บทที่ 953 : หรือจะเป็นเนื้อคู่!

บทที่ 953 : หรือจะเป็นเนื้อคู่! แม้เย่ซิงเฉินจะมีทีท่าระล้าระลังก่อนจากไปแต่เมื่อตัดสินใจเดินหันหลังให้หลิงหยุนแล้ว นางก็ไม่หันกลับมามองอีกเลย ขณะที่หลิงหยุนจ้องมองเย่ซิงเฉินค่อยๆก้าวเดินออกไปทีละก้าวนั้น ภายในก้นบึ้งของหัวใจเขานั้นกลับบังเกิดอารมณ์ความรู้สึกที่ยากจะทานทนได้ และแทบอยากจะกระโจนออกไปจับตัวนางไว้ไม่ให้จากไป.. แต่หลิงหยุนก็ไม่ได้ทำตามอย่างที่ใจต้องการเขาเพียงแค่อ้าปากค้าง และมือก็ยกขึ้นโบกร่ำลาเย่ซิงเฉินที่เดินหันหลังให้อย่างลืมตัว.. “อะไรของข้ากันนี่..” หลิงหยุนเกิดความรู้สึกราวกับว่าตนเองนั้นกำลังสูญเสียสิ่งล้ำค่าทางใจไปและรู้สึกว่างเปล่าอย่างบอกไม่ถูก.. หากจะพูดว่าหลิงหยุนไม่เคยประสบกับความรู้สึกเช่นนี้มาก่อนก็คงไม่ผิดนัก! เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเขากับเย่ซิงเฉินกันแน่.. ไม่รู้จริงๆ! เมื่อครั้งที่อยู่ในโลกบ่มเพาะที่ยิ่งใหญ่นั้นมีหญิงงามมากมายที่ติดตามเขาไปยังที่ต่างๆ และท้ายที่สุดพวกนางก็จากเขาไป แต่เขากลับไม่เคยรู้สึกเหมือนเช่นวันนี้มาก่อน และยังคงสามารถมีจิตใจที่สงบนิ่งเป็นปกติได้.. อาจเป็นเพราะเมื่อครั้งที่อยู่ในโลกบ่มเพาะนั้นหลิงหยุนไม่ได้ฝึกวรยุทธ แต่มุ่งเน้นที่การฝึกตนตามแนวทางแห่งเต๋า เพื่อมุ่งสู่การมีชีวิตที่เป็นอมตะนิรันด์กาลเท่านั้น แต่เมื่อมาอยู่ในโลกใบนี้หลิงหยุนต้องเริ่มฝึกฝนตั้งแต่จุดที่ต่ำสุด และค่อยๆ ไต่ขึ้นไปทีละขั้น แม้ว่าจะเป็นการฝึกบ่มเพาะตนเช่นกัน แต่ก็นับว่าเป็นเส้นทางการบ่มเพาะในอีกเส้นทางหนึ่ง ในโลกที่ไม่เหมือนกันสิ่งแวดล้อมจึงแตกต่างกัน จุดเริ่มต้นก็ต่างกัน ทำให้เส้นทางการบ่มเพาะแตกต่างกัน สภาพจิตใจจึงมีความมั่นคงแตกต่างกันไปด้วย! หลิงหยุนยอมรับว่าความรู้สึกเช่นนี้รบกวนตนเองอย่างมาก! หญิงสาวแต่ละคนที่เข้ามาในโลกในชีวิต และในเส้นทางบ่มเพาะของเขานั้น ล้วนแล้วแต่เป็นคนที่มีอุปนิสัยแตกต่างกัน แต่มีเพียงสิ่งเดียวที่พวกนางมีเหมือนกัน นั่นก็คือความรักที่มีให้หลิงหยุนอย่างสุดหัวใจ และหลิงหยุนเองก็ชื่นชอบพวกนางทุกคนด้วยใจจริงและไม่ว่าหญิงสาวคนใหนจะถูกจับตัวไป หรือหายไปจากชีวิตของเขา หลิงหยุนก็จะรู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งเช่นกัน เพราะหัวใจของเขาก็เป็นเพียงก้อนเนื้อก้อนหนึ่งเท่านั้น..แต่ถึงกระนั้น..ความรู้สึกเจ็บปวดเหล่านั้น ก็ยังไม่รุนแรง และหนักหนาเหมือนกับเวลานี้ที่เย่ซิงเฉินเดินหันหลังจากเขาไป!แต่หลิงหยุนเองก็ไม่สามารถบอกได้ว่าความรู้สึกพิเศษที่เกิดขึ้นนี้คืออะไรกันแน่ เขาบอกได้เพียงแค่ว่ามันเป็นความรู้สึกที่ไม่เหมือนกับทุกครั้ง!หลิงหยุนรู้เพียงแค่ว่าภาพของหญิงสาวชุดดำในรถหรูที่ปรากฏตัวพร้อมกับกลุ่มมือสังหารขององค์กรนักฆ่าในคืนนั้น ได้ประทับลงไปในจิตใจของเขาตั้งแต่นั้นมา..หรืออาจจะเป็นเพราะผ้าคลุมหน้าสีดำที่ไม่เคยเปิดออกเลยสักครั้งทำให้เย่ซิงเฉินดูลึกลับ หรืออาจจะเป็นเพราะดวงตาที่มีเสน่ห์เย้ายวนคู่นั้นก็เป็นได้นอกเหนือจากดวงตาที่ไม่เหมือนใครแล้วยังมีกลิ่นหอมประหลาด และน้ำเสียงที่ไพเราะ และกังวานใสราวกับเสียระฆังนั้นด้วย..ความจริงแล้ว..คืนนี้เป็นเพียงครั้งที่สามเท่านั้นที่คนทั้งคู่ได้พบเจอกัน แต่เพียงแค่สามครั้งก็นับว่ามากพอแล้ว!“เฮ้อ..นี่มันอะไรกัน!”เย่ซิงเฉินเดินจากไปนานแล้วแต่หลิงหยุนยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ และกำลังจ้องมองไปตามทางที่นางหายลับตาไป หลิงหยุนสะบัดศรีษะอย่างแรงพร้อมกับยิ้มขมขื่น..“สิ่งที่ข้าต้องการมอบให้เจ้าจริงๆข้ากลับไม่ได้มอบให้! และเจ้าเองก็จากไปแล้ว..!”ไอรีนโนเวลหลิงหยุนยังคงต้องการมอบสิ่งใดให้เย่ซิงเฉินอีกอย่างนั้นหรือหลิงหยุนตั้งใจที่จะมอบยันต์บำบัดยันต์เทวะเหิน ยันต์เกราะ ยันต์เพชร และอีกหลายสิ่งที่สามารถช่วยชีวิตในนาทีวิกฤตระหว่างต่อสู้ได้ รวมทั้งน้ำลายมังกร สมุนไพรต่างๆ ที่สามารถช่วยให้การฝึกฝนก้าวหน้าได้รวดเร็วยิ่งขึ้น!แม้ว่าเย่ซิงเฉินจะมีองค์กรนักฆ่าอยู่ในมือและตำแหน่งธิดาพรรคมาร ที่ทำให้นางมีอำนาจในการควบคุมสั่งการที่เหนือกว่าหลิงหยุนในเวลานี้อย่างแน่นอน แต่นางเองก็ต้องเผชิญกับการเข่นฆ่าในยุทธภพเช่นนี้ หลิงหยุนจึงอดที่จะเป็นห่วงนางไม่ได้แต่เมื่อหลิงหยุนหายใจลอยและก้มมองดูที่มือของตนเอง ก็พบว่าผ้าแพรสีม่วงซึ่งมีกลิ่นหอมนั้นได้มาอยู่ในมือของเขาแล้วตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้หลิงหยุนจึงหลับตาพร้อมกับยกผ้าแพรผืนนั้นขึ้นสูดดมกลิ่นหอมพร้อมกับยิ้มและพึมพำออกมา