บทที่ 931-932

จักรพรรดิเทพมังกร – บทที่ 931 : การประลองที่ดุเดือด! บนยอดเขาเทียนเหมาเฟิง.. หลิงหยุนกับเฉินเจี้ยนห่าวกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดท่ามกลางความตกใจของทั้งส่องฝ่ายต่างฝ่ายต่างก็โจมตีฝ่ายตรงข้ามอย่างรุนแรง และเวลานี้ทั้งคู่ก็กำลังจะต่อสู้กันด้วยมือเปล่า! ทั้งสองฝ่ายต่างก็กำหมัดพุ่งเข้าใส่กันอย่างสุดกำลังจนเกิดเป็นพายุลมที่รุนแรงพัดเอาเศษดิน และก้อนหินปลิวว่อนไปทั่วทั้งบริเวณ ผลสุดท้ายคือต่างฝ่ายต่างก็กระเด็นถอยหลังออกไปคนละสามก้าว และยังคงยากที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะสามารถเอาชนะอีกฝ่ายได้.. เฉินเจี้ยนห่าวที่กระเด็นถอยหลังออกไปสามก้าวนั้นเมื่อหยุดนิ่งก็ถึงกับมีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที ดวงตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ร่างของหลิงหยุน และแอบหวั่นใจอย่างรุนแรง.. ในบรรดานายน้อยซึ่งเป็นทายาทของเจ็ดตระกูลใหญ่แห่งปักกิ่งนั้นมีเพียงสองคนเท่านั้นที่สามารถรับหมัดของเขาได้เช่นนี้ คนแรกคือนายน้อยแห่งตระกูลหลง ส่วนอีกคนก็คือนายน้อยแห่งตระกูลเย่! “คาดไม่ถึงว่านอกเหนือจากตระกูลใหญ่แห่งปักกิ่งแล้วยังมีเด็กหนุ่มที่เก่งกาจเช่นเจ้าอยู่ด้วย!” เฉินเจี้ยนห่าวได้แต่แอบนึกประหวั่นพรั่นพรึงอยู่ในใจ.. หลิงหยุนที่กระเด็นถอยกลับไปสามก้าวนั้นก็ได้แต่ยืนนิ่งเช่นเดียวกัน เขารู้สึกว่ากำปั้นของตนเองนั้นมีอาการชาเล็กน้อย และรับรู้ได้ว่าศัตรูที่ยืนอยู่ตรงหน้านั้นแข็งแกร่งมากเพียงใด! “เจ้าหนู..กำลังภายในของข้าใกล้จะเข้าสู่ขั้นเซียงเทียน-9 แล้ว ข้าเองก็อยากรู้ว่าเจ้าจะสามารถรับมือข้าไปได้อีกนานแค่ใหน” พูดจบเฉินเจี้ยนห่าวก็รวบรวมลมปราณในร่างกายแล้วพุ่งเข้าหาหลิงหยุนอย่างรวดเร็ว หมายใช้กรงเล็บสังหารในทันที! เวลานี้หมัดของเฉินเจี้ยนห่าวได้เปลี่ยนเป็นกรงเล็บที่ตวัดไปมาอยู่กลางอากาศ และพุ่งเข้าโจมตีจุดสำคัญบนร่างกายของหลิงหยุน “ฝ่ามือสวรรค์!” จู่ๆรอบตัวหลิงหยุนก็มีกรงเล็บเป็นเงารายล้อมอยู่มากมาย แต่เขากลับไม่รู้สึกตระหนกตกใจแม้แต่น้อย หลิงหยุนเปิดจิตหยั่งรู้ควบคู่กับเนตรหยิน-หยาง พร้อมกับซัพฝ่ามือสวรรค์เข้าใส่อย่างไม่สะทกสะท้าน.. แม้จะดูเหมือนว่าหลิงหยุนเคลื่อนไหวได้ค่อนข้างช้าแต่ทุกครั้งที่เขาฟาดฝ่ามือออกไปนั้น ก็สามารถรับกรงเล็บของเฉินเจี้ยนห่าวได้อย่างแม่นยำ! ปัง..ปัง.. ปัง.. ปัง.. เสียงฝ่ามือของหลิงหยุนปะทะกับกรงเล็บของเฉินเจี้ยนห่าวดังต่อเนื่องกันทั้งคู่ประมือกันไปสิบกว่ากระบวนท่า ก็ยังไม่มีฝ่ายใดจะสามารถเอาชนะได้! เฉินเจี้ยนห่าวเป็นฝ่ายบุกจู่โจมหลิงหยุนไม่หยุดยั้งแต่หลิงหยุนก็สามารถตั้งรับได้อย่างไม่พลาดพลั้งเช่นกัน เมื่อเฉินเจี้ยนห่าวเห็นว่าผ่านไปหลายกระบวนท่าแล้วแต่เขากลับยังไม่สามารถเอาชนะหลิงหยุนได้ จึงรีบร้อนกระโดดเข้าประชิดตัว และพุ่งกรงเล็บเข้าใส่ที่หัวใจของหลิงหยุนทันที “ฮ่า..ฮ่า..” หลิงหยุนหัวเราะยังคงหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดีพร้อมกับกระโดดถอยหลังหลบกรงเล็บของเฉินเจี้ยนห่าว เฉินเจี้ยนห่าวทำเสียงขึ้นจมูกอย่างไม่พอใจ และกระโดดตามหลิงหยุนไปติดๆ ไม่เปิดโอกาสให้หลิงหยุนได้พักเลยแม้แต่นิดเดียว! “นี่เจ้าคงคิดว่าข้าหวาดกลัวเจ้ามากสินะ” หลิงหยุนก้าวหลบไปสามก้าวแต่เฉินเจี้ยนห่าวก็ยังคงตามจู่โจมไม่หยุด เมื่อเป็นเช่นนั้นหลิงหยุนจึงกระโดดลอยตัวขึ้นไปกลางอากาศสูงราวหนึ่งร้อยเมตร พร้อมกับกางแขนทั้งสองข้างออก ทำให้ดูราวกับนกยักษ์ที่กำลังบินข้ามศรีษะของเฉินเจี้ยนห่าวไป! ตูม!ตูม! เสียงลมปราณจากฝ่ามือของหลิงหยุนที่ฟาดลงมาจากกลางอากาศนั้นรุนแรงราวกับพายุ! เฉินเจี้ยนห่าวหันหลังกลับมาพร้อมกับปล่อยกรงเล็บขึ้นรับฝ่ามือของหลิงหยุนที่ซัดเข้าใส่ถึงสิบกว่าครั้ง.. “พระเจ้า..ช่างเป็นการต่อสู้ที่ดุเดือดมากจริงๆ เจสเตอร์ไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อนเลย!” เจสเตอร์ที่บินออกไปซ่อนตัวอยู่ไกลนั้นได้แต่แอบดูการต่อสู้ของสองยอดฝีมืออยู่อย่างเงียบๆ และได้แต่กลืนน้ำลายเมื่อคิดว่าหากเปลี่ยนจากหลิงหยุนเป็นตนเอง มันคงถูกฆ่าตายไปตั้งนานแล้ว! เฉินเจี้ยนห่าวสามารถรับฝ่ามือสวรรค์ของหลิงหยุนได้ถึงสิบกว่าครั้งก็ต้องร่อนลงสู่พื้นดินและทันทีที่เท้าของหลิงหยุนแตะพื้น ร่างสูงใหญ่ และสองขาที่แข็งแกร่งราวกับเหล็กนั้นก็พุ่งเข้าใส่ท้องน้อยของหลิงหยุนทันที! “โอ๊ะ!