บทที่ 935-936

จักรพรรดิเทพมังกร – บทที่ 935 : มารน้อยเย่ซิงเฉิน! พลังปราณของเฉินเจี้ยนห่าวถูกหลิงหยุนทำลายไปมากหลังจากได้รับบาดเจ็บจากพลองเหล็กและยังถูกกระบี่โลหิตแดนใต้ฟันเข้าที่ต้นเขา แม้ว่าจะได้รับการเยียวยารักษาไปบ้าง แต่ก็สามารถฟื้นฟูพลังปราณกลับมาได้เพียงบางส่วนเท่านั้น หลิงหยุนจึงเลือกที่จะจัดการกับเฉินเจี้ยนห่าวก่อน! หลิงหยุนเชื่อว่าพลังปราณของเฉินเจี้ยนห่าวนั้นใกล้ถึงจุดสิ้นสุดแล้วและมั่นใจว่าด้วยพลังปราณของตนเองเวลานี้ จะสามารถทำลายวิชาระฆังทองคุ้มกายของเฉินเจี้ยนห่าวได้อย่างแน่นอน.. และก็เป็นความจริง..หลิงหยุนฟันลงไปเพียงแค่ครั้งเดียวก็สามารถทำลายระฆังทองคุ้มกายของเฉินเจี้ยนห่าวแตกสลายได้! และเพื่อต้องทำลายวิชาระฆังทองคุ้มกายของเฉินเจี้ยนห่าวให้ได้ภายในดาบเดียวหลิงหยุนจึงได้วางแผนที่จะใช้แผ่นหลังของตนเองรับดาบยาวของโทคุงาวะ มุโตะ และหอกโลหิตของมาร์ควิสสก๊อต! ด้วยวิธีนี้..พลังปราณของเฉินเจี้ยนห่าวจะถูกทำลายในทันที แต่หลิงหยุนก็จะได้รับบาดเจ็บเช่นกัน ซึ่งเขาเองไม่ได้สนใจเรื่องอาการบาดเจ็บมากนัก เพราะหากเขาเรียกยันต์เพชรและยันต์เกราะออกมาพร้อมกับโคจรดาราคุ้มกาย อีกทั้งยังมีเสื้อเกราะผ้าแพรไหมดำ ภายใต้การป้องกันถึงสามชั้นนั้น หากจะได้รับบาดเจ็บก็น่าจะเพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น แต่หากได้รับบาดเจ็บสาหัสเขาก็ยังมียันต์บำบัดที่จะสามารถรักษาได้ในทันที! แต่ในวินาทีที่ทุกคนต่างก็คิดไม่ถึง..ดาบยาวของโทคุงาวะ และหอกโลหิตของมาร์ควิสสก๊อตที่เหลืออีกเพียงเล็กน้อยก็จะปะทะเข้ากับแผ่นหลังของหลิงหยุนนั้น จู่ๆ ก็โลหะบางเบาสองแผ่นเข้ามาขวางไว้ในทันที! หลังจากที่สามารถทำลายระฆังคุ้มกายของเฉินเจี้ยนห่าวได้เป็นครั้งที่สองหลิงหยุนก็ไม่รอช้า รีบพุ่งปลายกระบี่เข้าใส่หน้าของเฉินเจี้ยนห่าวต่อทันที! ไอดำที่รุนแรงของกระบี่พุ่งเข้าใส่ใบหน้าของเฉินเจี้ยนห่าวแม้แต่ตัวเฉินเจี้ยนห่าวเองยังไม่กล้ายกมือขึ้นป้องกัน จึงทำได้เพียงแค่ถอยหลังหลบกระบี่ในมือหลิงหยุนอย่างรวดเร็ว! เวลานี้ร่างของหลิงหยุนไปหยุดอยู่กลางยอดเขาเทียนเหมาเฟิงและได้แต่พึมพำว่า.. “ธิดาพรรคมาร!” แทบไม่ต้องหันกลับไปมองด้านหลังเพียงแค่เห็นอาวุธหน้าตาประหลาดทั้งสองด้าม และได้ยินเสียงที่ใสกังกวานราวกับระฆังนั้น