บทที่ 933-934

จักรพรรดิเทพมังกร – บทที่ 933 : เผาเฉินเจี้ยนห่าว! อึก..อึก.. อึก.. หลิงหยุนเงยหน้าขึ้นดื่มน้ำลายมังกรอย่างไม่สนใจอะไรเขาทำราวกับว่าเวลานี้มีเขาอยู่เพียงคนเดียวเท่านั้น หลิงหยุนยังคงกลืนน้ำลายมังกรเข้าไปอึกแล้วอึกเล่า.. และพลังชีวิตจากน้ำลายมังกรก็เริ่มไหลเวียนเข้าสู่เส้นลมปราณทั่วร่างกายทั้งเส้นลมปราณหลัก และจุดตันเถียนของหลิงหยุน หลิงหยุนดื่มน้ำลายมังกรเข้าไปจนพลังปราณของเขาฟื้นฟูขึ้นได้ในระดับเจ็ดสิบถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์ ในเวลาเดียวกันนั้นเองจุดตันเถียนขนาดใหญ่ของหลิงหยุน และเส้นโค้งรูปมังกรทองก็เปล่งประกายมากยิ่งขึ้น และกำลังสว่างไสวอยู่ในจุดตันเถียนของเขา “เสียใจด้วย!นี่ไม่ใช่คราวของเจ้า แต่การต่อสู้ของพวกเราเพิ่งจะเริ่มขึ้นต่างหากเล่า!” หลังจากดื่มน้ำลายมังกรลงไปแล้วหลิงหยุนก็เรียกน้ำเต้าวิเศษกลับไปไว้ในแหวนพื้นที่พร้อมกับร้องบอกเฉินเจี้ยนห่าว.. เฉินเจี้ยนห่าวกำลังทำจมูกฟุดฟิดเขาเป็นถึงยอดฝีมือระดับสูงสุดขั้นเซียงเทียน-8 แน่นนอนว่าย่อมมีประสาทสัมผัสทั้งห้าดีกว่าคนทั่วไป ทันทีที่หลิงหยุนเรียกน้ำเต้าวิเศษออกมา เขาก็ได้กลิ่นหอมของน้ำลายมังกรทันที “นี่เจ้าดื่มอะไรเข้าไปรึ”เฉินเจี้ยนห่าวร้องตะโกนถามหลิงหยุนด้วยแววตาที่บ่งบอกถึงความโลภในใจ หลิงหยุนค่อยๆก้าวเท้าเข้าไปหาพลองม่วงทองที่อยู่ห่างไกลอออกไป และตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “มันคือน้ำลายมังกรยังไงล่ะ!หากเจ้ามีความสามารถ ก็มาแย่งไปจากข้าได้เลย!” “อะไรนะน้ำลายมังกรงั้นรึ? เป็นไปได้อย่างไรกัน?” เฉินเจี้ยนห่าวคิดว่าหลิงหยุนคงจะดื่มโอสถเพิ่มพลังชีวิตหรือสมุนไพรพันปีต่างๆ แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะดื่มน้ำลายมังกร! ตลอดหลายปีมานี้ตระกูลหลงแห่งปักกิ่งเฝ้าค้นหาทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับมังกรมาเป็นสมบัติของตระกูล แต่ก็ไม่เคยได้พานพบน้ำลายมังกรเลยแม้สักหยดเดียว แต่เมื่อครู่หลิงหยุนกลับยกขึ้นดื่มราวกับน้ำเปล่า! เฉินเจี้ยนห่าวเข้าใจได้ทันทีว่าเหตุใดหลิงหยุนจึงสามารถฝึกฝนก้าวหน้าได้รวดเร็วเช่นนี้!และหากเขาได้ดื่มน้ำลายมังกรเข้าไปสักหนึ่งอึก ก็คงจะสามารถเข้าสู่ขั้นเซียงเทียน-9 ได้ในทันที! “เจ้าหนู..