บทที่ 939-940

จักรพรรดิเทพมังกร – บทที่ 939 : ฟันไม่ยั้ง! เย่ซิงเฉินถึงกับยืนตกตะลึง..ที่จู่ๆ ก็มีวัตถุขนาดใหญ่ปรากกฎขึ้นในมือของหลิงหยุน นางประหลาดใจจนถึงกับพูดอะไรไม่ออก.. โทคุงาวะมุโตะเองก็ตกตะลึงเช่นกัน แต่เขาตกตะลึงกับวัตถุขนาดใหญ่ในมือของหลิงหยุนต่างหาก โทคุงาวะจำได้ดีว่ามันคือหม้อเสินหนงซึ่งเป็นสมบัติโบราณล้ำค่าที่ตระกูลโทคุงาวะเฝ้าตามหา.. ใช่แล้ว..ต้องใช่แน่ๆ! มันคือหม้อปรุงโอสถเสินหนงของกษัตริย์แห่งปฐพี ซึ่งเป็นปฐมกษัตริย์ตามคำเล่าขานของชาวจีน! การที่ตระกูลโทคุงาวะร่วมมือกับตระกูลเฉินแห่งปักกิ่งนั้นนอกเหนือจากจุดประสงค์ซ่อนเร้นทางด้านการเมืองแล้ว จุดประสงค์หลักก็คือการตามหาหม้อเสินหนงใบนี้! “โอ้นั่นมัน..นั่นมัน..” แววตาของโทคุงาวะมุโตะถึงกับเป็นประกายระยิบระยับขึ้นมาทันที ความโลภปรากฏออกมาทางแววตาอย่างชัดเจน และร่างของเขาก็พุ่งเข้าไปด้านหน้าอย่างลืมตัว.. หลิงหยุนคิดไว้อยู่แล้วว่าโทคุงาวะมุโตะจะต้องมีปฏิกิริยาเช่นนี้ เขาจึงยิ้มพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ “ถูกต้อง..นี่คือสมบัติโบราณที่ตระกูลโทคุงาวะกำลังตามหา!” “ใช่แล้ว..มันคือสิ่งที่ตระกูลโทคุงาวะของข้าตามหา และข้าจะนำมันกลับไปญี่ปุ่นด้วย!” ความกระหายอยากได้และความโลภปรากฏชัดเจนยิ่งขึ้นในดวงตาของโทคุงาวะ มุโตะ เขาพึมพำออกมาอย่างลืมเนื้อลืมตัว จนลืมไปว่าตอนนี้ตนเองกำลังอยู่ที่ใหน และกำลังทำอะไรอยู่ หลิงหยุนเห็นเช่นนั้นก็ได้แต่นึกหยันแววตาของเขาเต็มไปด้วยความสมเพชเหยียดหยัน และได้แต่คิดในใจว่า ‘มุนษย์มักตายเพราะความโลภ.. คำพูดนี้ช่างถูกต้องนัก!’ และเมื่อมีสมบัติล้ำค่าเช่นนี้เป็นตัวหลอกล่อมีหรือที่โทคุงาวะ มุโตะจะยอมหนีไป! “หลิงหยุน..พวกเรามาเจรจาตกลงกันดีกว่า! หากเจ้ายอมมอบหม้อเสินหนงใบนี้ให้กับข้า ไม่เพียงความแค้นระหว่างเจ้ากับชาวญี่ปุ่นจะจบสิ้นลงทันที แต่เจ้าจะได้เป็นหนึ่งในตระกูลโทคุงาวะของเรา และจะได้รับยกย่องให้เป็นแขกพิเศษของพวากเราชาวญี่ปุ่น ไม่ว่าเจ้าจะทำสิ่งใด ข้ารับปากว่าจักรพรรดิญี่ปุ่นของเราจะสนับสนุนเจ้าอย่างไม่มีเงื่อนไข!” โทคุงาวะมุโตะรีบกระหน่ำยื่นข้อเสนอมากมายให้กับหลิงหยุนทันที และได้แต่หวังว่าหลิงหยุนจะยอมตกลง! ดูเหมือนหลิงหยุนจะสนใจเพราะปากของเขาเอ่ยถามขึ้นว่า “ผลประโยชน์เล็กน้อยเพียงแค่นี้เองรึ” โทคุงาวะมุโตะถึงกับอึ้งไป และรีบร้องถามหลิงหยุนทันที “ข้าไม่รู้ว่าเจ้าต้องการสิ่งใด..” “หลิงหยุน..