หลิงหยุนก็รู้ได้ทันทีว่าคือธิดาพรรคมาร! “นี่เจ้าทำอะไร” โทคุงาวะมุโตะกำลังจะสังหารหลิงหยุนได้แล้ว แต่จู่ๆ ก็มีอาวุธประหลาดพุ่งเข้ามาขวางไว้เช่นนี้ เขาเองก็ถึงกับแทบกระอักเลือดด้วยความโมโห ร่างงดงามสมส่วนซึ่งมีผ้าแพรสีดำพันไว้ทั้งร่างและมีเสน่ห์น่าหลงใหลนั้น จู่ๆ ก็ปรากฏกายขึ้นท่ามกลางความเงียบของค่ำคืนอันมืดมิด ในมือของนางถืออาวุธรูปร่างแปลกประหลาดไว้ทั้งสองข้าง และในที่สุดร่างงดงามนั้นก็ร่อนลงไปยืนอยู่ไม่ไกลจากหลิงหยุนมากนัก หญิงสาวผู้นี้ก็คือธิดาพรรคมารและอาวุธในมือทั้งสองข้างของนางก็คือดาบคู่มารสะบั้นเทวะนั่นเอง! “นางมารน้อยเย่ซิงเฉิน!” เฉินเจี้ยนห่าวถึงกับร้องอุทานออกมาทันที.. หลิงหยุนหันหลังกลับไปมองธิดาพรรคมารและได้แต่คิดในใจว่า ‘ที่แท้ชื่อของเจ้าก็คือเย่ซิงเฉินนี่เอง.. ไพเราะไม่เบาเลยทีเดียว!’ เย่ซิงเฉินยังคงยืนนิ่งแต่กลับไม่ชายตามองหลิงหยุนเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคู่งามเป็นประกายนั้นจับจ้องอยู่ที่ร่างของเฉินเจี้ยนห่าวพร้อมกับพูดขึ้นว่า.. “ที่แท้ก็นายน้อยคนโตแห่งตระกูลเฉินที่ยิ่งใหญ่นี่เองคิดไม่ถึงว่าคนอย่างท่านจะรังแกคนน้อยกว่าได้!” แม้น้ำเสียงของนางจะไพเราะชวนฟังแต่คำพูดนั้นกลับเต็มไปด้วยการประชดประชันถากถาง.. “นี่เจ้า..!” ใบหน้าของเฉินเจี้ยนห่าวแดงก่ำด้วยความโมโหเขาคว้าพลองเหล็กสีม่วงทองของตนเองขึ้นมา แล้วรีบกระโดดไปรวมอยู่กับโทคุงาวะ มุโตะ และมาร์ควิสแอนเดอร์สันทันที! “เย่ซิงเฉิน..งานชุมนุมปราบพรรคมารที่หุบเขาหลงเฟยในเขาหลงหู่ถูกเลื่อนออกไป นี่เจ้าหวาดกลัว และร้อนใจจนต้องรีบปรากฏตัวบนยอดเขาเทียนเหมาเฟิงแห่งนี้เลยงั้นรึ” เฉินเจี้ยนห่าวเลือกที่จะไม่ใส่ใจกับคำพูดประชดประชันของเย่ซิงเฉินแต่กลับเลือกที่ประนามนางแทน! เย่ซิงเฉิงฟังคำพูดของเฉินเจี้ยนห่าวแล้วก็ได้แต่ยักไหล่พร้อมกับหัวเราะเสียงดังกังวานใสก่อนจะตอบกลับไปว่า “งานชุมนุมปราบพรรคมารงั้นรึไว้ถึงวันนั้น ข้าจะไปปรากฏตัวที่นั่นแน่..” หลังจากตอบไปแล้วเย่ซิงเฉินก็ไม่สนใจเฉินเจี้ยนห่าวอีก แต่กลับปรายตามองไปทางหลิงหยุนแทน.. ตั้งแต่ที่เย่ซิงเฉินปรากฏตัวหลิงหยุนยังไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว แม้ว่าเย่ซิงเฉินจะช่วยเขาไว้ แต่สีหน้าท่าทางของมารน้อยก็เต็มไปด้วยความเฉยชา