บอกข้าทีว่าเจ้าเข้าสู่ขั้นใดแล้ว” จุดตันเถียนของหลิงหยุนนั้นแสนจะอัศจรรย์ยิ่งนักเขาเองก็ไม่สามารถมองเห็นได้ เฉินเจี้ยนห่าวอยู่ในระดับสูงสุดขั้นเซียงเทียน-8 ยังไม่สามารถมองเห็นขั้นกำลังภายในของหลิงหยุนได้ ในที่สุดหลิงหยุนก็เดินไปยืนอยู่ข้างพลองเหล็กและค่อยๆ ใช้หัวแม่โป้งเกี่ยวมันไว้แล้วเตะขึ้นมา ก่อนจะใช้มือรับไว้ และค่อยๆ ทำการยืดมันออกทีละเล็กทีละน้อย “ไม่รู้สิ..น่าจะระดับสูงสุดขั้นโฮ่วเทียน-9 ก็เป็นได้!” “อะไรนะ!” เฉินเจี้ยนห่าวได้ฟังก็ถึงกับผิดหวังจนแทบกระอักออกมาเป็นเลือดเขาแทบไม่อยากจะเชื่อว่าผู้ที่สามารถประมือกับเขานานเช่นนี้ แต่กลับยังไม่เข้าสู่ขั้นเซียงเทียน! “เอาล่ะ..ข้าจะใช้พลองเหล็กของเจ้า ดูสิว่าข้าจะเป็นฝ่ายแพ้หรือว่าชนะ” ในที่สุดหลิงหยุนก็สามารถยืดพลองเหล็กสีม่วงทองจนเป็นเส้นตรงได้เขาจัดการจับปลายไม้พลองที่ถูกบีบจนเล็กถนัดมือ แล้วยกปลายอีกข้างขึ้นชี้หน้าเฉินเจี้ยนห่าวพร้อมกับร้องตะโกนว่า “อาวุธของเจ้านับว่าไม่เลวทีเดียวแต่ข้าจะสอนวิธีใช้ที่ถูกต้องให้!” ยังไม่ทันที่จะสิ้นเสียงพูดของหลิงหยุนดีพลองเหล็กสีม่วงทองก็ถูกฟาดลงกลางศรีษะของเฉินเจี้ยนห่าวสุดแรง! เฉินเจี้ยนห่าวไม่กล้าแม้แต่จะยกมือขึ้นรับกระบองที่ฟาดลงมาและรู้ดีว่าวิชาระฆังทองคุ้มกายของตนเองนั้นก็ไม่อาจต้านทานพลองเหล็กนี้ได้ จึงทำได้เพียงแค่กระโดดหลบเท่านั้น ตูม! พลองเหล็กขนาดใหญ่นั้นฟาดลงบนพื้นตำแหน่งที่เฉินเจี้ยนห่าวยืนอยู่ก่อนหน้านี้ปลายพลองเหล็กข้างนั้นถึงกับฝังลงไปในหินที่พื้นด้านล่าง และแตกละเอียดกระจัดกระจายไปทั่วบริเวณ! พลองเหล็กหนักหลายร้อยกิโลกรัมเมื่ออยู่ในมือของหลิงหยุนนั้นก็ดูไม่ต่างจากตะเกียบข้างหนึ่งเท่านั้น เขายังคงควงพลองเหล็กไล่ตามร่างของเฉินเจี้ยนห่าวไปไม่หยุด “นี่มันพลองเหล็กของเจ้านะ..เจ้าไม่ต้องการได้คืนหรืออย่างไร” หลิงหยุนถามยิ้มๆพร้อมกับถือพลองเหล็กกระโดดไล่ตามร่างของเฉินเจี้ยนห่าวไปทันที และฟาดเข้าใส่ร่างของเฉินเจี้ยนห่าวอีกครั้ง ปัง! และด้วยฤทธิ์ของยันต์เทวะเหินจึงทำให้หลิงหยุนสามารถควงพลองเหล็กของเฉินเจี้ยนห่าว และฟาดฟันเข้าใส่ร่างของเขาได้อย่างรวดเร็วเป็นสองเท่า! เฉินเจี้ยนห่าวเองก็ไม่กล้ารับพลองเหล็กของตนเองและได้แต่กระโดดหนีไปเรื่อยๆ! “เจ้าคนแซ่เฉินเ!