เจ้าอยากได้อะไรก็บอกข้ามาได้เลย หากข้าสามารถหามาให้เจ้าได้ ข้า – โทคุงาวะ มุโตะยินดีที่จะทำทันที! เจ้ายื่นข้อเสนอมาได้เลย..” หลิงหยุนยิ้มพร้อมตอบกับไปว่า“ข้อเสนอของข้าก็ไม่มีอะไรมาก ข้าต้องการชีวิตของเจ้า ไม่รู้ว่าเจ้าจะให้ข้าได้หรือไม่” “นี่เจ้า!” โทคุงาวะเข้าใจความหมายของหลิงหยุนได้ทันทีว่าหลิงหยุนไม่สนใจข้อเสนอของใดๆเลยแม้แต่น้อย ดวงตาของโทคุงาวะเต็มไปด้วยความคั่งแค้น และหมายมั่นที่จะสังหารคนทั้งคู่ให้ได้! แววตาของหลิงหยุนเองก็ไม่ต่างจากโทคุงาวะเขายกมือขวาขึ้นชี้ไปที่หม้อเสินหนงพร้อมกับพูดขึ้นว่า “เอาชนะข้าให้ได้..แล้วหม้อเสินหนงจะตกเป็นของเจ้า!” โทคุงาวะมุโตะไม่มีทางเลือก จึงได้แต่กัดฟันกรอด และตอบกลับไปว่า “ได้.. ในเมื่อเจ้าไม่ยอมรับข้อเสนอของข้าเช่นนี้! งั้นเจ้าก็เตรียมตัวตายได้เลย!” สิ้นเสียงพูดที่เย็นชาของโทคุงาวะมุโตะ เขาก็ยกดาบยาวในมือขึ้นพุ่งใส่หลิงหยุนทันที! “ดาบรัตติกาล!” หลิงหยุนคาดการได้อย่างแม่นยำเพื่อหม้อเสินหนงใบนี้ โทคุงาวะ มุโตะไม่คิดที่จะหลบหนีอีกต่อไป.. โทคุงาวะได้ถ่ายเทพลังปราณขั้นเซียงเทียนทั้งหมดในร่างกายลงไปที่ดาบยาวของตนเองและใช้คาถาดาบรัตติกาลฟันเข้าใส่หลิงหยุนทันที! “เป็นเพลงดาบที่ยอดเยี่ยมมากทีเดียว!” หลิงหยุนรู้ว่าคาถาดาบของนินจานั้นมีความพิเศษเฉพาะตัวเขาจึงไม่กล้าประมาท และรีบเรียกกระบี่โลหิตแดนใต้ออกมาทันที แต่ไม่ใช่เรียกออกมาเพื่อจู่โจม แต่เรียกออกมาเพื่อตั้งรับ! เคร้ง..เคร้ง.. บนยอดเขาเทียนเหมาเฟิงเวลานี้เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งหุบเขา.. ทันทีที่หลิงหยุนกับโทคุงาวะมุโตะลงมือต่อสู้กันอย่างดุเดือดนั้น เย่ซิงเฉินก็กระโดดไปยืนข้างหม้อเสินหนงทันที นางจ้องมองหม้อเสินหนงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น.. “ที่แท้หม้อเสินหนงก็อยู่ที่เขาด้วยหรือนี่!” ธิดาพรรคมารยื่นมือที่ขาวราวหิมะของตนเองออกไปสัมผัสหม้อเสินหนงอย่างเบามือนางค่อยๆ ลูบไล้หม้อเสินหนงอย่างช้าๆ และสัมผัสได้ถึงไอเย็นลึกลับที่ระเหยออกมา.. เจสเตอร์ซึ่งบินอยู่ห่างๆเมื่อเห็นเย่ซิงเฉินสนอกสนใจหม้อเสินหนงเช่นนั้น มันจึงรีบกระพือปีกบินเข้าไปใกล้อย่างรวดเร็ว นี่เป็นสมบัติล้ำค่าของเจ้านายที่เคารพหากถูกหญิงสาวผู้นี้ขโมยไป มันคงต้องถูกตำหนิรุนแรงอย่างแน่นอน! เย่ซิงเฉินเองก็สังเกตเห็นเจสเตอร์ที่บินเข้ามาเช่นกันจึงร้องตะโกนถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่ห้วน.. “นี่เจ้าทำอะไรคิดว่าข้าจะขโมยงั้นรึ?” คิดไม่ถึงว่าเย่ซิงเฉินจะพูดจาตรงไปตรงมาเช่นนี้เจสเตอร์ได้ฟังถึงกับทำหน้าไม่ถูก และรีบตอบกลับไปทันที “ไม่..ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้น อย่าได้เข้าใจผิด! ข้าเองก็ไม่เคยพบเห็นเช่นกัน จึงอยากจะเข้ามาชื่นชมใกล้ๆเท่านั้นเอง..” เย่ซิงเฉินหัวเราะคิกคัก..นางเหลือบมองเจสเตอร์พร้อมกับพูดขึ้นว่า “คิดไม่ถึงว่าค้างคาวกระจอกอย่างเจ้าจะจงรักภักดีกับเขาถึงเพียงนี้! ไม่รู้ว่าหมอนั่นเอาอะไรให้เจ้ากินเข้าไป..”เย่ซิงเฉินหวนนึกไปถึงหญิงสาวสองคนที่นางจับตัวไปขึ้นมาทันทีและคิดว่าหญิงสาวทั้งสองคนนั้นจะเป็นเช่นเดียวกับแวมไพร์ตนนี้หรือไม่ดวงตาคู่งามของเย่ซิงเฉิงเปลี่ยนไปสนใจกับการต่อสู้ตรงหน้าและสายตาของนางก็จับจ้องอยู่ที่ร่างของหลิงหยุน..ตูม!เสียงระเบิดดังขึ้นสนั่นหวั่นไหวเมื่อหลิงหยุนกับโทคุงาวะมุโตะต่างก็ใช้พลังปราณทั้งหมดฟาดฟันเข้าใส่กัน กระบี่สีดำ และกระบี่สีเงินฟาดฟันกันไปมาอย่างไม่หยุดยั้ง พลังปราณที่แผ่ซ่านออกมานั้นรุนแรงจนพัดเอาดิน และหินลอยคลุ้งไปทั่วทั้งบริเวณ!ทั้งคู่ต่างก็ห้ำหั่นกันอย่างไม่มีใครยอมใครดาบและกระบี่พุ่งเข้าปะทะกันเป็นรูปกากบาทใหญ่..หลิงหยุนนั้นแอบคิดอยู่ในใจว่าเพลงดาบของนินจาขั้นสูงนั้นช่างทรงพลังยิ่งนัก และเขาก็ต้องเพิ่มความระมัดระวังให้มากยิ่งขึ้นดวงตาหรี่เล็กของโทคุงาวะมุโตะจ้องมองหลิงหยุนนิ่ง เขาเองก็คิดไม่ถึงเช่นกันว่าเพลงดาบที่ทรงพลังที่สุดของตนเองที่ใช้ฟาดฟันใส่หลิงหยุนนั้น ล้วนถูกหลิงหยุนรับไว้ได้หมด เรียกได้ว่าไม่สามารถทำอะไรหลิงหยุนได้แม้แต่ปลายผม“คาถาดาบตัดวิญญาณ!”