บทที่ 937-938

จักรพรรดิเทพมังกร – บทที่ 937 : สังหารเฉินเจี้ยนห่าว! โอกาสมาถึงแล้ว! นี่เป็นการต่อสู้ระหว่างความเป็นและความตายแต่หลังจากที่พักการต่อสู้ไปชั่วคราว โอกาสสำคัญก็มาถึง และหลิงหยุนก็ไม่เคยปล่อยโอกาสดีๆ เช่นนี้ให้หลุดมือไป! ร่างของหลิงหยุนพุ่งตรงเข้าไปพร้อมกับซัดตะปูใหญ่เข้าใส่โทคุงาวะที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว! ทั้งคู่อยู่ห่างจากกันเพียงแค่สามฟุตเท่านั้นและในระยะที่ประชิดเช่นนี้ ตะปูจึงพุ่งเข้าใส่ร่างของโทคุงาวะอย่างรวดเร็ว! โทคุงาวะมุโตะเพิ่งใช้ดาบยาวของตนเองช่วยเฉินเจี้ยนห่าวรับมือกับผ้าแพรปีศาจของเย่ซิงเฉิน เขาจึงไม่มีอาวุธที่จะป้องกันตะปูซัดของหลิงหยุนได้ทัน! “ห๊ะ!” โทคุงาวะมุโตะคิดไม่ถึงว่าหลิงหยุนจะซัดอาวุธลับใส่ตนเองเช่นนี้ ในระยะกระชั้นชิดหากจะหลบก็คงไม่ทัน เขาจึงรีบเดินลมปราณคุ้มกันร่างกายตนเองไว้ก่อน ในขณะเดียวกันก็รีบดึงดาบในมือกลับมา.. ดาบยาวเป็นประกายสีเงินของโทคุงาวะสะบัดรวดเร็วราวกับงูและพุ่งเข้าใส่ตะปูที่หลิงหยุนซัดใส่ได้ทันเวลาพอดิบพอดี.. แต่เป้าหมายที่แท้จริงของหลิงหยุนนั้นไม่ใช่โทคุงาวะมุโตะ แต่เป็นเฉินเจี้ยนห่าว! ขณะที่ซัดตะปูยาวออกไปแล้วหลิงหยุนก็ใช้วิชาเงาลวงตา พุ่งร่างจริงตรงเข้าไปหาเฉินเจี้ยนห่าวเกือบจะทันที ซึ่งเป็นเวลาเดียวกันกับที่เฉินเจี้ยนห่าวกำลังดึงพลองม่วงทองของตนเองออกจากผ้าแพรปีศาจของธิดาพรรคมาร ระหว่างที่ประมือกับยอดฝีมืออย่างหลิงหยุนกับเย่ซิงเฉินเฉินเจี้ยนห่าวไม่มีทางยอมปล่อยอาวุธของตนเองอย่างแน่นอน เพราะหากเขาสูญเสียพลังปราณไปแล้ว และยังต้องสูญเสียพลองม่วงทองไปอีก เขาคงต้องถูกสังหารตายอย่างง่ายดาย! “ได้เวลาตายของเจ้าแล้ว!” หลิงหยุนกระโดดตรงเข้าไปหาเฉินเจี้ยนห่าวพร้อมกับฟันกระบี่โลหิตแดนใต้เข้าไปที่มือข้างซ้ายของมัน! “ห๊ะ!” เฉินเจี้ยนห่าวรู้ตัวว่าตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายเพราะหลิงหยุนนั้นพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วจนเขาเองก็ตั้งรับไม่ทัน อีกทั้งพลังปราณในร่างกายเวลานี้ก็แทบจะเหือดแห้ง ทางด้านโทคุงาวะก็กำลังปัดป้องอาวุธลับของหลิงหยุน จึงไม่มีเวลาสนใจเฉินเจี้ยนห่าว.. ในนาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเฉินเจี้ยนห่าวตัดสินใจที่จะชักพลองเหล็กกลับ และร่างสูงใหญ่ของมันก็รีบกระโดดถอยหลังออกไปอย่างรวดเร็ว