บทที่ 951 : พลังเหนือธรรมชาติ!

บทที่ 951 : พลังเหนือธรรมชาติ! ทันทีที่หลิงหยุนร้องตะโกนเรียกเจสเตอร์ในร่างนกยักษ์ก็รีบบินลงมาจากท้องฟ้าที่มืดมิดทันที มันกระพือปีกดังพรึบๆ อยู่เหนือศรีษะของหลิงหยุนกับเย่ซิงเฉินไปราวเจ็ดแปดเมตร.. หลิงหยุนหันไปยิ้มให้เย่ซิงเฉินพร้อมกับถามออกไปว่า“แล้วเจ้าล่ะ! เจ้าจะกลับออกไปยังไง?” เย่ซิงเฉินเงยหน้าขึ้นมองเจสเตอร์ที่กำลังบินอยู่กลางอากาศพร้อมตอบกลับไปอย่างไม่ลังเล “วิ่งกลับไป..” หลิงหยุนได้ฟังจึงยิ้มออกมาพร้อมกับเสนอว่า“ข้าจะพาเจ้าบินกลับเอง..” จากนั้นก็กระโดดขึ้นไปยืนอยู่บนแผ่นหลังของเจสเตอร์ เมื่อเห็นเย่ซิงเฉินยังคงลังเลหลิงหยุนจึงถามขึ้นพร้อมกับยิ้มเยาะ “เจ้าคงไม่กล้าสินะ” เจสเตอร์ที่หวาดกลัวเย่ซิงเฉินเป็นทุนอยู่แล้วจึงรีบกระพือปีกพร้อมกับร้องบอกหลิงหยุนทันที “เจ้านาย..ข้ารับน้ำหนักของคนสองคนไม่ไหว..” บริวารผู้ซื่อสัตย์ระล่ำระลักปฏิเสธทันทีแต่คำพูดของหลิงหยุนกับเจสเตอร์นั้นก็ได้ยั่วยุให้เย่ซิงเฉินโมโหจนต้องทำเสียงฮึดฮัดอย่างไม่พอใจ ก่อนจะบิดเรือนร่างงดงามนั้น แล้วกระโดดขึ้นไปยืนอยู่ด้านหลังของหลิงหยุน จากนั้นจึงยกเท้ากระทืบลงไปบนขาของเจสเตอร์เพื่อระบายความโกรธ.. ร่างใหญ่โตของเจสเตอร์ถึงกับทรุดลงไปเล็กน้อยแต่มันก็แสร้งทำเป็นร้องออกมาจนเกินจริง! หลิงหยุนฟังแล้วก็ได้แต่ยิ้มและพูดออกไปอย่างไม่สนใจนัก “เจ้าช่างหาเรื่องใส่ตัวเองแท้ๆ!” “เอาล่ะ..ไปกันได้แล้ว ข้ารีบ!” ในเมื่อเป็นคำสั่งของหลิงหยุนเจสเตอร์ที่กำลังเจ็บปวดนั้นก็ไม่กล้าแม้แต่จะล่าช้าแม้เพียงวินาทีเดียว มันรีบกระพือปีกออกกว้าง และพาร่างของทั้งสองคนบินขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก บนท้องฟ้าที่สูงลิบลิ่ว..เย่ซิงเฉินซึ่งผ่านการต่อสู้มาอย่างโชกโชนกำลังมองลงไปที่ภูเขาสีดำมากมายด้านล่าง ทันทีที่มองลงไป.. เย่ซิงเฉินก็ถึงกับตกใจจนต้องรีบยกมือขึ้นจับไหล่ของหลิงหยุนเพื่อทรงตัว.. ริมฝีปากของหลิงหยุนขยับออกเป็นร้อยยิ้มเหยียดก่อนจะพูดเยาะเย้ยแข่งกับเสียงลมพัดที่กำลังพัดหวีดหวิว “แม่นางเย่คนงาม..หากเจ้ากลัวก็กระเถิบเข้ามาใกล้ๆข้านี่! ข้าจะกอดเจ้าไว้เอง..” เย่ซิงเฉินยืนหน้าแดงอยู่ภายใต้ผ้าคลุมหน้าแต่ปากก็ร้องตะโกนออกไปอย่างไม่ยอมแพ้ “ใครว่าข้ากลัว ข้าแค่กำลังคิดว่าสูงถึงเพียงนี้ ตกไปคงต้องตายอย่างแน่นอน..”