หลิงหยุนจึงไม่มั่นใจว่ามารน้อยผู้นี้จะเป็นศัตรู หรือว่ามิตรของตนเองกันแน! แต่ในเมื่องคนของพรรคมารปรากฏตัวขึ้นเช่นนี้ก็เท่ากับช่วยยกภูเขาที่หนักออกจากอกของหลิงหยุน อย่างน้อยเขาก็จะได้สอบถามจากเย่ซิงเฉินว่าตอนนี้หลินเมิ่งหานกับเหยาลู่นั้นอยู่ที่ใดกันแน่ แต่สถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ยังไม่ใช่เวลาเหมาะสมที่จะพูดคุยเรื่องนี้ หลิงหยุนจึงได้แน่นิ่งเงียบ.. เฉินเจี้ยนห่าวยกพลองเหล็กม่วงทองขึ้นชี้หน้าเย่ซิงเฉินพร้อมกับร้องตะโกนออกไปว่า “เย่ซิงเฉิน!คืนนี้เป็นเรื่องบาดหมางระหว่างตระกูลเฉินกับหลิงหยุนเท่านั้น หากจะให้ดี.. ข้าว่าเจ้ารีบถอนตัวออกไปจากที่นี่ก่อนจะดีกว่า!” เฉินเจี้ยนห่าวได้แต่นึกเจ็บใจอยู่เงียบๆหากอยู่ในภาวะปกติ เขายังพอที่จะรับมือธิดาพรรคมารผู้นี้ได้ แต่เวลานี้เขาได้สูญเสียพลังปราณไปมาก จึงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนางมารน้อยผู้นี้อีก! เสียงหัวเราะกังวานใสของเย่ซิงเฉินดังออกมาอีกครั้งนางยกมือขึ้นชี้หน้าหลิงหยุนพร้อมกับพูดขึ้นว่า “เป็นความแค้นระหว่างตระกูลเฉินของเจ้ากับหลิงหยุนและข้าไม่ควรยื่นมือเข้าไปยุ่งงั้นรึ แต่เจ้าต้องการจะสังหารหลิงหยุนไม่ใช่รึ?” เฉินเจี้ยนห่าวตอบกลับไปทันที“หลิงหยุนสังหารคนของตระกูลเฉินไปตั้งมากมาย ไม่ว่าอย่างไรคืนนี้พวกเราก็ต้องเอาชีวิตของมันอย่างแน่นอน!” เย่ซิงเฉิงเหลือบมองหลิงหยุนและพบว่าหลิงหยุนไม่แม้แต่จะชายตามองตนเอง แต่แล้วคำตอบของเย่ซิงเฉิงก็ทำให้หลิงหยุนถึงกับตาโตด้วยความแปลกใจ“แล้วถ้าข้าจะยุ่งล่ะ”คำตอบประโยคนี้ของธิดาพรรคมารทำให้เฉินเจี้ยนห่าวถึงกับตกใจจนอึ้งไปสีหน้าของเขาสลดขึ้นมาทันที ปากของเขาอ้ากว้าง และมีคำพูดมากมายอยู่ในใจ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะพูดออกมาได้อย่างไรหลังจากนิ่งงันไปครู่ใหญ่เฉินเจี้ยนห่าวก็ร้องตะโกนออกมาอย่างไม่พอใจ “หรือว่าเจ้ามีความสัมพันธ์กับเจ้าเด็กนี่”เย่ซิงเฉินหัวเราะคิกคักจากนั้นจึงยกมือขึ้นชี้ไปที่กระบี่โลหิตแดนใต้ในมือหลิงหยุนพร้อมกับพูดขึ้นว่าไอรีนโนเวล“หลิงหยุนมีอาวุธศักดิ์สิทธิ์ของพรรคมารอยู่ในมือเจ้าคิดว่าเขาเกี่ยวข้องกับพรรคมารหรือไม่เล่า”หลิงหยุนฟังแล้วก็ได้แต่นึกในใจว่า‘เพ้อเจ้อสิ้นดี.. ในมือของข้ามีกระบี่โลหิตแดนใต้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าข้าจะเกี่ยวข้องอะไรกับพรรคมารของเจ้า!’