บทที่ 941-942

จักรพรรดิเทพมังกร – บทที่ 941 : วัตถุพื้นที่! “อ่อ..ที่แท้เจ้าก็อยากรู้เรื่องนี้เองรึ” หลิงหยุนตอบกลับไปด้วยความรู้สึกโล่งใจและรีบยกมือขวาไปไพล่หลังไว้อีกข้างทันที และเวลานี้มือทั้งสองข้างของหลิงหยุนก็ไขว้อยู่ด้านหลังทั้งคู่ เขาหรี่ตาลงพร้อมกับยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย สีหน้าท่าทางของหลิงหยุนเวลานี้ในสายตาของธิดาพรรคมารนั้น เขาดูประหนึ่งเด็กเจ้าเล่ห์ที่กำลังหลอกลวงหญิงชราไม่เท่าทันคนอยู่.. “ความจริงๆก็ไม่มีอะไรมาก! เห็นแก่เจ้าที่อยากรู้อยากเห็นมาก ข้าจะบอกให้ก็แล้วกัน.. นี่เป็นมายากลชั้นสูงที่สามารถเสกสิ่งของจากความว่างเปล่าได้!” ความจริงหลิงหยุนแทบอยากจะหัวเราะออกมาแต่เขากลับปั้นหน้าพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เสกสิ่งของจากความว่างเปล่างั้นรึ” เย่ซิงเฉินไม่ใช่คนโง่..สีหน้าและแววตาของนางนั้นบ่งบอกว่าไม่เชื่อคำพูดของหลิงหยุน และร้องตะโกนออกมาด้วยความรู้สึกขบขันปนโมโห.. “เจ้าเลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว!ในโลกนี้มีด้วยรึที่จะเสกสิ่งของขึ้นมาได้จากความว่างเปล่า” “หากเป็นเช่นนั้นจริง..ข้าว่าควรจะใช้ชื่อว่ามายากลเรียกทรัพย์น่าจะถูกต้องกว่าไม่ใช่รึ” หลิงหยุนถึงกับนิ่งอึ้งไปและได้แต่คิดในใจว่า ‘หรือธิดาพรรคมารจะจับได้แล้วว่าข้าเสกของออกมาได้อย่างไร’ “นี่..ถึงแม้ว่าจะผู้คนในโลกโซเชียลจะพากันให้ฉายาเจ้าว่า เป็นผู้วิเศษที่สามารถเสกสิ่งของจากความว่างเปล่าได้ แต่ข้าจะบอกอะไรให้.. เจ้าอาจจะตบตาคนอื่นได้ แต่ตบตาข้าไม่ได้แน่!” ธิดาพรรคมารไม่ได้หลงกลไปกับคำพูดของหลิงหยุนนางชะโงกหน้ามองเลยไปด้านหลังของหลิงหยุนพร้อมกับพูดขึ้นว่า “เว้นแต่เจ้าจะสามารถเสกสิ่งของจากมือขวาให้ข้าเห็นต่อหน้าได้ข้าจึงจะยอมเชื่อว่าเจ้าสามารถเสกสิ่งของจากความว่างเปล่าได้จริง!” คำพูดของธิดาพรรคมารทำให้หลิงหยุนแทบอยากจะถอดแหวนพื้นที่มาไว้ที่นิ้วมือข้างขวาทันที.. หลิงหยุนคิดไม่ถึงว่าเย่ซิงเฉินจะสังเกตดูเขาอย่างละเอียดเช่นนี้และสามารถจับได้ว่าสิ่งของต่างๆ ล้วนปรากฏออกมาจากมือด้านซ้ายของเขาเท่านั้น นางสังเกตเห็นว่าไม่ว่าสิ่งของจะปรากฏขึ้น หรือหายไป หลิงหยุนมักจะใช้มือซ้ายของตนเองเสมอ นั่นเพราะหลิงหยุนสวมแหวนพื้นที่ไว้ที่นิ้วกลางข้างซ้ายนั่นเอง หลิงหยุนรู้ดีว่าต่อให้เขาย้ายแหวนมาใส่ที่นิ้วนางข้างขวาแทนนั่นก็เท่ากับเป็นการตอบคำถามของนางได้อย่างชัดเจนเช่นกัน หลิงหยุนยังรู้ดีอีกว่า หากเขาไม่ตอบคำถามของนาง ดูท่านางคงไม่ยอมหยุดแน่.. ‘เฮ้อ..ข้าน่าจะมีแหวนพื้นที่สักสองวง..’ หลิงหยุนได้แต่แอบคิดในใจเงียบๆ แต่หลิงหยุนก็ไม่ได้ตกอกตกใจอะไรและพูดออกมาด้วยท่าทีสงบนิ่งเช่นเคย “คิดไม่ถึงว่าคนอย่างธิดาพรรคมารจะดูทีวี แล้วก็เล่นอินเทอร์เน็ตด้วย” เสียงหัวเราะดังกังวานใสของเย่ซิงเฉินดังขึ้นนางหัวเราะจนร่างงดงามนั้นสั่นไหว และหน้าอกทั้งสองข้างสั่นกระเพื่อมในขณะที่ตอบกลับหลิงหยุน “ข้าไม่ได้มาจากยุคดึกดำบรรพ์นี่นา..เหตุใดจึงจะดูทีวี แล้วก็เล่นอินเทอร์เน็ตไม่ได้เล่า” หลิงหยุนไม่ตอบ..แต่มือทั้งสองข้างยังคงไพล่อยู่ด้านหลัง และเดินตรงไปยังหม้อเสินหนง ภายใต้สายตาของเย่ซิงเฉิน มือข้างซ้ายของหลิงหยุนค่อยๆ เอื้อมออกไปยกหม้อเสินหนงขึ้น และเรียกมันเข้าไปเก็บไว้ในแหวนพื้นที่ ครั้งนี้..หลิงหยุนทำทุกอย่างช้าๆ ราวกับภาพสโลว์โมชั่น เพื่อให้เย่ซิงเฉินเห็นภาพได้อย่างชัดเจนยิ่งขึ้น ไม่เพียงหม้อเสินหนงเท่านั้นหลิงหยุนยังเดินตรงไปยังจุดที่โทคุงาวะ มุโตะถูกฆ่า และเรียกดาบยาวเล่มนั้นเข้าไปเก็บไว้ในแหวนพื้นที่เช่นกัน ท้ายที่สุดเขาก็เดินเข้าไปใกล้พลองม่วงทองของเฉินเจี้ยนห่าว ไม่ว่าจะเป็นดาบยาวของโทคุงาวะหรือพลองม่วงทองของเฉินเจี้ยนห่าว อาวุธทั้งสองชนิดก็ล้วนแล้วแต่ทำจากเหล็กน้ำดี และดูเหมือนว่าจะใช้ช่างตีเหล็กที่ชำนิชำนาญ และเก่งที่สุดอีกด้วย จึงนับว่าเป็นอาวุธที่ยอดเยี่ยม มีหรือที่หลิงหยุนจะยอมหลับหูหลับตาทิ้งไปได้.. แม้ว่าจะได้ทำการขยายพื้นที่ในแหวนแล้ว..แต่พลองม่วงทองของเฉินเจี้ยนห่าวก็ยาวถึงสี่เมตร จึงไม่สามารถนำเข้าไปเก็บในแหวนพื้นที่ซึ่งมีความกว้างเพียงแค่สองเมตรได้ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้หลิงหยุนล้มเลิกความคิดเวลานี้กำลังของหลิงหยุนก็ฟื้นคืนมาบางส่วนแล้ว เขาจึงต้องการจะนำพลองเหล็กนี้กลับไปให้ได้ ‘อาวุธชนิดนี้เหมาะกับตี้เสี่ยวอู๋นัก..เฉินเจี้ยนห่าวขอบใจเจ้ามาก!’ “เจ้ายังยืนเฉยอยู่ทำไมเล่า!มาช่วยข้าเร็วเข้า!” ในเมื่อมียอดฝีมือที่ล้ำเลิศอยู่ข้างๆหลิงหยุนจึงร้องเรียกเย่ซิงเฉินให้มาช่วยทันที.. ด้วยพละกำลังของยอดฝีมือทั้งสองพลองม่วงทองจึงถูกพับครึ่งได้อย่างง่ายดายไม่ต่างจากการพับลวดเส้นหนึ่งเท่านั้น “เอาล่ะ..คราวนี้เจ้าดูให้ดีล่ะ!” หลิงหยุนนั่งยองๆลงที่พื้นพร้อมกับร้องตะโกนบอกเย่ซิงเฉิน และมือซ้ายของเขาก็ยื่นออกไปสัมผัสกับพลองม่วงทอง แต่ความจริงแล้วก็คือนิ้วกลางข้างซ้ายของเขาต่างหากที่สัมผัสเข้ากับพลองม่วงทองแว้บ..แล้วพลองม่วงทองที่ถูกพับเหลือเพียงแค่สองเมตรนั้นก็หายวับเข้าไปในแหวนพื้นที่ของหลิงหยุนทันที..