เจ้าเป็นคนพูดเองนะว่า คืนนี้ระหว่างข้ากับเจ้าจะมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะได้ออกไปจากที่นี่!” หลิงหยุนควงพลองเหล็กไล่ล่าเฉินเจี้ยนห่าวพร้อมกับร้องตะโกนไปด้วยเป็นครั้งคราว! สำหรับหลิงหยุนแล้ว..เขาไม่กลัวว่าเฉินเจี้ยนห่าวจะหันมาเผชิญหน้ากับตนเอง แต่เขากังวลว่าเฉินเจี้ยนห่าวจะหนีไปเสียมากกว่า เพราะหลิงหยุนมั่นใจว่าตัวเขาเองก็ไม่สามารถสังหารเฉินเจี้ยนห่าวให้ตายในทันทีได้เช่นกัน! “ใครกันที่พูดว่าข้าคิดจะหนีแต่ตอนนี้คนผู้นั้นกลับกำลังถูกข้าไล่ล่าไปทุกหนทุกแห่ง?” เฉินเจี้ยนห่าวใช้วิชาตัวเบาหลบหลีกการโจมตีของหลิงหยุนแต่ก็ไม่ลืมที่จะหาจังหวะจู่โจมหลิงหยุนกลับไปเช่นกัน เฉินเจี้ยนห่าวหรือที่คิดจะหนี เวลานี้ทั้งหม้อเสินหนง..น้ำลายมังกร.. และกระบี่โลหิตแดนใต้ สมบัติล้ำค่าทั้งสามชิ้นล้วนอยู่ในการครอบครองของหลิงหยุนทั้งสิ้น หากเขายังแย่งชิงมาไม่ได้ เขาจะหนีไปได้อย่างไรกันเล่า แต่ถึงกระนั้นการต่อสู้ระหว่างความเป็นความตายก็ใช่ว่าจะต้องใช้แต่กำลังเข้าฟาดฟันกันเพียงอย่างเดียวแต่ยังต้องให้ความสำคัญกับยุทธวิธีในการต่อสู้ด้วย! เฉินเจี้ยนห่าวไม่ใช่คนโง่..อาจดูเหมือนว่าเขาเป็นฝ่ายเสียเปรียบ แต่ความจริงแล้วเขาเองก็กำลังหลอกล่อให้หลิงหยุนใช้พลังปราณในร่างกายให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้เช่นกัน! ปัง!ตูม! หลิงหยุนใช้มังกรพรางร่างไล่ฟาดไม้พลองใส่ร่างของเฉินเจี้ยนห่าวไปทั่วทั้งยอดเขาเทียนเหมาเฟิงและเวลานี้พลองยาวขนาดสี่เมตรก็หมุนติ้วอยู่ในมือของหลิงหยุนไม่ต่างจากกังหันลม..หลิงหยุนไล่ตามเฉินเจี้ยนห่าวไปอย่างบ้าคลั่ง!แต่ถึงกระนั้นวิชาตัวเบาของเฉินเจี้ยนห่าวก็นับว่าแข็งแกร่งมากทีเดียวแม้ว่าพลองเหล็กจะทั้งยาว และหวดเข้าใส่ด้วยความรวดเร็วมากเพียงใด เขาก็สามารถหลบหลีกได้ทุกครั้ง หลิงหยุนเองจึงยังไม่สามารถเอาชนะเฉินเจี้ยนห่าวได้..และเวลานี้ก้อนหินใหญ่บนยอดเขาเทียนเหมาเฟิงก็ได้ถูกพลองใหญ่ทุบพังไปมากมาย จนเวลานี้บนยอดเขาแทบจะกลายเป็นพื้นเตียนไปหมดแล้ว!ร่างสูงใหญ่ของเฉินเจี้ยนห่าวยังคงกระโดดขึ้นกระโดดลงหลบพลองเหล็กของหลิงหยุนที่ฟาดเข้าใส่นับครั้งไม่ถ้วน..เฉินเจี้ยนห่าวรู้ดีว่าต่อให้เขาใช้วิชาระฆังทองคุ้มกายเขาก็อาจจะได้รับบาดเจ็บจากแรงกระแทกของพลองม่วงทองอยู่ดี!