ลูกไม้ตื้นๆ นี้เจ้าใช้ไปแล้วนี่ เหตุใดจึงยังใช้ซ้ำซากอยู่อีกล่ะ” หลิงหยุนร้องตะโกนออกมาและแอบดีใจอยู่ลึกๆ ที่ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ประมือกับเฉินเจี้ยนจื่อบนเขาหยุนเมิ่งมาก่อน จึงค่อนข้างคุ้นเคยกับวรยุทธที่เฉินเจี้ยนห่าวใช้ในวันนี้ ไม่เช่นนั้นเขาคงต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ให้กับเฉินเจี้ยห่าวยับเยินแน่.. หลิงหยุนกระโดดหลบไปด้านข้างแต่ก็ยังไม่พ้นจากรัศมีลูกถีบของเฉินเจี้ยนห่าว หลิงหยุนไม่ถอยแต่กลับก้าวขึ้นไปข้างหน้า และร้องตะโกนออกไป “ลองชิมหมัดของข้าบ้าง!”หลิงหยุนร้องตะโกนออกไปพร้อมกับชกกำปั้นเข้าใส่เฉินเจี้ยนห่าวทันที ปัง! หมัดของหลังหยุนพุ่งตรงเข้าใส่ตำแหน่งหัวใจของเฉินเจี้ยนห่าวพอดิบพอดี! ปัง.. เฉินเจี้ยนห่าวโดนหมัดของหลิงหยุนเข้าไปเต็มๆแต่กลับไม่ได้รับบาดเจ็บ และขาขวาของเขาก็ถีบเข้ากับซี่โครงด้านซ้ายของหลิงหยุนอย่างรุนแรงเช่นกัน! ร่างของเฉินเจี้ยนห่าวที่ถูกหมัดของหลิงหยุนนั้นกระเด็นลอยออกไปเช่นเดียวกับร่างของหลิงหยุนที่ถูกเฉินเจี้ยนห่าวถีบเข้าที่สีข้าง ก็ถึงกับเซไปเจ็ดแปดก้าวเช่นกัน ทั้งคู่ต่างก็หยุดยืนนิ่งและจ้องมองตากัน! “หมัดของเจ้าแข็งแกร่งไม่เบาทีเดียว” เฉินเจี้ยนห่าวถึงกับหน้าเจื่อนไปเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ว่าหมัดของหลิงหยุนนั้นทำให้เขาถึงกับหายใจติดขัดขึ้นมาได้.. “ถ้าเจ้าติดใจก็เข้ามาอีกได้เลย!” จากนั้นหลิงหยุนก็เดินวิชาพลังลับหยิน-หยางและพุ่งทะยานเข้าใส่เฉินเจี้ยนห่าวอีกครั้ง “หมัดปีศาจเถียนกัง!” เป้าหมายของหลิงหยุนอยู่ที่หน้าอกของเฉินเจี้ยนห่าวในขณะที่เฉินเจี้ยนห่าวเองก็ไม่ยืนนิ่งให้เป็นฝ่ายถูกจู่โจมแต่เพียงผู้เดียว“วิชาเกราะเหล็ก!”เฉินเจี้ยนห่าวใช้วิชาเกราะเหล็กกำบังร่างกายก่อนจะกำหมัดส่งเข้าปะทะกับหมัดของหลิงหยุนจนสั่นสะท้านอย่างรุนแรง!ปัง..ปัง.. ปัง.. ปัง.. ปัง..นี่นับเป็นการต่อสู้แบบตัวต่อตัวอย่างแท้จริงต่างฝ่ายต่างก็ปล่อยหมัดเข้าปะทะกันอย่างไม่มีใครยอมถอย เรียกได้ว่าฝ่ายใดจะเป็นฝ่ายอดทน และต้านทานได้นานกว่าเท่านั้นเอง!หลังจากแลกหมัดกันอยู่ครู่หนึ่งต่างฝ่ายต่างก็ถอยหลังกลับไปราวยี่สิบเมตร ทั้งสองคนยืนหอบ และหายใจถี่ขึ้นเล็กน้อย แต่ก็จ้องมองกันราวกับกระทิงดุสองตัวที่กำลังสู้กัน!“หลิงหยุน..