โทคุงาวะมุโตะเปลี่ยนคาถาดาบที่ใช้จู่โจมหลิงหยุนอีกครั้งอย่างรวดเร็ว จนหลิงหยุนถึงกับต้องร้องอุทานออกมา“มีลูกเล่นเยอะทีเดียวนี่!”หลิงหยุนร้องตะโกนออกไปและได้แต่แอบคิดว่าเพลงดาบของโทคุงาวะแต่ละอย่างนั้นช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก เขาจึงแอบจดจำ และเรียนรู้เพลงดาบของศัตรูในระหว่างที่ทำการต่อสู้ไปด้วย ด้วยสายตาที่ทรงอานุภาพ บวกกับความจำที่เป็นเลิศของหลิงหยุน มีหรือที่เขาจะไม่สามารถจดจำกระบวนท่าต่างๆได้!หลิงหยุนนั้นเก่งเรื่องการดึงความสามารถและความแข็งแกร่งของคู่ต่อสู้ออกมา เพื่อที่เขาจะได้ศึกษาเรียนรู้ก่อนที่จะลงมือสังหาร..คาถาดาบตัดวิญญาณของนินจานี้เป็นวิชาที่ใช้คู่กับการหายตัวแบบนินจุทสึ หากคู่ต่อสู้เป็นยอดฝีมือทั่วไป แน่นอนว่าต้องถูกสังหารตายไปแล้วอย่างแน่นอน!แต่เวลานี้คู่ต่อสู้ของโทคุงาวะคือหลิงหยุนซึ่งมีวิชาเงาลวงตาอีกทั้งยังมีจิตหยั่งรู้ที่ทรงประสิทธิภาพ ดังนั้นถึงแม้ว่าโทคุงาวะจะใช้คาถาเงาต่างๆ หรือเพลงดาบที่รวดเร็วปานใด ก็ไม่สามารถทำอะไรหลิงหยุนได้หลังจากต่อสู้กันไปได้ระยะหนึ่งแล้วหลิงหยุนก็ได้เรียนรู้ และจดจำเพลงดาบของโทคุงาวะได้จนหมดแล้ว อีกทั้งยังสามารถหลอกล่อให้โทคุงาวะใช้พลังปราณไปได้มากด้วย..โทคุงาวะมุโตะใช้คาถาดาบชั้นสูงจู่โจมหลิงหยุนไปหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็ยังไม่สามารถทำอันตรายหลิงหยุนได้ เวลานี้เขาจึงโกรธจนควันออกหู และหยุดยืนนิ่งเพื่อสูดลมหายใจ..ก่อนที่หลิงหยุนจะกลับมาที่ยอดเขาเทียนเหมาเฟิงอีกครั้งนั้นโทคุงาวะ มุโตะก็ได้ใช้พลังปราณไปอย่างมากมายระหว่างที่ต่อสู้กับเย่ซิงเฉิน และเวลานี้.. หลังจากที่ได้ประมือกับหลิงหยุนไปนาน พลังปราณในร่างกายของเขาก็เหลือน้อยเต็มทีหากหลิงหยุนไม่นำหม้อเสินหนงออกมาโทคุงาวะคงเลือกที่จะหาโอกาสหลบหนีไปอย่างแน่นอน แต่เมื่อหลิงหยุนนำหม้อเสินหนงออกมาเช่นนี้ โทคุงาวะก็ยากที่จะตัดใจยอมล่าถอยกลับไปอย่างแน่นอน!เพื่อหม้อเสินหนง..โทคุงาวะต้องเอาชนะหลิงหยุนให้ได้! เขาจึงต้องกัดฟันสู้ต่อไป!เพียงแต่เด็กหนุ่มตรงหน้าเขานั้นแกร่งดั่งเหล็ก!