“เอาล่ะ..ดูสิว่าเจ้าจะหนีไปใหนได้อีก เตรียมตัวตายได้แล้ว !”การที่หลิงหยุนไล่ฟาดเฉินเจี้ยนห่าวมาตั้งนานนั้นในที่สุดก็บรรลุเป้าหมาย เขาตั้งใจใช้พลองเหล็กไล่ต้อนเฉินเจี้ยนห่าวไปที่หน้าผาสูง จากนั้นจึงร้องตะโกนออกไปว่า“ถึงคราวของข้าบ้างแล้ว!”เฉินเจี้ยนห่าวถูกไล่ล่ามาถึงหน้าผาและไม่สามารถหนีไปใหนได้อีกแล้ว เขาจึงต้องหันหลังกลับมาพร้อมกับยื่นมือใหญ่ยักษ์ออกมาจับพลองเหล็กที่พุ่งใส่ร่างไว้ทันที!ถูกลิงหยุนไล่ฟาดด้วยพลองเหล็กเช่นนี้แล้วหากเฉินเจี้ยนห่าวจะไม่รู้สึกโกรธ ก็คงแปลกยิ่งนัก!แต่นับว่าเฉินเจี้ยนห่าวตัดสินใจพลาดไปเพราะในวินาทีที่เขายื่นมือออกไปเพื่อจะคว้าพลองเหล็กไว้นั้น หลิงหยุนก็บิดข้อมือขวาที่จับพลองเหล็กไว้ทันที!“แย่แล้ว!”เฉินเจี้ยนห่าวคว้าน้ำเหลวเขาไม่สามารถคว้าพลองเหล็กอีกด้านไว้ได้เพราะหลิงหยุนบิดข้อมือหนี และเริ่มรับรู้ได้ถึงอันตรายที่น่ากลัว เขาจึงรีบใช้วิชาตัวเบาขั้นสุดเพื่อที่จะหลบหลีกการโจมตีครั้งต่อไปของหลิงหยุน“ฮ่า..ฮ่า.. สายไปแล้ว!”หลิงหยุนหัวเราะพร้อมกับร้องตะโกนออกมาเสียงดังพลองเหล็กสีม่วงทองพุ่งเข้าใส่ร่างของเฉินเจี้ยนเห่าวอย่างแรง!ตูม!เสียงดังสนั่นหวั่นไหวเฉินเจี้ยนห่าวถูกพลองเหล็กฟาดเข้าใส่ร่างเป็นครั้งแรกและร่างสูงใหญ่ถึงกับสั่นสะท้านขึ้นมาทันที!“อ๊าก!”ร่างสูงใหญ่ของเฉินเจี้ยนห่าวฟุบลงไปกองกับพื้นและแทบกระอักออกมาเป็นเลือด แต่เฉินเจี้ยนห่าวฝืนกัดฟัน และกลืนมันกลับลงไป!“ในที่สุดพลังปราณของเจ้าก็ถูกข้าทำลายแล้วสินะ!”ระหว่างที่เฉินเจี้ยนห่าวฟุบลงกับพื้นอยู่นั้นหลิงหยุนก็วิ่งวนรอบร่างของเฉินเจี้ยนห่าวเป็นวงกลม พร้อมกับเรียกยันต์เตโชออกมาซัดใส่ร่างของเฉินเจี้ยนห่าวทันที..เฉินเจี้ยนห่าวได้เห็นถึงพลังรุนแรงของยันต์เตโชมาแล้วเขาจึงได้แต่กล้ำกลืนความเจ็บปวดจากอาการบาดเจ็บภายใน และรวบรวมลมปราณซัดฝ่ามือเข้าใส่ยันต์ทั้งหมด แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีถึงสามแผ่นที่ติดอยู่บนร่างของตนเอง!ตูม!พลังปราณของเฉินเจี้ยนห่าวถูกทำลายไปมากจึงไม่สามารถใช้วิชาระฆังทองคุ้มกายได้อีก และถูกยันต์เตโชแผดเผาจนต้องกรีดร้องออกมา“อ๊าก!”โบราณว่าไม้ล้มอย่าข้ามแต่หลิงหยุนถือคติว่าตีงูต้องตีให้ตาย เขาจึงซัดตะปูที่อาบด้วยพลังหยินเข้าใส่ร่างของเฉินเจี้ยนห่าวต่อทันที!