บทที่ 945 : ตั้งโต๊ะเจรจา (2)!

จักรพรรดิเทพมังกร – บทที่ 945 : ตั้งโต๊ะเจรจา (2)! “เสี่ยวเม่ยเม่ยอยู่ที่ใด”หลิงหยุนถามย้ำอีกครั้ง.. เหตุผลที่หลิงหยุนต้องถามย้ำถึงสองครั้งก็เพราะว่าเขาเคยถามเรื่องนี้กับเย่ซิงเฉินมาแล้วถึงสองครั้ง แต่ก็ไม่เคยได้รับคำตอบจากนางเลยสักครั้ง.. ก่อนหน้านี้หลิงหยุนกับเย่ซิงเฉินเคยพบกันมาก่อนแล้วถึงสองครั้งและทุกครั้งมักจะจบลงด้วยการที่ธิดาพรรคมารทำให้เขาโมโหจนแทบคลั่ง.. แต่การพบกันครั้งที่สามนี้ในเมื่อเขาเป็นฝ่ายเลือกให้เย่ซิงเฉินถามคำถามก่อน และตัวเขาเองก็ตอบคำถามของนางอย่างตรงไปตรงมา เขาจึงเชื่อว่าเย่ซิงเฉินเองก็ควรจะให้คำตอบที่น่าพอใจแก่เขาเช่นกัน! เย่ซิงเฉินควรจะต้องตอบคำถามของเขาอย่างตรงไปตรงมาเหมือนที่เขาตอบนางเช่นกัน! เย่ซิงเฉินถึงกับอึ้งไปและพูดไม่ออก หลังจากที่นางช่วยหลิงหยุนจัดการกับศัตรูแล้ว แต่ก็ยังไม่ยอมจากไปใหน เห็นได้ชัดว่านางเองก็ต้องการที่จะเจรจาพูดคุยกับหลิงหยุนอย่างเป็นการเป็นงานเช่นกัน ในเมื่อต่างฝ่ายต่างก็ต้องการที่จะเจรจาพูดคุยกันเช่นนี้ทั้งสองฝ่ายจึงควรที่จะต้องมีความจริงใจต่อกันบ้างไม่ใช่หรือ และการที่หลิงหยุนเริ่มต้นด้วยการถามเรื่องของเสี่ยวเม่ยเม่ยนั้น ก็เป็นเพียงแค่การทดสอบเย่ซิงเฉินเท่านั้น! หากเย่ซิงเฉินยังคงไม่ตอบคำถามนี้ของเขาระหว่างเขากับนางก็คงไม่มีอะไรต้องเจรจากันอีก! และทันทีที่หลิงหยุนเริ่มต้นด้วยการถามคำถามนี้บรรยากาศภายในโต๊ะหินก็เริ่มตึงเครียดขึ้นมาทันที ต่างฝ่ายต่างก็นิ่งเงียบไม่พูดไม่จา และเวลานี้นอกจากเสียงหวีดหวิวของสายลมที่กำลังพัดแล้ว ก็ไม่มีเสียงอื่นใดอีกเลย.. แต่นับว่ายังโชคดีที่มีไข่มุกราตรีทำหน้าที่ทอแสงนวลเป็นประกายทำให้บรรยากาศที่ตึงเครียดนั้นดูนุ่มนวลลงกว่าที่เป็นจริง.. ดวงตาเป็นประกายของหลิงหยุนนั้นจ้องลึกลงไปในดวงตาของเย่ซิงเฉิน และกำลังรอคอยคำตอบจากนางอยู่ เย่ซิงเฉินเองก็ไม่หลบสายตาของหลิงหยุนเช่นกันนางจ้องตาหลิงหยุนตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน ก่อนจะยิ้มมุมปากเล็กน้อยคล้ายกำลังเย้ยหยัน.. ทั้งสองคนต่างก็จ้องมองกันอยู่เช่นนั้นแม้จะเป็นเพียงแค่ชั่วขณะ แต่ก็ดูเหมือนเนิ่นนาน.. ท้ายที่สุดเย่ซิงเฉินก็ต้องเป็นฝ่ายถอนสายตาจากหลิงหยุนก่อนและแสร้งเหลือบสายตาขึ้นมองไปยังน้ำตกสีขาวด้านหลังหลิงหยุนแทน จากนั้นนางจึงถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนที่จะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ “คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะเป็นห่วงนางมากมายเช่นนี้!” หลิงหยุนไม่สนใจคำพูดไร้สาระของเย่ซิงเฉินและเลือกที่จะไม่ตอบโต้.. เย่ซิงเฉินจึงพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดังนัก“เสี่ยวเม่ยเม่ยเป็นคนขององค์กรนักฆ่า นางจะอยู่ที่ใด หรือเป็นเช่นใดในเวลานี้ เรื่องของนางก็ไม่น่าจะเกี่ยวข้องกับเจ้าไม่ใช่รึ” หลิงหยุนได้ฟังจึงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเย็นชา“เสี่ยวเม่ยเม่ยเคยบอกกับข้าว่า นางได้ออกจากองค์กรนักฆ่าแล้ว และจะไม่กลับไปทำงานให้กับองค์กรนักฆ่าอีก!” เย่ซิงเฉินถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจนัก“อ่อ.. นางบอกกับเจ้าเช่นนั้นรึ”“นางเป็นเพียงนักฆ่าหญิงระดับล่างขององค์กรนักฆ่าเท่านั้นเหตุใดเจ้าต้องจริงจังกับเรื่องของนางถึงเพียงนี้ด้วย”หลิงหยุนได้ฟังคำพูดของเย่ซิงเฉินก็นึกโกรธขึ้นมาอย่างมากจนแทบอยากจะยกมือขึ้นตบโต๊ะ แต่ก็เพียงแค่ทำสีหน้าจริงจัง และตอบกลับไปเพียงสั้นๆ“เสี่ยวเม่ยเม่ยเป็นผู้หญิงของข้า!”