จนโทคุงาวะเองก็ไม่รู้ว่าจะสังหารหลิงหยุนได้อย่างไรหลิงหยุนยืนหายใจนิ่งเช่นกันเขายืนถือกระบี่โลหิตแดนใต้ไว้ในมือ ดวงตาที่จ้องมองไปทางโทคุงาวะนั้นดูลุ่มลึก และลึกลับยิ่งนัก!โทคุงาวะมุโตะสงบจิตสงบใจอยู่ชั่วครู่ เขารวบรวมลมปราณภายในร่างกายทั้งหมด ก่อนจะพุ่งร่างเข้าหาหลิงหยุนอย่างรวดเร็วราวพายุอีกครั้ง!ควันสีเหลืองระเบิดขึ้นพวยพุ่งล้อมรอบตัวหลิงหยุนไว้จนมิด!“แย่แล้ว!”เย่ซิงเฉินซึ่งยืนอยู่ไกลออกไปนั้นเมื่อได้เห็นเหตุการณ์ก็ร้องตะโกนออกมาเสียงดัง พร้อมกับกับยกแขนทั้งสองข้างขึ้นพุ่งผ้าแพรปีศาจออกไป แต่ก็ต้องชะงัก และดึงกลับมาทันที เพราะควันสีเหลืองนั้นได้บดบังสายตาของนางจนมองไม่เห็นคนที่อยู่ด้านใน!“ระเบิดปลิดวิญญาณ!”ท่ามกลางหมอกควันสีเหลืองหนาทึบนั้นเสียงโทคุงาวะ มุโตะร้องตะโกนออกมาพร้อมกับดาบสีเงินก็สว่างวาบขึ้น!“หลิงหยุน!”เย่ซิงเฉินร้องตะโกนออกมาอย่างตกใจนางกำลังจะกระโดดเข้าไปท่ามกลางกลุ่มควันหนานั้น แต่ยังไม่ทันที่ร่างของนางจะได้กระโจนเข้าไป กระบี่สีดำก็พุ่งขึ้นมาจากกลุ่มควันสีเหลืองทันที!ตูม!“อ๊าก!”ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดซึ่งเย่ซิงเฉินมั่นใจว่าไม่ใช่เสียงร้องของหลิงหยุนอย่างแน่นอน!ชัวะ..ชัวะ..ร่างสองร่างกระโดดออกมาจากกลุ่มควันสีเหลืองพร้อมกันและเลือดของโทคุงาวะ มุโตะก็พุ่งกระฉูด มือซ้ายของเขากำไหล่ขวาไว้แน่น และกำลังจะวิ่งหนีลงจากยอดเขาเทียนเหมาเฟิงไป“ข้าไม่เป็นไร..หยุดมันไว้!”หลิงหยุนเองก็กระโดดออกมาจากกลุ่มควันสีเหลืองเช่นกันมือขวาของเขากำกระบี่โลหิตแดนใต้ ส่วนมือซ้ายถือดาบสีดำร้องตะโกนสั่งเย่ซิงเฉิน!เย่ซิงเฉินเห็นหลิงหยุนไม่เป็นอะไรจึงรีบกระโดดหมุนตัวออกไป มือทั้งสองข้างพุ่งผ้าแพรปีศาจออกไปรัดร่างของโทคุงาวะ มุโตะไว้ทันที!“คิดจะหนีตอนนี้รึ..มันสายไปแล้ว!”หลิงหยุนไม่สนใจกับอาการบาดเจ็บภายในของตนเองและรีบกระโดดตามเข้าไปฟันใส่ร่างของโทคุงาวะ มุโตะราวกับคลุ้มคลั่ง!“อ๊าก!”โทคุงาวะที่ไม่สามารถขยับร่างกายได้จึงถูกกระบี่ และดาบในมือของหลิงหยุนฟันเข้าไม่ยั้ง จนต้องกรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวด