บทที่ 952 : คำเตือนจากธิดาพรรคมาร!

บทที่ 952 : คำเตือนจากธิดาพรรคมาร! หลิงหยุนมองตามนิ้วของเย่ซิงเฉินไปด้านล่างและรู้ว่าตนเองใกล้จะได้พบหน้าหลินเมิ่งหานกับเหยาลู่แล้ว.. หลิงหยุนมองผ่านฟากฟ้าที่มืดมิดและเห็นว่าท่ามกลางป่าทึบด้านล่างนั้น มีหมู่บ้านหรูหราอยู่บนเขาเล็กๆ แห่งหนึ่ง หมู่บ้านแห่งนี้ดูเหมือนจะเป็นหมู่บ้านของคนร่ำรวยเพราะหลิงหยุนพบว่าบ้านแต่ละหลังนั้นไม่เพียงมีบริเวณกว้างขวาง แต่ยังตั้งอยู่ห่างกัน ตามทางเดินปูไว้ด้วยอิฐสีแดงและเขียวสลับกันไป แทบไม่ต้องคิด..เย่ซิงเฉินต้องนำตัวหลินเมิ่งหานกับเหยาลู่มาซ่อนไว้ที่นี่อย่างแน่นอน! เจสเตอร์รู้ดีว่าเจ้านายของตนกำลังร้อนใจอย่างมากจึงรีบกระพือปีก และพุ่งลงไปที่พื้นด้านล่างด้วยความรวดเร็ว มันไม่ได้บินลงไปที่ถนน แต่เลือกบินลงไปที่ป่าทึบข้างทางแทน เมื่ออยู่ในระยะความสูงเหนือพื้นดินราวยี่สิบเมตรทั้งหลิงหยุนและเย่ซิงเฉินต่างก็กระโดดลงจากหลังเจสเตอร์ และค่อยๆร่อนลงสัมผัสพื้นอย่างเงียบเชียบ จากนั้นเจสเตอร์จึงรีบกลายร่างเป็นค้างคาวสีดำตัวเล็กเพื่อไม่ให้เป็นที่ดึงดูดสายตาของผู้คนในยามค่ำคืน ทันทีที่เท้าทั้งสองข้างสัมผัสกับพื้นดินหลิงหยุนก็กวาดสายตาไปรอบๆ บริเวณทันที จากนั้นจึงหันไปยิ้มกับเย่ซิงเฉิน และพูดกับนางว่า “คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะพาพวกนางมาซ่อนอยู่ในชานเมืองใกล้แค่นี้!” จะไม่ให้หลิงหยุนผิดหวังได้อย่างไรเล่าในเมื่อหมู่บ้านแห่งนี้อยู่ห่างจากถนนวงแหวนรอบนอกตะวันตกไปเพียงแค่สามกิโลเมตรเท่านั้น และอยู่ใกล้กับเขตชานเมืองเพียงแค่นี้ อีกทั้งยังเป็นสถานที่ที่หาพบได้ไม่ยาก.. แต่ปรากฎว่า..ทั้งตำรวจ และแก๊งมังกรเขียวที่ออกาตามหาถึงสองวันสองคืนนั้น พวกเขาตามหาตัวหญิงสาวทั้งสองคนภายในเมือง และตามชานเมืองอย่างละเอียด แต่กลับไม่ได้มาค้นหาที่หมู่บ้านแห่งนี้ แม้แต่หลิงหยุนเอง..ยังให้เจสเตอร์บินไปหาในหุบเขาทางด้านตะวันตกเฉียงเหนือเมื่อคืนนี้ แต่กลับมองข้ามหมู่บ้านแห่งนี้ไป.. ที่นี่นับว่าเป็นจุดบอดที่สายตาทุกคู่ต่างก็มองข้าม! เมื่อเห็นสายตาที่ดูหงุดหงิดผิดหวังของหลิงหยุนเย่ซิงเฉินที่กำลังยืนยิ้มอยู่ในความมืดจึงอธิบายให้เขาฟังว่า “ทุกคนดูจากกล้องวงจรปิดตามถนนและเห็นรถของหลินเมิ่งหานขับฝ่าสายฝนออกไปนอกเมือง คงจะคาดเดากันว่าข้าต้องพานางไปซ่อนตัวไว้ตามหุบเขาสินะ! คงคิดไม่ถึงว่าข้าจะนำตัวพวกนางมาซ่อนไว้ใกล้แค่นี้!” หลิงหยุนทำเสียงขึ้นจมูกอย่างไม่พอใจและพูดขึ้นว่า “หึ.. เจ้าคงคิดว่าตัวเองฉลาดมากสินะ! หากสองสามวันนี้ข้าไม่ยุ่งอยู่กับเรื่องต่อสู้ในเทือกเขาเซียนเหยินหลิงแล้วล่ะก็ เจ้าคิดว่าข้าจะหาพวกนางไม่พบหรือยังไง” เย่ซิงเฉินหันไปมองหลิงหยุนด้วยสีหน้าไม่ใส่ใจส่วนหลิงหยุนก็ถามต่อทันที “ตอนนี้พวกนางอยู่ที่บ้านหลังใด”ความจริงเมื่อมาถึงหมู่บ้านแห่งนี้แล้วหลิงหยุนก็ไม่จำเป็นต้องถามเย่ซิงเฉินก็ได้ เขาเพียงแค่เปิดจิตหยั่งรู้ออกดูก็สามารถหาหญิงสาวทั้งสองคนพบแล้ว แต่ในเมื่อข้างกายเขามีเย่ซิงเฉินอยู่ด้วย หลิงหยุนจึงคร้านที่จะทำเช่นนั้น..เย่ซิงเฉินเองก็ไม่อิดออดนางยกมือขึ้นชี้ไปบนยอดเขาแห่งหนึ่งพร้อมกับพูดยิ้มๆ “อยู่บนหัวเจ้าไงล่ะ!”และแทบไม่รอให้เย่ซิงเฉินพูดจบ..ร่างของหลิงหยุนก็กระโดดสูงขึ้นไปบนอากาศ และพุ่งออกจากป่าทึบขึ้นไปเดินอยู่บนกิ่งไม้ที่อยู่เหนือศรีษะยอดเขาแห่งนี้เป็นเขาเล็กๆที่มีความสูงเพียงแค่สามร้อยเมตรเท่านั้น ถนนที่ขึ้นไปบนเขานั้นก็ค่อนข้างคดเคี้ยว แต่เพราะมีบ้านอยู่ตามทางขึ้นเขา จึงมีแสงสลัวส่องอยู่ตลอดเส้นทาง“พวกเรารีบไปกันได้แล้ว!”เมื่อรู้ว่าหญิงสาวทั้งสองอยู่บ้านหลังใหนแล้วหลิงหยุนก็รีบเร่งไปอย่างไม่รีรอ แต่เนื่องจากมีหมอกลงจัด ระหว่างทางที่วิ่งไปนั้นหลิงหยุนจึงต้องเปิดจิตหยั่งรู้ออกเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดอุบัติเหตุกับตนเองระหว่างที่วิ่งไป และเพื่อจะได้สำรวจดูว่าหญิงสาวทั้งสองอยู่ในสภาพเช่นใดด้วย..หลิงหยุนกระโดดไปยืนอยู่หน้าประตูรั้วของบ้านหลังหนึ่งและเมื่อเห็นว่าหญิงสาวทั้งสองคนปลอดภัยดี เขาจึงรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง..“เหตุใดเจ้าต้องรีบร้อนเช่นนี้ด้วยข้าก็บอกแล้วว่าพวกนางสองคนปลอดภัยดี!”เย่ซิงเฉินที่ไล่ตามหลิงหยุนมาติดๆได้แต่ร้องถามหลิงหยุนด้วยแววตาไม่พอใจนัก..หลิงหยุนยังคงเปิดจิตหยั่งรู้สำรวจดูบริเวณรอบๆบ้าน เพื่อให้มั่นใจว่าไม่มีความผิดปกติดใดๆ เกิดขึ้น แต่แล้วก็ยิ้มหยันออกมาพร้อมกับพูดขึ้นว่า“คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะรู้จักค่ายกลแปดทิศเช่นกัน!”หลิงหยุนนั้นได้ชื่อว่าเป็นปรมาจารย์เรื่องการวางค่ายกลและเขาก็เป็นผู้ที่วางค่ายกลให้กับบ้านของตนเองทั้งสองหลังเย่ซิงเฉินจ้องมองใบหน้าด้านข้างของหลิงหยุนด้วยความตกตะลึงก่อนจะร้องถามออกไปด้วยความประหลาดใจ..“นี่เจ้ามองออกด้วยรึ”หลิงหยุนยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับตอบไปว่า“เจ้าลืมไปแล้วหรือยังไง! ข้าลงไปที่ก้นหลุมยักษ์ และสามารถออกจากค่ายกลมังกรหยิน-หยางได้!”เย่ซิงเฉินจ้องมองหลิงหยุนด้วยดวงตาที่เป็นประกายระยิบระยับพร้อมกับยิ้มออกมา..หลิงหยุนเองก็หันหน้าไปมองหน้าเย่ซิงเฉินและถามขึ้นว่า “แม่นางคนงาม.. นี่เจ้าจะให้ข้าฝ่าค่ายกลเข้าไป หรือจะให้กุญแจบ้านกับข้า แล้วเดินเข้าไปพร้อมกัน”แสงไฟสลัวหน้าบ้านที่สาดส่องมานั้นทำให้เย่ซิงเฉินที่อยู่ภายใต้ผ้าแพรสีดำยิ่งดูลึกลับมากขึ้น โดยเฉพาะนัยต์ตาที่ทั้งเย้ายวน และมีมนต์เสน่ห์ดึงดูดผู้ที่ได้พบเห็น..