หลิงหยุนพูดความจริง!ในคืนวันเชงเม้งที่เฉิงเม่ยเฟิงถูกตระกูลซันลักพาตัวไปนั้นเสี่ยวเม่ยเม่ยก็อยู่ต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเขาจนได้รับบาดเจ็บสาหัส หลิงหยุนเองก็เป็นผู้ที่ช่วยรักษาอาการบาดเจ็บสาหัส และช่วยชีวิตของนางไว้ ทั้งคู่ต่างฝ่ายต่างก็ยอมรับกันและกัน..และก่อนที่หลิงหยุนจะลงไปสำรวจก้นหลุมยักษ์นั้นเขาก็ได้ส่งเฉิงเม่ยเฟิงกับเสี่ยวเม่ยเม่ยให้ไปอยู่กับนางฉินจิวยื่อที่บ้าน เพื่อให้แม่ของเขาช่วยคุ้มครองความปลอดภัยให้กับพวกนาง ครั้งนั้นหลิงหยุนก็ใช้ข้ออ้างให้หญิงสาวทั้งสองคนไปทำความรู้จักกับแม่สามี..เช่นนี้แล้วเสี่ยวเม่ยเม่ยจะไม่ใช่ผู้หญิงของเขาได้อย่างไรกันความจริงแล้ว..หลิงหยุนเองก็ตั้งใจไว้ว่าหลังจากที่กลับขึ้นมาจากหลุมยักษ์แล้ว ก็จะรีบไปรับตัวเฉิงเม่ยเฟิงกับเสี่ยวเม่ยเม่ยกลับไปอยู่ที่บ้าน และใช้เวลาอย่างมีความสุขอยู่กับพวกนางทั้งสองคน แต่กลับคิดไม่ถึงว่าหลังจากที่กลับขึ้นมาจากหลุมยักษ์ หญิงสาวทั้งสองคนกลับหายตัวไปทั้งคู่ คนหนึ่งถูกอารามจิ้งซินพาตัวกลับไป ส่วนอีกคนก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย..แต่ในช่วงเวลานั้น..หลิงหยุนเองก็ต้องไปช่วยเกาเฉินเฉินที่ปักกิ่ง จึงยังไม่มีเวลาออกตามหาหญิงสาวทั้งสองคน แต่ตอนนี้เกาเฉินเฉินก็ปลอดภัยแล้ว ส่วนเฉิงเม่ยเฟิงนั้นไปเป็นศิษย์ของอารามจิ้งซิน หลิงหยุนจึงเชื่อว่านางน่าจะปลอดภัยไม่มีอะไรให้ต้องเป็นห่วง ดังนั้นเขาจึงคิดที่จะช่วยเสี่ยวเม่ยเม่ยก่อน..และธิดาพรรคมารเองก็มักจะย้ำอยู่เสมอว่านางรู้ว่าเสี่ยวเม่ยเม่ยนั้นอยู่ที่ใดในเมื่อเวลานี้ธิดาพรรคมารก็มาปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าเขาอีกครั้งแล้ว มีหรือที่หลิงหยุนจะไม่ถามเรื่องนี้?ผู้หญิงของเขา..ถึงอย่างไรก็ยังคงเป็นผู้หญิงของเขา! ต่อให้เขายังช่วยนางออกมาไม่ได้ ก็ไม่ยอมให้ผู้ใดพูดจาดูถูกนางเช่นนั้น..หลิงหยุนเองก็มีกำแพงที่ไม่อาจให้ผู้ใดก้าวข้ามได้แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นธิดาพรรคมารก็ตาม!ฝ่ามือขาวนวลของเย่ซิงเฉินฟาดลงบนโต๊ะหินอย่างแรงจนโต๊ะหินถึงกับสั่น แล้วทั้งไข่มุกราตรี และชุดชาบนโต๊ะ ต่างก็กระดอนขึ้นด้วยแรงกระแทกนั้น..แต่น่าประหลาด..ที่สิ่งของทั้งหมดบนโต๊ะซึ่งกระดอนสูงขึ้นเกือบหนึ่งฟุตนั้น กลับค่อยๆ ลอยลงยังตำแหน่งเดิมอย่างนิ่มนวล ไข่มุกราตรีก็ไม่บุบสลาย แม้แต่กายังไม่มีน้ำชาหกกระเด็นออกมาแม้แต่หยดเดียว..“นี่เจ้า!”เย่ซิงเฉินร้องตะโกนออกมาอย่างขุ่นเคืองใจหน้าอกทั้งสองข้างกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง“ข้าพูดอะไรผิดงั้นรึ”หลิงหยุนร้องถามออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบพร้อมกับยักไหล่ขึ้นอย่างไม่ยี่หระต่อท่าทีของธิดาพรรคมาร“ฮึ่ม..”เย่ซิงเฉินทำเสียงขึ้นจมูกอย่างไม่พอใจแล้วจัดการยกถ้วยชาตรงหน้าขึ้นดื่มอย่างรวดเร็ว!