บทที่ 729-730

บทที่ 729 : ค่ายกลบ้านตระกูลหลิง! แม้ว่าหลิงหยุนจะรู้สึกเสียดายแต่ก็ไม่ได้ผิดหวังมากนัก เพราะข้อมูลที่ยามาดะให้มานั้น ทำให้เขาได้ทราบว่านอกจากตระกูลโทคุงาวะแล้ว ก็ยังมีตระกูลอื่นๆอีกอย่างเช่นโตโยโทมิ ยากิอุ เอโดะ และมิตซุย.. หากต้องการรู้เรื่องความยิ่งใหญ่ของตระกูลโทคุงาวะเขาคงต้องถามจากมิตซุยซึ่งอยู่ในคุกถัดไปนี้ และน่าจะได้เรื่องมากกว่าถามยามาดะเสียอีก หลิงหยุนจัดการเรียกยันต์เตโชออกมาเผาทำลายร่างของยามาดะแล้วจึงมุ่งหน้าไปที่ห้องขังถัดไป มิตซุยนั้นมาจากตระกูลที่ยิ่งใหญ่ตระกูลหนึ่งในญี่ปุ่นและไม่ว่าหลิงหยุนจะพยายามเกลี้ยกล่อมเช่นใด แต่มิตซุยก็ปฏิเสธที่จะตอบทุกคำถาม แต่ไม่ว่าคนผู้นั้นจะหัวดื้อสักเพียงใดหลิงหยุนในฐานะที่เป็นถึงหมออมตะ ก็ย่อมมีวิธีการมากมายที่จะจัดการกับคนลักษณะนี้ได้ และเพียงไม่นานเขาก็สามารถบีบบังคับให้มิตซุยยอมอ้าปากพูด และตอบคำถามของเขาจนได้ ตลอดกระบวนการสอบสวนนั้นมิตซุยได้รับความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส จนทำให้นินจาขั้นชุนนินอย่างเขาถึงกับรู้สึกราวกับตกอยู่ในขุมนรก “มิตซุย..ขอบใจที่ตอบคำถามของข้า ใหนๆเจ้าก็จะตายแล้ว สมบัติล้ำค่าในตัวเจ้า ขอให้ข้าก็แล้วกัน!” และเป็นอีกหนึ่งครั้งที่หลิงหยุนสามารถหมุนจุดตันเถียนกลับได้และจัดการดูดเอาลมปราณของมิตซุยเข้าไปในร่างกายของตนเองได้ “ดูเหมือนว่าเจ้าจะเจ็บปวดอย่างมากเลยสินะ..เอาล่ะข้าจะช่วยสงเคราะห์เจ้าเอง!” หลิงหยุนหมุนตัวขึ้นไปบนท้องฟ้าพร้อมกับฟาดฝ่ามือที่รุนแรงราวพายุเฮอริเคนลงบนร่างของมิตซุยจนสิ้นใจตายในทันที จากนั้นหลิงหยุนจึงจัดการใช้ยันต์เตโชเผาร่างของมันทิ้งเสีย และในเวลานั้นเองหลิงหยุนก็ได้ยินเสียงของหลิงหย่ง หลิงเฟิง และหลิงเลี่วยดังเอะอะอยู่ด้านนอกคุกใต้ดิน พวกเขาทั้งสามคนต่างก็ต้องการเข้ามาในคุกใต้ดินนี้ให้ได้ แต่เหล่ากุ่ยพยายามห้ามไว้! “ดูท่าทุกคนจะอาบน้ำเสร็จกันแล้วสินะ!” หลิงหยุนยิ้มพร้อมกับกระโดดออกไปจากคุกใต้ดินตระกูลหลิงทันทีและไม่นานก็ไปปรากฏตัวอยู่ที่ทางเข้าคุกใต้ดิน เหล่ากุ่ยไม่สามารถห้ามหลิงหย่งและคนอื่นๆได้และทันทีที่เห็นหลิงหยุนเดินออกมา เขาจึงร้องบอกด้วยความดีใจสุดขีด “นั่นไง..นายน้อยห้าออกมาแล้ว!” “น้องห้า..” “พี่ห้า..” หลิงหย่งหลิงเฟิง และหลิงเลี่วย ต่างก็ร้องตะโกนเรียกหลิงหยุนทันที และไม่สนใจเหล่ากุ่ยอีก “พวกเจ้ามีอะไร!”หลิงหยุนร้องถามทุกคน “น้องห้า..เจ้าจะมาจัดการกับสามคนนั่น เหตุใดจึงไม่รอพวกเราสามคนด้วยเล่า!” หลิงหยุนแสร้งทำท่าโมโหโทโสพร้อมตอบกลับไปว่า“สามคนนั้นปากแข็งนัก ข้าโมโหมากก็เลยจัดการส่งพวกมันไปลงนรกแล้ว!” หลิงหยุนร้องบอกพร้อมกับยกมือขึ้นถูจมูกตนเอง “ห๊ะ!” “นี่เจ้า..” “ทำไมถึงได้รวดเร็วนัก!” หลิงหย่งหลิงเฟิง และหลิงเลี่วย ต่างก็ร้องออกมาด้วยความงุนงง.. “ข้าจะลงไปสับร่างของพวกมันออกเป็นชิ้นๆเพื่อแก้แค้นให้กับนักรบตระกูลหลิงที่ตายไป!” หลิงหย่งร้องออกมา “เสียใจด้วย..