แต่ในระหว่างที่ตัดสินใจจะชักพลองเหล็กกลับนั้นมือข้างซ้ายของเฉินเจี้ยนห่าวก็ถูกหลิงหยุนฟันด้วยกระบี่โลหิตแดนใต้เข้าแล้ว! ชัวะ! กระบี่วิเศษฟันเข้าที่เนื้อบนข้อมือข้างซ้ายของเฉินเจี้ยนห่าวทันทีและแทบจะขาดออกจากกัน เลือดสีแดงพุ่งกระฉูดออกมาทันที! “อ๊าก!” เฉินเจี้ยนห่าวถึงกับสั่นสะท้านไปทั้งร่าง! หากเฉินเจี้ยนห่าวไม่รวบรวมพลังปราณที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดปกป้องร่างกายไว้กระบี่ที่คมกริบของหลิงหยุนคงตัดมือของเขาขาดไปทั้งสองข้างแล้ว! “ยันต์เทวะเหิน!” หลังจากที่สามารถฟันมือของเฉินเจี้ยนห่าวได้สำเร็จแล้วหลิงหยุนก็คาดการว่าเฉินเจี้ยนห่าวจะต้องรีบหนีไปโดยเร็ว เขาจึงเรียกยันต์เทวะเหินออกมาพร้อมกับสั่งยันต์ให้ออกฤทธิ์ แล้วพุ่งตามร่างของเฉินเจี้ยนห่าวไปทันทีเช่นกัน! การไล่ล่าเฉินเจี้ยนห่าวไม่ใช่เรื่องยากเพราะยันต์เทวะเหินนั้นทำให้หลิงหยุนสามารถเคลื่อนไหวได้รวดเร็วกว่าเดิมถึงสองเท่า และกระบี่โลหิตแดนใต้ที่คมกริบก็ฟันเข้าใส่ร่างของเฉินเจี้ยนห่าวอีกครั้ง..! “เจ้าเด็กชั่วช้า!” หลังจากที่โทคุงาวะมุโตะสามารถปัดป้องตะปูซัดของหลิงหยุนได้แล้ว และได้เห็นเฉินเจี้ยนห่าวถูกหลิงหยุนฟันบาดเจ็บอีกครั้ง เขาก็ถึงกับร้องตะโกนออกมาอย่างโมโหเคียดแค้น และใช้วิชานินจาขั้นสูงเข้าโจมตีหลิงหยุนทันที.. “คาถาลมธุลี!” ร่างบางของโทคุงาวะสั่นไหวอย่างรุนแรงและหายไปพร้อมกับพลังลมที่พัดรุนแรงถึงหนึ่งพันสี่ร้อยเมตรต่อวินาที แล้วจึงไปโผล่อยู่ด้านหลังของหลิงหยุนอย่างรวดเร็ว! คาถาลมธุรีของโทคุงาวะมุโตะนั้น ดูเหมือนจะเคลื่อนที่ได้รวดเร็วกว่าหลิงหยุนซึ่งใช้ยันต์เทวะเหินเสียอีก! “คาถาดาบตัดลม!” ทันทีที่ไปโผล่อยู่ด้านหลังหลิงหยุนโทคุงาวะ มุโตะก็ใช้คาถาดาบตัดลมฟันเข้าใส่ศรีษะของหลิงหยุนที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่รีรอ ตลอดระยะเวลาการต่อสู้ตั้งแต่ที่เย่ซิงเฉินพุ่งผ้าแพรปีศาจเข้าใส่เฉินเจี้ยนห่าวจนถึงนาทีวิกฤตินนี้ก็เพิ่งจะผ่านไปเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น.. เวลานี้หลิงหยุนไล่ล่าเฉินเจี้ยนห่าวไปด้วยแต่ก็ต้องคอยระมัดระวังโทคุงาวะที่กำลังโจมตีหลิงหยุนจากด้านหลังไปด้วย และเวลานี้ดาบของโทคุงาวะก็ใกล้จะสัมผัสกับศรีษะของหลิงหยุนแล้ว! หลิงหยุนจำเป็นต้องเลือกระหว่างสังหารเฉินเจี้ยนห่าวหรือจัดการกับดาบยาวของโทคุงาวะก่อน! หากหลิงหยุนเลือกที่จะสังหารเฉินเจี้ยนห่าวศรีษะของเขาก็จะต้องถูกดาบของโทคุงาวะฟันเข้าอย่างแน่นอน! จากที่โทคุงงาวะมุโตะประมือกับเย่ซิงเฉินนานกว่าครึ่งชั่วโมง แต่ก็ยังไม่มีฝ่ายใดได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย แสดงให้เห็นว่านินจาขั้นโจนินนั้นไม่ธรรมดาเลยทีเดียว!