หลังจากผ่านการต่อสู้ไปสองคืนลูกธนูเงินในแหวนพื้นที่ของหลิงหยุนก็ได้ถูกใช้ไปจำนวนมาก จึงเหลือพื้นที่ว่างพอที่จะใส่พลองเหล็กที่พับครึ่งเหลือเพียงสองเมตรนี้ได้..‘ใช่แล้ว..เป็นอย่างที่ข้าคิดไว้จริงๆ! เพราะแหวนวงนั้น.. นั่น.. นั่นมัน..’เย่ซิงเฉินยกมือขึ้นปิดปากด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจแม้นางอยากจะพูดออกมา แต่ก็พูดไม่ออก..!หลิงหยุนค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองเย่ซิงเฉินพร้อมกับแบมือซ้ายออก และพูดในสิ่งที่เย่ซิงเฉินกำลังคิดออกมา“นี่คือแหวนพื้นที่!ภายในแหวนวงนี้มีพื้นที่สำหรับเก็บสิ่งของ แม้ว่าจะไม่ใช่พื้นที่ที่ใหญ่โตมากมาย แต่ก็เพียงพอที่จะเก็บของได้จำนวนมากทีเดียว!”หลิงหยุนอธิบายด้วยสีหน้าภาคภูมิใจเพราะหากไม่ใช่เพราะพลังอมตะที่พู่กันจักรพรรดิถ่ายเทให้ เขาก็คงไม่สามารถสร้างแหวนพื้นที่วงนี้ขึ้นมาได้ เขาต้องลำบากยากเย็นมากเพียงใดกว่าจะสร้างแหวนพื้นที่วงนี้ได้สำเร็จ เขาไม่เคยลืม..และการที่เขาตัดสินใจสร้างแหวนพื้นที่วงนี้ก็นับเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องอย่างที่สุด!ไม่เช่นนั้นแล้วหลิงหยุนคงจะไม่สามารถแบกเอาสมบัติล้ำค่ามากมายติดตัวไปใหนต่อใหนได้ และหากไม่มีแหวนพื้นที่ เขาคงต้องหากล่องขนาดใหญ่ หรือถุงใบโตๆ พกพาสิ่งของที่จำเป็นจริงๆ ไปใหนต่อใหนด้วย และหากไม่มีแหวนพื้นที่ เขาคงต้องแบกกระบี่โลหิตแดนใต้ติดตัวไปตามที่ต่างๆ และคงจะต้องกลายเป็นตัวประหลาดสำหรับคนในโลกใบนี้เป็นแน่“จริงรึมีแหวนพื้นที่อยู่จริงงั้นรึ..? แล้วพื้นที่ข้างในมันสามารถจุได้มากเท่าไหร่?” เย่ซิงเฉินร้องอุทานออกมาอย่างตกใจ และไม่อยากจะเชื่อ“ก็ไม่มากนัก..มันก็คล้ายๆ กับห้องเก็บของที่มีขนาดสองเมตรครึ่งได้..” หลิงหยุนตอบไปตามตรงอย่างไม่คิดที่จะปิดบังแม้แหวนพื้นที่จะเป็นไพ่ใบหนึ่งในมือของหลิงหยุนแต่เขาก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะปกปิดเย่ซิงเฉินที่เฉลียวฉลาดได้ จึงได้แต่ตอบไปตามความจริง เพื่อคลายความอยากรู้อยากเห็นของนาง“โอ้โห..พื้นที่กว้างใหญ่เพียงนี้ ไม่เท่ากับขนของในบ้านเกือบทั้งหมดไปใหนต่อใหนได้เชียวรึ”เย่ซิงเฉินถึงกับร้องตะโกนออกมาอย่างตกใจเพราะคำตอบที่เปิดเผยของหลิงหยุนนั้น เท่ากับเปิดประตูอีกบานซึ่งเธอไม่เคยได้รู้ได้เห็นมาก่อน..หลิงหยุนยิ้มออกมาเล็กน้อยแต่ในใจนั้นกลับรู้สึกพอใจอย่างมาก เพราะหลังจากที่เขากับเย่ซิงเฉิน – ธิดาพรรคมาร ได้พูดคุยกัน ต่างฝ่ายต่างก็เริ่มคุ้นเคยกัน และดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะเป็นไปในทางที่ดีอีกทั้งไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะทำให้มารน้อยแสดงความตกใจออกมาได้เช่นนี้!