คำพูดของธิดาพรรคมารนั้น..ไม่เท่ากับว่าฉุดให้เขาเข้าไปอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากอย่างนั้นหรือแต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าแม่ผู้ให้กำเนิดตนเองก็คือธิดาพรรคมารคนก่อนนั่นเท่ากับว่าหลิงหยุนไม่เพียงเกี่ยวข้องกับพรรคมารเท่านั้น แต่ยังมีสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับพรรคมารอีกด้วย!หลิงหยุนคิดได้ว่าพูดอะไรไปก็คงไร้ประโยชน์และเปลืองน้ำลายเสียเปล่า เขาจึงเลือกที่จะนิ่งเงียบ และแอบเดินพลังลับหยิน-หยางเตรียมไว้สำหรับการต่อสู้รอบต่อไป..สีหน้าของเฉินเจี้ยนห่าวเปลี่ยนเป็นเย็นชาพร้อมกับร้องถามเสียงห้วน “หมายความว่าเจ้ายืนยันที่จะช่วยหลิงหยุนงั้นรึ”ธิดาพรรคมารตอบด้วยน้ำเสียงที่เบาแต่หนักแน่น“ใครบอกเจ้าว่าข้าจะช่วยเขา เจ้าต้องการจะชำระแค้นให้กับตระกูลเฉิน ข้าไม่ห้าม! แต่หากจะรุมกันแล้วล่ะก็.. ข้าคงทนนิ่งเฉยไม่ได้แน่!”“นี่เจ้า..!”เฉินเจี้ยนห่าวโมโหจนพูดไม่ออก..หลิงหยุนฟังแล้วก็ได้แต่ยิ้มออกมาอย่างน้อยเวลานี้ธิดาพรรคมารก็อยู่ข้างเขา และเพียงแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว!“ถ้าเช่นนั้นก็ลงมือเลย!”พูดจบ..ร่างของหลิงหยุนก็กระโดดเข้าไปหาเฉินเจี้ยนห่าว พร้อมกับกระบี่ในมือก็พุ่งเข้าใส่ใบหน้าของเขาทันที!ยังต้องรีรออะไรอีกเล่า!หลิงหยุนรู้ดีว่าเฉินเจี้ยนห่าวต้องการจะดึงเวลาเพื่อให้พลังปราณของตนเองฟื้นฟูได้มากกว่านี้และหากเป็นเช่นนั้น.. ทั้งหมดที่เขาลงแรงไปก่อนหน้านี้ก็คงต้องสูญเปล่า!เย่ซิงเฉินเห็นว่าหลิงหยุนที่นิ่งเงียบมาตลอดนั้นจู่ๆ ก็พุ่งเข้าจู่โจมเฉินเจี้ยนห่าวเช่นนั้น จึงอดที่จะตกใจไม่ได้ และใบหน้างดงามนั้นก็ถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย..นางเป็นใครงั้นหรือนางมาช่วยหลิงหยุนได้ทันเวลา แต่เขากลับไม่แม้แต่จะเอ่ยขอบคุณนางด้วยซ้ำไป อีกทั้งยังไม่ทักทายนางแม้แต่คำเดียวด้วย!เฉินเจี้ยนห่าวเห็นหลิงหยุนพุ่งเข้าจู่โจมเช่นนั้นก็รีบกระโดดถอยหลังกลับไปตั้งหลัก ก่อนจะพุ่งพลองสีม่วงทองในมือเข้าใส่ร่างของหลิงหยุนเช่นกันขณะที่พลองม่วงทองของเฉินเจี้ยนห่าวพุ่งเข้ามาใกล้นั้นหลิงหยุนก็กระโดดหมุนตัวขึ้นกลางอากาศหลบพลองเหล็กทันที พร้อมกับใช้นิ้วโป้งเท้าเหยียบอยู่บนปลายพลองเหล็ก แล้วอาศัยจังหวะนั้นดีดตัวหมุนขึ้นไปกลางอากาศอีกครั้ง!