บทที่ 727-728

บทที่ 727 : ดูดลมปราณ! “หลิงเสี่ยวงั้นรึ!” ทันทีที่เฉินไห่คุนได้ยินชื่อหลิงเสี่ยว..มันก็เงยหน้าขึ้นจ้องมองใบหน้าของหลิงหยุน จากนั้นปากของมันก็อ้ากว้างขึ้นเรื่อยๆ และแววตาของมันก็กลับกลายเป็นหวาดผวามากขึ้นเรื่อยๆเช่นกัน เฉินไห่คุนเพิ่งจะสังเกตุเห็นว่าหลิงหยุนและหลิงเสี่ยวนั้นคล้ายกันอย่างมากเลยทีเดียว! “ไม่นะ!นี่.. อย่าบอกนะว่าเมื่อสิบแปดปีก่อนที่หลิงเสี่ยวกับธิดาพรรคมารลักลอบได้กัน.. เจ้าก็คือเด็กที่อยู่ในท้องของนางเวลานั้น?!” เพียะ!เสียงฝ่ามือปะทะเข้ากับใบหน้าดังสนั่นไปทั่วทั้งห้อง.. หลิงหยุนตบหน้าเฉินไห่คุนอย่างแรงจนฟันของมันร่วงออกมาเกือบครึ่งปาก จากนั้นก็ใช้หลังมือตบไปที่ใบหน้าของมันอีกครั้ง จนฟันที่เหลือร่วงลงพื้นจนหมด! “หากเจ้าต้องการจะตายเสียในตอนนี้ข้าก็จะช่วยสงเคราะห์ให้!” แววตาของหลิงหยุนเป็นประกายเย็นชาขึ้นมาทันที เพียงแค่ถูกหลิงหยุนตบหน้าสองครั้งเฉินไห่คุนก็ถึงกับเห็นดาว และเลือดเหนียวๆก็พุ่งออกมาปากของเฉินไห่คุนทันที “ฮ่า..ฮ่า.. ฮ่า..” แต่เฉินไห่คุนกลับหัวเราะออกมาเสียงดังพร้อมกับลืมความเจ็บปวดจนสิ้นแววตาของมันปรากฏความหวาดกลัวสยดสยองขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่แล้วก็ยกมือขึ้นชี้หน้าหลิงหยุน และหัวเราะออกเสียงดังราวกับคนคลุ้มคลั่งต่อ “ฮ่า..ฮ่า.. ฮ่า.. หมายความว่าข้าเดาได้ถูกต้องสินะ! ที่แท้เจ้าก็เป็นสายเลือดชั่วที่เกิดจากหลิงเสี่ยวกับธิดาพรรคมารหญิงชั่วช้า! เป็นเจ้าจริงๆ! เชิญเจ้าทุบตีข้าได้เลย และต่อให้เจ้าทุบตีข้ารุนแรงเพียงใด หรือแม้แต่จะลงมือฆ่าข้า เจ้าก็หนีความจริงเรื่องที่เป็นสายเลือดชั่วนี้ไม่ได้!” “เจ้าไม่เพียงเป็นลูกนอกสมรสแต่ยังเป็นเด็กที่ทุกคนไม่ว่าจะเป็นเหล่าจอมยุทธ หรือนิกายลับต่างก็ไม่ยอมรับ และหากทุกคนล่วงรู้ว่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่แล้วล่ะก็ เจ้าคงจะต้องถูกตามล่า และมีชีวิตที่เลวร้ายยิ่งกว่าหนูสกปรกที่อาศัยอยู่ตามท้องถนนเสียอีก!” เฉินไห่คุนถูกหลิงหยุนตบหน้าและด้วยความเกลียดชังที่มีอยู่ในใจ มันจึงร้องตะโกนด่าหลิงหยุนราวกับคนเสียสติ! ปัง! เลือดในกายของหลิงหยุนพลุ่งพล่านและใบหน้าหล่อเหลาของเขาก็กลับกลายเป็นแดงก่ำ หลิงหยุนรอให้เฉินไห่คุนพูดจนจบ จากนั้นจึงซัดฝ่ามือเข้าที่หน้าอกของมันอย่างแรง! “ฆ่าเจ้างั้นรึ!มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก!” ฝ่ามือของหลิงหยุนที่ฟาดลงบนหน้าอกของเฉินไห่คุนนั้นไม่ใช่ฝ่ามือที่ส่งพลังลมปราณออกไป แต่กลับเป็นฝ่ามือที่ดูดเอาลมปราณกลับมา และดูดอย่างบ้าคลั่งอีกด้วย! ภายใต้ความโกรธที่ไม่อาจควบคุมได้นั้นจุ่ๆจุดตันเถียนที่ลึกลับและแปลกประหลาดของหลิงหยุนก็หมุนกลับ แล้วพลังวนหยิน-หยางในร่างกายของหลิงหยุนก็ทำหน้าที่ดูดลมปราณของฝ่ายตรงข้ามทันที “พลังดูดรุนแรงเสียด้วยสิ!” หลิงหยุนร้องอุทานออกมาอย่างประหลาดใจหลังจากที่ประสบความสำเร็จในการใช้วิธีดูดลมปราณนี้ “แย่แล้ว!” เฉินไห่คุนรู้สึกว่าจู่ๆพลังปราณในขั้นเซียงเทียนในร่างกายของตนเองนั้นคล้ายกับถูกกระแสน้ำวนที่ทรงพลังดูดออกไปผ่านฝ่ามือหลิงหยุนอย่างบ้งคลั่ง! “ห๊ะ!” เฉินไห่คุนร้องอุทานออกมาอย่างตกใจและรีบตะโกนถามหลิงหยุนทันที “นี่มันวิชาอะไรกัน!” “หุบปากเหม็นเน่าของเจ้าเสีย!” หลิงหยุนร้องสั่งด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันขณะที่พยายามควบคุมจุดตันเถียนของตนเองให้หมุนกลับเร็วมากขึ้นเพื่อให้พลังวนหยิน-หยางหมุนเร็วขึ้นด้วย! เฉินไห่คุนรู้สึกเจ็บปวดอย่างมากจนแทบทนไม่ไหว!พลังปราณที่เพียรฝึกฝนมานานนับหลายสิบปีนั้น กำลังไหลจากร่างของตนเองเข้าสู่ฝ่ามือของหลิงหยุนอย่างรวดเร็ว และพยายามที่จะควบคุมพลังปราณของตนเอง แต่ก็ไม่สามารถทำได้! หากยังไม่เข้าสู่ด่านสุดท้ายของขั้นเซียงเทียนก็ยากที่จะเทียบกับหลิงหยุนซึ่งอยู่ในระดับสูงสุดขั้นปรับร่างกาย-9 ได้ จึงแทบไม่ต้องพูดถึงเฉินไห่คุนซึ่งเวลานี้กำลังได้รับบาดเจ็บสาหัสอยู่! การดูดลมปราณของหลิงหยุนนั้นช่างน่ากลัวมากเสียจริงๆ! “หลิงหยุน..ได้โปรดอภัยให้ข้าด้วย!” เมื่อเห็นว่าพลังปราณของตนเองที่สู้ฝึกฝนมานานหลายสิบปีกำลังจะถูกหลิงหยุนดูดเข้าไปเป็นของตนเอง เฉินไห่คุนก็ถึงกับหวาดกลัวสุดขีด มันไม่เพียงทุกข์ใจอย่างมาก แต่ยังเจ็บปวดไปทั่วทั้งร่างกายจนแทบจะทนไปไม่ได้!หากลองจินตนาการดู..