พวกมันได้กลายเป็นเถ้าถ่านไปเรียบร้อยแล้ว!” พูดจบหลิงหยุนก็หัวเราะเสียงดังพร้อมกับใช้วิชาตัวเบากระโดดออกจากสวนชั้นที่แปดไปทันที ทั้งสามพี่น้องได้แต่อึ้งและในที่สุดก็กระโดดตามหลิงหยุนไปด้วยความเสียดาย และทุกคนต่างก็บ่นพึมพำที่หลิงหยุนทำอะไรรวดเร็วเหลือเกิน! “เหล่ากุ่ย..ระบบป้องกันความปลอดภัยของตระกูลหลิงหละหลวมเกินไป พวกเราคงต้องหาวิธีเพิ่มระบบป้องกันให้แข็งแกร่งมากขึ้น ข้าคงต้องทำอะไรสักอย่าง..” “ไม่ทราบว่านายน้อยห้าคิดเห็นเช่นไรได้โปรดบอกให้ข้ารู้ด้วย!” เหล่ากุ่ยรู้ว่าหลิงหยุนจะต้องมีความคิดดีๆแน่ จึงรีบร้องถามออกไป หลิงหยุนตอบกลับไปว่า“ข้าต้องการก้อนโลหะขนาดเท่าลูกฟุตบอลสักสองสามร้อยลูก หรือยิ่งมากก็ยิ่งดี!”เหล่ากุ่ยพยักหน้ายิ้มๆ“นายน้อยห้า.. ก้อนเหล็กที่ท่านต้องการนั้นหาไม่ยาก ข้าจะไปหาซื้อจากโรงงานผลิตเหล็กเอง แต่ลูกใหญ่ขนาดนั้น คงต้องไปสั่งทำล่วงหน้า”“รีบไปจัดการให้เสร็จเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี!”บ้านบรรพบุรุษตระกูลหลิงนั้นมีสวนล้อมรอบอยู่ทั้งหมดเก้าชั้น พื้นที่กว้างขวางใหญ่โตเช่นนี้ หลิงหยุนจำเป็นต้องวางค่ายกลลวงตา และค่ายกลสังหารไว้ และเวลานี้เขาเองก็มีเงินทองมากมาย จึงเลือกที่จะใช้ก้อนโลหะสร้างค่ายกลที่แข็งแกร่งกว่าแทนหล่ากุ่ยพยักหน้าและหันไปมองหลิงหย่งที่ตามติดหลิงหยุนไม่ห่าง เขาจึงแอบร่ำลาหลิงหยุนเพื่อไปรายงานเรื่องนี้ให้กับหลิงลี่ทราบหลิงหยุนเดินนำพี่น้องทั้งสามคนไประหว่างนั้นก็เปิดจิตหยั่งรู้สำรวจดูโดยรอบ เมื่อพบว่าไม่มีศัตรูเข้ามาเพิ่ม เขาก็ยิ้มพร้อมกับหันไปถามทุกคนว่า“พวกเจ้าอยากดูอะไรสนุกๆหรือไม่”เวลานี้ทั้งสามพี่น้องต่างก็ได้รู้จากเหล่ากุ่ยแล้วว่ายันต์บำบัดในมือของพวกเขานั้นล้วนเป็นฝีมือการปลุกเสกของหลิงหยุน และทันทีที่ได้ยินหลิงหยุนร้องถามเช่นนั้น ทุกคนต่างก็ตาโตด้วยความตื่นเต้น และแทบทนรอไม่ได้“อยากสิ..พวกเราอยากดูมาก!” พี่น้องทั้งสามคนต่างก็ร้องออกมาอย่างตื่นเต้นดีใจพร้อมกันหลิงหยุนยิ้มเล็กน้อยก่อนจะกระโดดออกไปนอกกำแพงสูงที่กั้นระหว่างสวนไว้..“พวกเจ้าดูให้ดีล่ะ!”หลิงหยุนเรียกยันต์เตโชออกมาและนำไปแปะไว้ที่ลำต้นของต้นไม้ต้นหนึ่ง แล้วจึงแอบร้องสั่งยันต์หลังจากที่ลูกไฟซึ่งมีเปลวไฟสีฟ้าลุกโชนขึ้นเผาผลาญลำต้นของต้นไม้ขนาดใหญ่แล้วก็ตามมาด้วยเสียงต้นไม้ลมลงดังครืน! ลำต้นครึ่งท่อนของต้นไม้ใหญ่ล้มตึงลงไปกับพื้น และกิ่งก้านใบต่างก็หักระเนระนาด“โอ้โห..ช่างรุนแรงมากจริงๆ!” หลิงหย่งร้องอุทานออกมาอย่างตกใจ“นี่มันอะไรกัน!