หลิงหยุนได้แต่คิดในใจว่า..ในวันข้างหน้าหากเขาเริ่มเข้าสู่การบ่มเพาะพลังอย่างแท้จริงนั้น เขาจะสามารถสร้างแหวนพื้นที่ที่มีขนาดใหญ่โตจนสามารถใส่ตึกใหญ่ๆ ทั้งหลังได้ทีเดียว!แต่แน่นอนว่า..สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องที่เขาจะพูดในเวลานี้ได้!“นี่..เรื่องพวกนี้ล้วนเป็นความลับของเจ้า เหตุใดเจ้าจึงบอกกับข้า ความจริงแล้ว.. เจ้าไม่จำเป็นต้องบอกข้าก็ได้!”หลังจากที่หายตกใจ..ธิดาพรรคมารก็เอ่ยถามหลิงหยุนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ดวงตาคู่สวยของนางจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของหลิงหยุน..“เพราะเจ้าช่วยชีวิตของข้าไว้ไงเล่า!หากเจ้าไม่ปรากฏตัวในคืนนี้ ข้าคงต้องตายไปแล้ว หรือไม่อย่างน้อยก็ต้องได้รับบาดเจ็บสาหัสกว่านี้..”หลิงหยุนตอบไปตามความจริงแม้ว่าเขาจะยังมีไพ่ใบใหญ่อยู่ในมือที่ยังไม่ได้ใช้ แต่ในสถานการณ์ที่สามรุมหนึ่งเช่นนั้น อย่างน้อยเขาก็ต้องได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างมาก..จากนั้นหลิงหยุนก็ลุกขึ้นยืนเขาจ้องมองเย่ซิงเฉินที่ยืนอยู่ตรงหน้า และผ้าแพรสีม่วงซึ่งมีกลิ่นหอมเฉพาะตัวก็ปรากฏขึ้นในมือข้างซ้ายของเขา“ผ้าของเจ้า..ข้าขอคืนให้กับเจ้า!”หลิงหยุนก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้พร้อมกับยื่นสิ่งของในมือให้กับเย่ซิงเฉินเขาไม่ทันสังเกตเห็นว่าเย่ซิงเฉินนั้นถึงกับมีสีหน้าอึ้งไป และพูดอะไรไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง..จักรพรรดิเทพมังกร – บทที่ 942 : ผ้าแพรสีม่วง!ผ้าแพรสีม่วงซึ่งมีกลิ่นหอมเฉพาะตัวเช่นนี้มีหรือที่เย่ซิงเฉินจะจำไม่ได้ ในเมื่อมันเป็นของใช้ส่วนตัวของนางเอง..ในวันที่หลิงหยุนเปิดคลินิกสามัญชนนั้นเย่ซิงเฉินได้พาคนขององค์กรนักฆ่าไปสร้างความวุ่นวายที่นั่น ด้วยการส่งตัวผู้ป่วยหนักยี่สิบสองรายไปที่คลินิกของหลิงหยุน และบีบให้เขาต้องลงมือรักษาคนไข้หนักเหล่านั้น แต่หลิงหยุนกลับสามารถรักษาทุกคนให้หายได้ในช่วงเวลาเพียงสั้นๆไอรีนโนเวลในเมื่อแผนของเย่ซิงเฉินล้มเหลวนางจึงจากไปโดยไม่แม้แต่จะร่ำลาหลิงหยุน และได้ทิ้งผ้าแพรผืนนี้ไว้ในรถแทน..และข้อความที่เขียนอยู่บนผ้าแพรนั้นนางเองก็จำได้เป็นอย่างดี ‘นี่เจ้าเด็กน่ารังเกียจ.. ในเมื่อครั้งนี้เจ้าเป็นฝ่ายชนะ! รถหรูสิบกว่าคันที่เจ้านำกลับไป ข้าจึงขอมอบให้เป็นของขวัญในวันเปิดคลินิกของเจ้าก็แล้วกันก็แล้วกัน!’นับตั้งแต่วันนั้นมา..หลิงหยุนจึงกล้าให้ถังเมิ่ง และตี้เสี่ยวอู๋นำรถหรูเหล่านั้นออกไปขับเล่นได้..