“ห๊ะ!”เฉินเจี้ยนห่าวถึงกับเบิกตากว้างทั้งสองข้างเผยให้เห็นความตกใจและหวาดผวาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาใช้แขนทั้งสองข้างยันพื้นไว้ และใช้เท้ายันพื้นทั้งสอง กระเด้งตัวขึ้นหลบตะปูใหญ่สิบกว่าตัวที่หลิงหยุนซัดเข้ามา..“ข้าจะให้เจ้าลิ้มลองกระบี่ของข้าอีกครั้ง!”หลิงหยุนโยนพลองเหล็กในมือทิ้งไปพร้อมกับเรียกกระบี่โลหิตแดนใต้ออกมาในระหว่างที่กระโดดตามร่างของเฉินเจี้ยนห่าวไปเฉินเจี้ยนห่าวที่มีรูปร่างสูงใหญ่เห็นเช่นนั้นจึงรีบรวบรวมลมปราณที่เหลือทั้งหมดปกป้องส่วนสำคัญของร่างกายไว้ทันที!ชัวะ!หลิงหยุนฟันกระบี่ในมือลงไปที่ต้นขาของเฉินเจี้ยนห่าว!“อ๊าก!”เฉินเจี้ยนห่าวได้รับบาดเจ็บที่ต้นขาและเลือดก็ไหลพุ่งกระฉูดออกมาทันที ถึงแม้เขาจะเดินลมปราณปกป้องร่างกายไว้ แต่กระบี่ของหลิงหยุนก็สามารถฟันเข้าที่เนื้อตัวบนร่างกายได้ แต่ก็ไม่ทำให้ได้รับบาดเจ็บจนถึงตาย!และนั่นทำให้หลิงหยุนไม่พอใจอย่างมากเฉินเจี้ยนห่าวซึ่งอยู่ในระดับสูงสุดขั้นเซียงเทียน-8 ช่างจัดการได้ยากเย็นยิ่งนัก!หลิงหยุนยืนนิ่งไม่ไหวติงดวงตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ร่างของเฉินเจี้ยวห่าว สายตาเต็มไปด้วยความเย็นชา และในที่สุดก็เงื้อกระบี่ในมือฟันลงไปอย่างไม่คิดที่จะปราณี!จักรพรรดิเทพมังกร – บทที่ 934 : พลิกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ!ความเร็วของกระบี่ในมือหลิงหยุนนั้นไม่อาจสามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ เพราะเป็นความเร็วที่สายตาของคนธรรมดาไม่อาจมองได้ทันอย่างแน่นอน..ในนาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเฉินเจี้ยนห่าวรู้สึกหมดหวัง แต่ก็กัดฟันอดทนต่ออาการบาดเจ็บภายใน และบาดแผลที่ต้นขา แล้วใช้มือทั้งสองข้างยันร่างกายส่วนบนขึ้นพร้อมกับถอยกรูดไปด้านหลังทันที!แต่แล้วก็ราวกับมีปาฏิหาริย์..เมื่อจู่ๆ ก็มีฝ่ามือคู่หนึ่งยื่นเข้ามาหนีบกระบี่ของหลิงหยุนที่ฟันลงไปอย่างรวดเร็วนั้นไว้ได้ทันเวลา!“คุณโทคุงาวะ..ช่วยข้าด้วย!”เฉินเจี้ยนห่าวที่กำลังหมดหวังและไร้เรียวแรงถึงกับร้องตะโกนออกมาอย่างดีอกดีใจ!“นายน้อยเฉิน..ท่านอย่าได้หวาดกลัวไป ข้ามาช่วยท่านแล้ว!”