ท่วงท่าที่สง่างามกลิ่นอายสังหารที่รุนแรง และกระบี่ที่คมกริบ กำลังพุ่งเข้าใส่ร่างของเฉินเจี้ยนห่าว!เฉินเจี้ยนห่าวถึงกับตกใจสุดขีดและรีบดึงพลองเหล็กกลับมา แล้วใช้ปลายพลองเหล็กรับกระบี่ของหลิงหยุนไว้!หลิงหยุนจู่โจมเฉินเจี้ยนห่าวรุนแรงขึ้นเรื่อยๆโดยไม่สนใจโทคุงาวะกับมาร์ควิสสก๊อตเลยแม้แต่น้อย..เฉินเจี้ยนห่าวได้แต่คิดอยูในใจว่าหลิงหยุนผ่านการต่อสู้กับตนเองมาตั้งเนิ่นนานแล้ว เหตุใดเขาจึงยังไม่รู้สึกเหนื่อยล้าไอดำรอบกระบี่ที่ถูกกวัดแกว่งไล่ล่าเฉินเจี้ยนห่าวไปอย่างรวดเร็วนั้นกระทบเข้ากับพลองเหล็กม่วงทองของเฉินเจี้ยนจื่ออย่างต่อเนื่อง แต่แล้วจู่ๆ รอยยิ้มปริศนาก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลิงหยุน พร้อมกับกระโดดหมุนตัวข้ามศรีษะของเฉินเจี้ยนห่าวไป..“โทคุงาวะ..เจ้าตายซะ!”หลิงหยุนกระโดดหมุนตัวข้ามศรีษะของเฉินเจี้ยนห่าวไปอย่างสวยงามและพุ่งเข้าหมายสังหารโทคุงาวะ มุโตะแทน!“อย่าได้ฝันไปเลย!”โทคุงาวะมุโตะเห็นหลิงหยุนเปลี่ยนเป้าหมายมาจู่โจมตนเองแทนเขาจึงรีบยกดาบยาวในมือขึ้นตั้งรับ..เคร้ง..เคร้ง..เสียงกระบี่และดาบฟาดฟันใส่กันอย่างต่อเนื่องและไม่สามารถบอกได้ว่าผู้ใดจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ และผู้ใดจะเป็นฝ่ายชนะได้!ระหว่างนั้นเสียงแหลมแปลกประหลาดก็ดังออกมาจากปากของหลิงหยุนเขากำลังใช้มังกรคำรามเป็นอาวุธโจมตีมาร์ควิสสก๊อต!“โอ๊ย..เสียงอะไรกัน!”มาร์ควิสสก๊อตร้องออกมาพร้อมกับยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดหูตนเองไว้ทันที..จากนั้นมือขวาของหลิงหยุนก็ซัดยันต์เตโชระดับห้าสิบกว่าแผ่นขึ้นไปในทิศทางที่มาร์ควิสสก๊อตบินอยู่พร้อมกับร้องตะโกนสั่งยันต์..ตูม..ตูม.. ตูม..สิ้นเสียงตะโกนของหลิงหยุนเสียงระเบิดตูมก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งยอดเขาเทียนเหมาเฟิง และมีลูกไฟขนาดใหญ่ลุกโชติช่วงอยู่เต็มไปหมด!เมื่อเกิดการระเบิดขึ้นตรงหน้าพร้อมกับลูกไฟขนาดใหญ่เช่นนี้มาร์ควิสแอนเดอร์สันจึงไม่คิดอะไร มันรีบบินหลบขึ้นไปบนท้องฟ้าทันที..ฟิ้ว..ฟิ้ว.. ฟิ้ว..และในนาทีนั้นเอง..หลิงหยนุก็น้าวสายธนูยิงออกไปทันที และลูกธนูเงินสามดอกก็พุ่งตรงเข้าใส่ร่างของมาร์ควิสก๊อตทันที!