แต่ถึงกระนั้นหลิงหยุนก็ไม่ยอมให้โทคุงาวะได้สมหวังเขาตัดสินใจกระโดดตามเฉินเจี้ยนห่าวไป และปล่อยให้ด้านหลังของตนเองเป็นหน้าที่ของมารน้อยแทน!ชัวะ!ขณะที่ดาบยาวของโทคุงาวะใกล้จะสัมผัสกับศรีษะของหลิงหยุนนั้นผ้าแพรปีศาจสองผืนก็พุ่งเข้าขวางไว้ได้ทันท่วงที และพันรอบดาบยาวของโทคุงาวะไว้!ธิดาพรรคมารไม่ยอมให้หลิงหยุนได้รับอันตรายนางเลือกที่จะช่วยในนาทีวิกฤติ! ผ้าแพรปีศาจของเย่ซิงเฉินปะทะเข้ากับดาบของโทคุงาวะอย่างรุนแรง!กระบี่ในมือของหลิงหยุนฟันเข้าใส่หน้าเฉินเจี้ยนห่าวดวงตาของเขาเบิกโพลง และรีบกัดฟันยกแขนซ้ายขึ้นกันไว้ทันที ในวินาทีแห่งความเป็นความตายนี้ เฉินเจี้ยนห่าวไม่มีเวลาใคร่ครวญมากนัก..ชัวะ!กระบี่ของหลิงหยุนฟันเข้าที่แขนข้างซ้ายของเฉินเจี้ยนห่าวขาดออกจากกันทันที!“อ๊าก!”ถึงแม้ว่าแขนซ้ายของเฉินเจี้ยนห่าวจะถูกตัดขาดอย่างน่าเศร้าแต่มันก็ช่วยให้เฉินเจี้ยนห่าวสามารถเอาชีวิตรอดจากเงื้อมือของหลิงหยุนได้อีกครั้ง!“หลิงหยุน..เย่ซิงเฉิน.. นับตั้งแต่คืนนี้ไปข้า – เฉินเจียนห่าวจะไม่ขออยู่ร่วมฟ้าเดียวกันกับพวกเจ้าทั้งสองคน!”แขนซ้ายของเฉินเจี้ยนห่าวถูกตัดขาดไปแล้วเขารู้ดีว่าหากฝืนสู้กับหลิงหยุนต่อไปตนเองคงต้องถูกหลิงหยุนสังหารตายอย่างแน่นอน เขาจึงไม่กล้าเสี่ยงอีก และรีบหนีไปในทันที..ร่างสูงใหญ่ของเฉินเจี้ยนห่าววิ่งหนีไปทางขวามือพร้อมกับใช้มือที่เหลือเพียงข้างเดียวนั้น กดจุดห้ามเลือดที่แขนข้างซ้ายไปด้วย“หากปล่อยให้เจ้าหนีไปได้..ข้าคงไม่ใช่หลิงหยุน!”มีหรือที่หลิงหยุนจะยอมให้เฉินเจี้ยนห่าวหนีไปได้ง่ายๆเขาใช้มังกรพรางร่างพุ่งตามเฉินเจี้ยนห่าวไปที่หน้าผาทันทีแม้ว่าจะที่นี่จะเป็นยอดเขาสูงแต่ด้านล่างก็มีหน้าผาที่ยื่นออกมาเช่นกัน และเฉินเจี้ยนห่าวก็กระโดดหนีลงไปบนหน้าผาที่อยู่ต่ำจากยอดเขาไปราวหนึ่งร้อยเมตร หลิงหยุนจึงกระโดดตามลงไป..หลิงหยุนเก็บกระบี่โลหิตแดนใต้เข้าไปและเรียกธนูทองพร้อมด้วยลูกธนูเงินสามดอกออกมา แล้วเล็งไปที่ร่างของเฉินเจี้ยนห่าวทันที!ฟิ้ว..ฟิ้ว.. ฟิ้ว..ลูกธนูแหลมคมทั้งสามดอกพุ่งออกจากคันธนูพุ่งตรงเข้าใส่แผ่นหลังของเฉินเจี้ยนห่าวทันที!“อ๊าก!”ร่างสูงใหญ่ของเฉินเจี้ยนห่าวสั่นเทิ้มด้วยความเจ็บปวดอีกครั้งเขายกมือที่เหลือเพียงข้างเดียวนั้นขึ้นดึงลูกธนูบนแผ่นหลังออก แล้วกระโดดหนีเข้าไปในป่าทึบ..“เฉินเจี้ยนห่าว..เจ้าพูดเองไม่ใช่รึว่าคืนนี้ระหว่างเจ้ากับข้า จะมีเพียงผู้เดียวเท่านั้นที่ได้ออกไปจากยอดเขาเทียนเหมาเฟิงแห่งนี้! เพราะฉะนั้น.. เจ้าก็อย่าหวังว่าจะหนีรอดไปได้เลย!”หลิงหยุนร้องตะโกนบอกเฉินเจี้ยนห่าวในระหว่างที่วิ่งตามเขาเข้าไปในป่าทึบ..แม้ว่าเฉินเจี้ยนห่าวจะได้รับบาดเจ็บสาหัสแต่เพื่อต้องการรักษาชีวิตของตนเองไว้ เขาจึงกระโดดลงไปบนหน้าผาแห่งหนึ่งซึ่งมีป่าหนาทึบ และไม่สนใจว่าจะวิ่งชนกิ่งไม้หักไปมากเท่าไหร่..เฉินเจี้ยนห่าวได้รับบาดเจ็บสาหัสจึงไม่สามารถหนีหลิงหยุนพ้นได้ และด้วยอานุภาพของยันต์เทวะเหิน ทำให้หลิงหยุนเคลื่อนที่ได้เร็วกว่าเฉินเจี้ยนห่าวถึงสามเท่า!ยิ่งไปกว่านั้นการที่เฉินเจี้ยนห่าววิ่งชนกิ่งไม้จนหักเช่นนี้ก็เท่ากับช่วยเปิดทางให้หลิงหยุนไล่ล่าได้ง่ายดายขึ้น และกระโดดออกไปขวางหน้าเฉินเจี้ยนห่าวไว้..เฉินเจี้ยนห่าวชะงักและหยุดวิ่งทันที มือขวาของเขายังคงจับแขนข้างซ้ายที่ถูกตัดขาดไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยบาดแผลที่เกิดจากถูกกิ่งไม้เกี่ยว สภาพของเฉินเจี้ยนห่าวเวลานี้ไม่ต่างจากวิญญาณที่กำลังหนีออกมาจากขุมนรก!แววตาของเฉินเจี้ยนห่าวนั้นเต็มไปด้วยความสิ้นหวังเขารู้ตัวว่าคืนนี้ตนเองต้องตายอย่างแน่นอนแล้ว!หลิงหยุนยังคงถือกระบี่จ้องมองเฉินเจี้ยนห่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยพร้อมกับพูดขึ้นว่า“คืนนี้..ข้าจะบอกความลับบางอย่างให้เจ้าฟังก่อนตาย!”“หลิงเสี่ยวแห่งตระกูลหลิงที่เจ้าพูดถึงก็คือพ่อแท้ๆของข้าเอง!”“อะไรนะ!ที่แท้เจ้าก็คือ..”เฉินเจี้ยนห่าวถึงกับพูดไม่ออกเขายกมือขวาที่เหลือเพียงข้างเดียวนั้นขึ้นชี้หน้าหลิงหยุนอย่างลืมตัว แววตาของเฉินเจี้ยนห่าวนั้นบ่งบอกว่าเขาแทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน..“จำไว้ให้ดีก่อนตาย!ผู้ที่สังหารเจ้าในคืนนี้ก็คือนายน้อยสี่แห่งตระกูลหลิง!”จากนั้นหลิงหยุนก็ฟันกระบี่สีดำในมือลงไปกลางศรีษะของเฉินเจี้ยนห่าวทันที!เฉินเจี้ยนห่าวนั้นใช้พลังปราณไปจนหมดสิ้นและร่างกายก็อ่อนล้าอย่างที่สุด ร่างของเขาจึงถูกหลิงหยุนฟันขาดเป็นสองท่อนได้อย่างง่ายดาย!ครั้งนี้นับว่าเป็นการต่อสู้ที่หนักหนาและอันตรายที่สุดของหลิงหยุนเลยก็ว่าได้! แต่ถึงกระนั้นการต่อสู้ก็ยังไม่จบสิ้นเพียงแค่นี้..“เจสเตอร์เร็วเข้า..พาข้าขึ้นไปบนยอดเขาเดี๋ยวนี้!”จักรพรรดิเทพมังกร – บทที่ 938 : ฆ่าได้หยามไม่ได้!