เท่าที่ข้ารู้มาเจ้าเพิ่งจะเริ่มฝึกวรยุทธได้เพียงแค่สามเดือนไม่ใช่รึ”ร่างของหลิงหยุนสั่นสะท้านแต่ก็ฝืนยิ้มออกไป “ที่เจ้ารู้มานั้นถูกต้อง! แล้วทำไมรึ”“เท่าที่ข้าเคยพบเจอมาเจ้านับว่าเป็นผู้ที่ล้ำเลิศด้านวรยุทธอย่างแท้จริง ไม่สิ! สำหรับเจ้าควรจะเรียกว่าเป็นเลิศด้านบ่มเพาะพลังจึงจะถูก แต่ทุกอย่างจะจบสิ้นในคืนนี้!”แววตาของเฉินเจี้ยนห่าวนั้นเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกขึ้นมาทันทีและกลิ่นอายสังหารในตัวก็รุนแรงขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า!“ข้าต้องขอแสดงความยินดีกับเจ้าที่สามารถทำให้ข้าต้องใช้กำลังภายในขั้นสูงสุดของตนเอง!”เฉินเจี้ยนห่าวร้องตะโกนบอกหลิงหยุนในขณะที่กลิ่นอายสังหารก็แผ่ซ่านออกไป พร้อมกับมือก็คว้าพลองเหล็กสีม่วงทองมากำไว้ทันที!เฉินเจี้ยนห่าวยกพลองสีม่วงทองในมือขึ้นชี้หน้าหลิงหยุนพร้อมกับร้องตะโกนออกไป“เจ้ามีวิชาอะไรก็ขุดออกมาใช้ให้หมด เพราะคืนนี้จะเป็นคืนแห่งความตายของเจ้าแล้ว!”หลิงหยุนยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับจ้องมองเฉินเจี้ยนห่าวที่ดูรีบร้อนและตอบโต้กลับไปทันที“ช่างพูดออกมาได้!ข้าเกรงแต่ว่าคนที่จะถูกสังหารจะเป็นเจ้าน่ะสิ!”ฟรึบ!และแล้วกระบี่โลหิตแดนใต้ก็ปรากฏขึ้นมาในมือของหลิงหยุนครั้งนี้เขาเปลี่ยนจากหม้อเสินหนงมาเป็นกระบี่..หลิงหยุนใช้กระบี่โลหิตแดนใต้ในมือรับพลองเหล็กขนาดใหญ่ที่ฟาดฟันลงมาครั้งแล้วครั้งเล่า!เคร้ง..เคร้ง..เสียงโลหะสองชนิดกระทบกันดังกังวานราวกับเสียงดนตรีและในค่ำคืนที่เงียบสงัดนั้น เสียงโลหะกระทบกันนี้ก็ดังกังวานไปไกลเลยทีเดียว!หลิงหยุนเองก็ได้เป็นฝ่ายฟาดฟันกระบี่ลงไปบนพลองเหล็กหลายต่อหลายครั้งเช่นกันแต่กระบี่ของเขาก็มักจะกระดอนออกทุกครั้ง ตัวกระบี่ไม่สามารถทำให้พลองเหล็กมีกระทั่งรอยขีดข่วนได้!“เยี่ยม!”หลิงหยุนไม่เสียเวลาอีกเขากระโดดถอยห่างออกไปทันที..ไอรีนโนเวล“ข้ารู้ว่ากระบี่โลหิตแดนใต้ของเจ้าสามารถตัดโลหะได้อย่างง่ายดายแต่หากเจ้าต้องการที่จะตัดอาวุธของข้าแล้วล่ะก็ เจ้าต้องทำลายพลังปราณของข้าให้ได้เสียก่อน!”เฉินเจี้ยนห่าวร้องออกมาอย่างเย้ยหยันและมั่นอกมั่นใจอย่างยิ่งว่าหลิงหยุนนั้นจะไม่สามารถเอาชนะกำลังภายในที่แข็งแกร่งของตนเองได้อย่างแน่นอน จากนั้นจึงเดินถือพลองยาวสีม่วงทองไล่ตามหลิงหยุนที่ถอยห่างไป!