ช่างน่าหวาดกลัวอะไรเช่นนี้! หากผาร่างของคนเข้า คงจะ..” หลิงเลี่วยพึมพำออกมาอย่างงุนงงงส่วนหลิงเฟิงนั้นได้แต่ยืนอ้าปากค้างพูดอะไรไม่ออก!หลิงหยุนหัวเราะพร้อมกับพูดขึ้นว่า“ยันต์ที่พวกเจ้าใช้เมื่อครู่เรียกว่ายันต์บำบัด คุณสมบัติของมันใช้รักษาอาการบาดเจ็บ ไม่ว่าจะบาดเจ็บสาหัสเพียงใด ก็สามารถรักษาให้หายได้ในทันที!”หลังจากนั้นหลิงหยุนก็เรียกยันต์เตโชออกมาอีกปึกหนึ่ง และแบ่งเป็นสามส่วนส่งให้พี่น้องทั้งสามคนของเขาพร้อมกับย้ำว่า“ฟังนะ..ยันต์นี่มีอานุภาพที่น่ากลัวมากก็จริง แต่ก็มีข้อจำกัด เพราะหากคู่ต่อสู้ของเจ้าเป็นยอดฝีมือแล้วล่ะก็ หากถูกเขาซัดฝ่ามือส่งยันต์กลับใส่ตัวเองแล้วล่ะก็ คงไม่ต้องให้ข้าอธิบายนะ..”หลังจากสาธิตการใช้ยันต์เตโชจบหลิงหยุนก็หยิบยันต์เพชร ยันต์เกราะออกมาส่งให้กับทุกคน และสอนวิธีการใช้ให้กับทั้งสามคน เพื่อให้พวกเขาสามารถใช้ได้อย่างถูกต้อง“ยันต์นี้ใช้สำหรับเป็นเกราะป้องกันตัวเองควรใช้ในวินาทีที่อยู่ระหว่างความเป็นความตายเท่านั้น พวกเจ้าทั้งสามจำไว้ให้ดี!”ทั้งหลิงหย่งหลิงเฟิง และหลิงเลี่วยที่กำลังงุนงง ได้แต่พยักหน้างหงึกๆไม่ต่างจากไก่ผงกหัว และสีหน้าก็เปี่ยมล้นไปด้วยความสุขแต่แล้วหลิงหย่งก็พึมพำออกมาด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย“น้องห้า.. หากเจ้ามาเร็วกว่านี้ พวกเราคงไม่ต้องสูญเสียมากมายถึงเพียงนี้ ”หลิงเฟิงเองก็ไม่ลืมที่จะถามหลิงหยุนว่า“น้องห้า.. ยันต์พวกนี้เจ้าได้มอบให้ท่านปู่กับลุงสองหรือไม่!”หลิงหยุนตอบกลับไปยิ้มๆ“ข้าต้องมอบให้กับพวกท่านทั้งสองอยู่แล้ว และนับจากนี้ไปจะต้องไม่มีเหตุการณ์เช่นคืนนี้เกิดขึ้นกับตระกูลหลิงอีก!”“กลับกันได้แล้วข้ายังมีเรื่องต้องไปรายงานท่านปู่อีก!”พูดจบ..หลิงหยุนก็ตรงเข้าไปยังสวนเล็กซึ่งเป็นที่พักของหลิงลี่และเมื่อไปถึงชายร่างสูงใหญ่สองคนที่ยืนเฝ้าประตูอยู่ ก็ได้เดินเข้าไปรายงานให้หลิงลี่ทราบว่าหลิงหยุนมาขอพบ แต่กลับได้ยินเสียงของหลิงลี่ดังออกมาว่า“หลานชายของข้ามาหาข้าเจ้ายังจะต้องมารายงานอะไรอีก จำไว้.. จากนี้ไปนายน้อยสี่ – หลิงหยุนสามารถเดินไปที่ใหนในบ้านหลังนี้ก็ได้!”“เชิญนายน้อยสี่เข้าไปได้!”นักรบตระกูลหลิงทั้งสองคนร้องบอกหลิงหยุนด้วยความเคารพนบนอบหลิงหยุนหัวเราะออกมาทันทีเมื่อได้ยินว่าท่านปู่เรียกเขาว่า ‘นายน้อยสี่’ และหากเป็นหลิงลี่เรียก หลิงซิ่วคงไม่กล้าโวยวายอะไรอีก!ทันทีที่หลิงหยุนเดินเข้าไปในห้องของหลิงลี่ทั้งหลิงลี่ หลิงเจิ้น หลิงเย่ว และเหล่ากุ่ย ทั้งสี่คนต่างก็ยิ้มทักทายเขา“ท่านปู่..ข้าลงมือหนักไปหน่อย พวกมันทั้งสามคนจึงสิ้นใจตายไปแล้ว!” หลิงหยุนรายงานด้วยท่าทางสบายๆหลิงลี่หัวเราะพร้อมตอบกลับไปว่า “เจ้าเป็นคนจับพวกมันมา อีกอย่างช้าเร็วพวกมันก็ต้องถูกฆ่าอยู่ดี!”