การที่ยอดฝีมือขั้นเซียงเทียนผู้หนึ่ง เกิดมีพลังชี่ที่อยู่ตามเส้นลมปราณหลักทั้งสิบสองเส้น อยู่ตามเส้นลมปราณพิเศษอีกแปดเส้น และอยู่ในจุดตันเถียนนั้น ไม่เคลื่อนที่ไปในรูปแบบปกติ แต่กลับกลายเป็นกระแสลมปราณที่หมุนวนเป็นเกลียวอยู่ด้านใน เช่นนี้แล้วคนผู้นั้นจะไม่รู้สึกเจ็บปวดได้อย่างไรกัน!และความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นนั้นแน่นอนว่าต้องเจ็บปวดมากยิ่งกว่าการเกิดธาตุไฟแตกระหว่างฝึกวิชาจนต้องกลายเป็นมารหลายเท่านัก!เฉินไห่คุนกรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวดจนสุดที่จะทนต่อไปได้แววตาของมันบ่งบอกถึงความหวาดกลัวและสยดสยองอย่างมาก สีหน้าของมันดูราวกับกำลังได้พบเจอปีศาจที่มาจากขุมนรก!“เพิ่งจะสำนึกได้ตอนนี้มันไม่สายไปหน่อยรึ!”หลิงหยุนทำเสียงเย้ยหยันพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาต่อว่า“ข้าอุตส่าห์พูดกับเจ้าดีๆ แต่เจ้ากลับปากดี เวลานี้ข้าจะให้เจ้าได้อยู่อย่างตายทั้งเป็นเชียวล่ะ!”หลิงหยุนตื่นเต้นดีใจกับจุดตันเถียนที่กำลังหมุนกลับของตนเองอย่างมากและเวลานี้อาจพูดได้ว่าหลิงหยุนได้ควบคุมร่างของเฉินไห่คุนไว้เรียบร้อยแล้ว พลังปราณขั้นเซียงเทียนของมันได้กลายมาเป็นของหลิงหยุนเรียบร้อยแล้ว!ด้วยวิธีการดูดลมปราณที่หลิงหยุนทำอยู่นั้นเพียงไม่ถึงนาที ก็สามารถดูดพลังชี่ขั้นเซียงเทียนของเฉินไห่คุนมาได้มากแล้ว พลังปราณเหล่านี้ได้ผ่านเข้าสู่ร่างของหลิงหยุนผ่านทางฝ่ามือ และวิชาพลังลับหยิน-หยางก็ได้จัดการแปลงลมปราณที่ดูดเข้ามานี้ให้กลายเป็นพลังหยิน-หยางที่จะสร้างความแข็งแกร่งให้กับจุดตันเถียนของหลิงหยุน และสร้างพลังวนหยิน-หยางที่แข็งแกร่งต่อไป!เพียงแค่พริบตาเดียวกำลังภายในของเฉินไห่คุนที่อยู่ในระดับสูงสุดขั้นเซียงเทียน-5 ก็ได้ลดลงสู่ขั้นที่ต่ำกว่าเซียงเทียน-3 ทันที และในที่สุดก็หมดแรงที่จะดิ้นรนต่อต้าน เวลานี้ต่อให้เฉินไห่คุนอยากจะทำลายเส้นลมปราณของตนเองทิ้งเสีย ก็คงยากที่จะทำได้แล้ว!เพราะเวลานี้เฉินไห่คุนไม่สามารถควบคุมลมปราณในร่างกายของตนเองได้เลยอย่าว่าแต่จะควบคุมลมปราณในร่างกายเลย เวลานี้แม้แต่กรอกตาก็ยังทำได้อย่างยากลำบาก!จะอยู่ก็เจ็บปวดจะตายก็ไม่ได้!ภายในห้องขังขนาดเล็กของคุกใต้ดินนั้นลมปราณที่ดูดเข้าไปนั้น ได้กระตุ้นให้พลังวนหยิน-หยางในจุดตันเถียนของเขาหมุนรวดเร็วยิ่งขึ้น และเวลานี้มันได้หมุนวนเป็นกระแสน้ำวนขนาดใหญ่ล้อมรอบตัวหลิงหยุนราวกับพายุทอร์นาโด!