่านปู่.. เรื่องทั้งหมดนั้นเหล่ากุ่ยได้เล่าให้ข้าฟังหมดแล้ว ข้าเข้าใจความยากลำบากของท่านพ่อท่านแม่ดี ข้าไม่เคยนึกตำหนิพวกท่านเลยแม้แต่น้อย ท่านปู่อย่าได้กังวลใจไป!”หลิงลี่ได้ฟังก็พยักหน้างหงึกๆเขาลูบไล้บ่าของหลิงหยุนทั้งสองข้าง และตอบกลับมาด้วยรอยยิ้ม“เจ้าช่างเป็นเด็กดีนัก!เห็นเจ้ามีเหตุมีผลเช่นนี้ ปู่ก็โล่งใจ!”“นั่งก่อน..ดื่มน้ำดื่มท่าก่อน..”เมื่อทั้งสามคนนั่งลง..หลิงหยุนก็เปิดจิตหยั่งรู้ออกสำรวจ เขาพบว่าหลิงเจิ้นและหลิงเย่วที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วนั้น กำลังเดินเข้ามาภายในส่วนเล็กๆแห่งนี้“ผู้นำตระกูล..เจ้ากับลูกสองเข้ามาได้!” หลิงลี่ร้องสั่งให้ทั้งคู่เข้ามาด้านในได้หลิงเจิ้นและหลิงเย่วนั้นเมื่อเข้ามาถึงในบ้านก็เริ่มรู้สึกร้อนๆหนาวๆหลังจากที่ทุกคนนั่งลงพร้อมหน้าแล้วสีหน้าของหลิงลี่ก็เปลี่ยนเป็นนิ่งเฉย ใบหน้าของเขาบ่งบอกถึงความมีอำนาจ หลิงลี่จ้องหน้าหลิงเจิ้นอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดขึ้นว่า“ผู้นำตระกูล..หลิงห่าวยังไม่กลับมาอีกรึ!”เพียงแค่ประโยคแรกที่ออกจากปากของหลิงลี่ก็ทำให้หลิงเจิ้นถึงกับนิ่งอึ้งไปทันที..หลิงเจิ้นรับรู้ได้ถึงน้ำเสียงที่เย็นชาจึงรีบตอบกลับไปทันที “ท่านพ่อ.. โทรศัพท์มือถือของเขาติดต่อไม่ได้ ข้าเองก็ได้ส่งคนออกไปตามแล้ว คาดว่าคงอีกไม่นาน..”ยังไม่ทันที่หลิงเจิ้นจะพูดจบหลิงลี่ก็ร้องตะโกนสวนกลับมาทันที “หลิงห่าวมันรู้จักแต่ออกไปเที่ยวข้างนอกกับเพื่อน ตระกูลหลิงเกิดเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้ ข้ายังไม่เห็นแม้แต่เงาของมัน! อายุก็ไม่น้อย.. ยี่สิบแปดแล้ว แต่ยังไม่สามารถเข้าสู่ขั้นเซียงเทียนได้เสียที เวลานี้แม้แต่หลิงซิ่วก็เหลืออีกเพียงแค่ครึ่งระดับก็จะเข้าสู่ขั้นเซียงเทียนแล้ว!”“มันเป็นหลานชายคนโตของตระกูลหลิงแต่กลับไม่รู้ว่าควรจะประพฤติตัวอย่างไร”แม้ว่าสีหน้าของหลิงลี่จะเรียบเฉยแต่คำพูดนั้นกลับรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ“ท่านพ่อ..ไว้หลิงห่าวกลับมา ลูกจะอบรบสั่งสอนเขา!” หลิงเจิ้นถึงกับเหงื่อตก และรีบยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อที่หน้าผากผู้นำตระกูลหลิงคนเก่ากับคนใหม่กำลังพูดคุยกันหลิงหยุน หลิงเย่ว และเหล่ากุ่ย ต่างก็ไม่มีใครกล้าพูดแทรก โดยเฉพาะหลิงหยุน!เมื่อครั้งที่หลิงหยุนได้เห็นรูปถ่ายของหลิงห่าวนั้นเขาเองก็เกิดความรู้สึกรังเกียจ และประสาทสัมผัสที่หกของเขาก็สัมผัสได้ว่า.. หลิงห่าวนั้นไม่ใช่คนดีนัก!