หลิงหยุนไม่กล้าที่จะยกกระบี่ขึ้นรับพลองสีม่วงทองอีกจึงได้แต่ใช้วิชาตัวเบาหลบหลีกแทน!“หากเจ้ามีความสามารถก็วิ่งไปซ่อนตัวที่หน้าผาด้านล่างได้เลย!”เฉินเจี้ยนห่าวร้องบอกอย่างโอหังและไล่ต้อนหลิงหยุนไปทางผาด้านหน้า..เฉินเจี้ยนห่าวมุ่งโจมตีเฉพาะบริเวณช่วงล่างของหลิงหยุนเพื่อบีบบังคับให้หลิงหยุนกระโดดขึ้นกลางอากาศ เพื่อให้ตนเองเป็นฝ่ายได้เปรียบ“เจ้าอย่าได้ฝันไปเลย!”เมื่อถูกไล่ต้อนไปจนถึงขอบหน้าผาแล้วหลิงหยุนก็หยุดนิ่งพร้อมกับดวงตาจับจ้องอยู่ที่พลองเหล็กของเฉินเจี้ยนห่าวเท่านั้น!และทันทีที่พลองเหล็กพุ่งเข้าใส่หลิงหยุนก็ยื่นมืออกไปคว้าปลายพลองเหล็กไว้ทันที!แม้มือของหลิงหยุนจะคว้าปลายของพลองเหล็กไว้ได้แต่เฉินเจี้ยนห่าวก็ได้ดันปลายพลองเหล็กด้านที่หลิงหยุนยึดไว้แน่นนั้นออกไปนอกหน้าผาทันทีเช่นกัน!หลิงหยุนจึงอยู่ในสภาพที่เกาะพลองเหล็กห้อยต่องแต่งอยู่เช่นนั้น!“เจ้านาย!”เจสเตอร์ที่อยู่ไกลออกไปเป็นร้อยเมตรร้องตะโกนออกมาอย่างตกใจจากภาพที่มันเห็นนั้น มันคิดว่าร่างของหลิงหยุนที่ห้อยต่องแต่งนั้นกำลังจะกระเด็นตกลงจากหน้าผา..“ไม่ต้องห่วง..ข้าสบายดี!”หลิงหยุนคว้าปลายไม้พลองไว้แน่นไม่ยอมปล่อยและรีบเก็บกระบี่โลหิตแดนใต้ไป แล้วใช้สองมือทั้งสองข้างจับปลายของพลองเหล็กไว้แน่นหลิงหยุนไม่สามารถใช้มือเพียงข้างเดียวจับพลองเหล็กที่มีเส้นผ่าศูนย์กลางถึงสิบเซ็นติเมตรนี้ได้..“ฮ่า..ฮ่า.. เจ้ากล้าจับพลองเหล็กของข้า ข้าจะฆ่าเจ้าซะ!”ในที่สุดเฉินเจี้ยนห่าวก็สบโอกาสเขาจับพลองเหล็กอีกด้านด้วยสองมือเช่นกัน จากนั้นจึงทำการโบกพลองเหล็กไปมาราวกับกำลังโบกธง เฉินเจี้ยนห่าวออกแรงเต็มที่หมายสลัดร่างของหลิงหยุนที่เกาะอยู่ให้ตกหน้าผาไปแต่แล้วเฉินเจี้ยนห่าวกลับพบว่าตนเองนั้นด่วนสรุปจนเกินไปเพราะไม่ว่าจะสลัดอย่างไร ร่างของหลิงหยุนก็ยังคงเกาะแน่นไม่หลุดเสียที!เฉินเจี้ยนห่าวหัวเราะเสียงดังพร้อมกับพูดขึ้นว่า“เอาล่ะ.. เล่นสนุกมามากพอแล้ว!”พูดจบเฉินเจี้ยนห่าวก็ไม่โบกไม้พลองในมืออีกแต่กลับยกไม้พลองขึ้น และฟาดลงไปกระแทกกับพื้นอย่างแรง!ปัง!!จักรพรรดิเทพมังกร – บทที่ 932 : ยากที่จะเอาชนะ!