ภายในห้องขังนั้น..ทั้งฝุ่น ทราย และก้อนหิน ต่างก็ถูกดูดขึ้นไปลอยหมุนอย่างรุนแรงอยู่กลางอากาศ ช่างเป็นภาพที่น่าหวาดกลัวยิ่งนัก!หลิงหยุนดูดเอาลมปราณของเฉินไห่คุนมาเป็นของตนเองได้ภายในเวลาอันรวดเร็วและเวลานี้เฉินไห่คุนก็ได้ลดระดับลงมาอยู่เพียงแค่ขั้นโฮ่วเทียน-7 มันแทบอยากจะกรีดร้องและตะโกนออกมา!แต่เพราะลมปราณที่เหลือเพียงน้อยนิดในร่างกายและความเจ็บปวดที่เพิ่มมากขึ้นอย่างสุดแสนที่จะทนได้นั้น ทำให้เฉินไห่คุนไม่มีแม้แต่เรียวแรงจะพูด แล้วจะสามารถกรีดร้องออกมาได้อย่างไรกัน!ลมปราณขั้นเซียงเทียนที่หลิงหยุนดูดเข้าไปนั้นทำให้กำลังภายในของหลิงหยุนเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว และนับว่าได้ประโยชน์อย่างมหาศาลเลยทีเดียวแต่ถึงกระนั้น..หลิงหยุนก็ยังไม่ยอมปล่อยเฉินไห่คุน เขายังคงดูดเอาลมปราณของมันเข้าไปเรื่อยๆ หลิงหยุนเริ่มคุ้นเคยกับการควบคุมให้จุดตันเถียนของตนเองหมุนกลับเขาแสร้งพูดดีกับเฉินไห่คุน“เจ้าจะบอกได้หรือยังว่าจับตัวหลิงเสี่ยวพ่อของข้าไปซ่อนไว้ที่ใหน”เฉินไห่คุนหมดเรี่ยวแรงต่อต้านและหมดหวังในชีวิต! มันส่ายหน้าพร้อมกับพูดเสียงเบา“หลิงเสี่ยวหายตัวไปแล้วตระกูลเฉินเองก็ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ใหน พวกเราไม่รู้จริงๆว่าเขาไปซ่อนตัวอยู่ที่ใหนกันแน่?”หลิงหยุนจ้องหน้าเฉินไห่คุนพร้อมกับร้องอุทานออกมาเสียงดัง“อะไรนะ!”หลิงหยุนสังเกตุเห็นว่าเฉินไห่คุนนั้นหมดเรี่ยวหมดแรงที่จะต่อต้านแล้วและได้แต่คิดว่าในเวลาเช่นนี้เฉินไห่คุนไม่น่าจะพูดโกหกเฉินไห่คุนพูดต่อว่า“ตระกูลเฉินของเราจับตัวลุงสองของเจ้ามานั้น ความจริงแล้วไม่ได้ตั้งใจที่จะทำร้ายเขา ตระกูลเฉินเพียงแค่ต้องการต่อรองบางอย่างกับเขาเท่านั้น พวกเราแค่ต้องการให้ตระกูลหลิงอยู่ข้างตระกูลเฉิน และร่วมมือกับตระกูลเฉินในการจัดการกับตระกูลหลง..”“แต่เพราะลุงสองของเจ้าคิดถึงแต่เรื่องที่ตระกูลหลงเคยช่วยเหลือตระกูลหลิงไว้เขาจึงไม่ยอมรับปาก พวกเราก็เลยต้องจับตัวไปขังไว้ และตั้งใจไว้ว่าเมื่อใดที่ลงมือกับตระกูลหลง ก็จะใช้ลุงสองของเจ้าบีบบังคับผู้เฒ่าหลิงลี่ให้ร่วมมือกับเรา แต่กลับคิดไม่ถึงว่าเจ้าเองจะเก่งกาจถึงเพียงนี้!”“หากเจ้าไม่เชื่อคำพูดของข้าก็ไปถามลุงสองของเจ้าดูตอนนี้ได้เลยว่า ตลอดสองเดือนที่พวกเราจับตัวเขาไปขังนั้น ตระกูลเฉินได้เคยทำร้ายเขาแม้แต่น้อยหรือไม่!”คำพูดของเฉินไห่คุนนั้นไม่เหมือนคนโกหกและมีเหตุมีผลหลิงหยุนครุ่นคิดอย่างละเอียดก็จำได้ว่า เมื่อครั้งที่เขาได้พบกับลุงสองที่คฤหาสน์ชานเมืองด้านใต้ของตระกูลเฉินนั้น หลิงเย่วเองก็ไม่ได้รับบาดเจ็บ และยังอยู่ในอาการปกติ ไม่มีการถูกทำร้ายร่างกายแต่อย่างใด และไม่มีแม้แต่รอยฟกช้ำด้วยซ้ำไปไม่เช่นนั้นแล้วหลังจากที่กลับไปถึงตระกูลหลิง เหตุใดหลิงเย่วจึงสามารถฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว และสามารถต่อสู้กับตระกูลเฉินได้อย่างดุเดือดเช่นนั้น!“ถ้าเช่นนั้น..เหตุใดตระกูลเฉินจึงต้องส่งคนมากำจัดตระกูลหลิงด้วย!” หลิงหยุนถามต่อทันทีเฉินไห่คุนหันไปมองหลิงหยุนพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ“พวกเราตระกูลเฉินไม่ได้ทำร้ายตระกูลหลิง แต่เจ้ากลับบุกเข้าไปในบ้านตระกูลเฉิน และสังหารยอดฝีมือตระกูลเฉินไปมากกว่าร้อยคน หากตระกูลเฉินของเราไม่ล้างแค้นให้กับยอดฝีมือเหล่านั้น ต่อไปในวันข้างหน้าเหล่าจอมยุทธใหนเลยจะยอมสนับสนุนตระกูลเฉินของเราอีก!”“ยิ่งไปกว่านั้นในเมื่อเจ้าช่วยลุงสองออกไปแล้ว ถึงแม้ว่าพวกเราตระกูลเฉินจะไม่เห็นตระกูลหลิงที่อ่อนแออยู่ในสายตา แต่เพราะปู่ของเจ้าติดหนี้บุญคุณตระกูลหลง มีหรือที่จะไม่รายงานเรื่องที่คุยกันให้คนตระกูลหลงรู้ เมื่อเป็นเช่นนี้ ตระกูลเฉินของเราก็ต้องตัดไฟตั้งแต่ต้นลม!”“เพื่อต้องการขึ้นเป็นตระกูลอันดับหนึ่งตระกูลเฉินถึงกับยอมสมคบคิดกับชาวญี่ปุ่นขายประเทศตนเอง และยังส่งเฉินเจี้ยนกุ่ยไปอเมริกาเพื่อให้กลายร่างเป็นแวมไพร์ อีกทั้งยังพาแวมไพร์กลับมาประเทศจีนอีกหลายตน และตระกูลแรกที่ตระกูลเฉินจัดการก็คือตระกูลเกา จากนั้นก็ข่มเหงตระกูลหลิงของข้า.. การขึ้นเป็นตระกูลอันดับหนึ่งมันสำคัญกับพวกเจ้าถึงเพียงนี้เชียวรึ!”หลิงหยุนร้องถามออกมาด้วยความรู้สึกเกลียดชัง!“ข้ายอมรับว่าฝีมือของเจ้านั้นสูงส่งมากและนับได้ว่าเป็นผู้ที่มีวรยุทธล้ำเลิศที่สุดในปฐพีนี้เลยก็ว่าได้ แต่เจ้ายังเป็นเพียงแค่เด็กหนุ่มเท่านั้น เหตุใดเจ้ารู้เรื่องพวกนี้ได้!”