หลิงหยุนยิ้มอย่างมีเลศนัยและแอบส่งกระแสจิตบอกเจสเตอร์ให้บินเฉียงขึ้น และเร็วขึ้นอีก ทันทีที่ได้รับคำสั่งของหลิงหยุน เจสเตอร์ก็รีบทำตามคำสั่งอย่างไม่รีรอ..แล้วเสียงกรีดร้องของเย่ซิงเฉินก็ดังขึ้นและร่างบอบบางของนางที่กำลังเอนไปข้างหลังอย่างกะทันหันนั้น ด้วยสัญชาติญาณ.. มือทั้งสองข้างของนางจึงรีบยื่นออกไปโอบเอวหลิงหยุนไว้ทันที และคิดในใจว่าหากนางต้องตกลงไปจริงๆ นางก็จะลากชายหนุ่มเจ้าเล่ห์อย่างหลิงหยุนลงไปด้วย!เมื่อสามารถกลั่นแกล้งเย่ซิงเฉินได้สำเร็จหลิงหยุนก็ถึงกับหัวเราะออกมาเสียงดังด้วยความพอใจ..เย่ซิงเฉินหน้าแดงก่ำที่เสียรู้หลิงหยุนแต่ก็ยังไม่กล้าที่จะปล่อยมือจากเอวของเขา นางจึงได้แต่กัดฟันกรอดพร้อมกับยกเท้าขึ้นเตะเข้าที่น่องของหลิงหยุน แล้วร้องตะโกนออกไปอย่างโมโห“เจ้าขยับออกไปข้างหน้าอีกหน่อย..”จากนั้นก็ไม่ลืมที่จะกระทืบเท้าลงไปบนขาของเจสเตอร์อีกครั้งด้วยความโมโห“เจ้าค้างคาวยักษ์.. เจ้าอยากตายหรือยังไง บินให้ช้าลงกว่านี้อีก!”เจสเตอร์ได้ยินจึงรีบลดความเร็วของปีกทั้งสองข้างและชะลอความเร็วในการบินลงทันที..ยิ่งบินสูงขึ้นไปมากเท่าไหร่ความกดอากาศก็ยิ่งสูง และอากาศก็จะยิ่งเย็นมากขึ้นเท่านั้น เย่ซิงเฉินดูเหมือนจะทานทนต่อความเย็นของอากาศไม่ไหว จนต้องอาศัยแผ่นหลังที่แข็งแกร่งของหลิงหยุนเป็นโล่กำบังลม..หน้าอกที่นุ่มนวลทั้งสองข้างของเย่ซิงเฉินนั้นชูชันและเบียดเสียดแนบแน่นอยู่กับแผ่นหลังของหลิงหยุน ทำให้เขารู้สึกว่าการมาในคืนนี้ช่างคุ้มค่ามากจริงๆ!เย่ซิงเฉินนั้นหนาวเย็นจนร่างกายเริ่มชาประกอบกับกับเจสเตอร์ที่เพิ่มความเร็วในการบินอย่างกะทันหัน ทำให้นางตกใจจนต้องโอบกอดหลิงหยุนไว้แน่น และเวลานี้ร่างของนางก็กำลังเบียดอยู่กับแผ่นหลังของหลิงหยุนเจสเตอร์ทำงานตามคำสั่งได้ดีมากทำให้หลิงหยุนได้กำไรอย่างมหาศาล แต่ก็เกรงว่าเย่ซิงเฉินจะตกใจ จึงรีบหันไปปลอบโยนนาง“ครั้งแรกที่ข้าได้บินขึ้นมาสูงเช่นนี้ข้าเองก็ยังไม่เคยชินนัก แต่ครั้งต่อๆ ไปก็จะดีขึ้นเอง”จากนั้นจึงแสร้งทำเป็นตำหนิเจสเตอร์เสียงดัง“เจสเตอร์.. เจ้าบินให้ดีๆหน่อยไม่ได้รึ”เจสเตอร์รีบทำตามคำสั่งทันทีและกลับมาบินอย่างนุ่มนวล ไม่ฉวัดเฉวียนรวดเร็วเหมือนก่อนหน้านี้หลิงหยุนถึงกับยิ้มแก้มปริในขณะที่ส่งกระแสจิตบอกเจสเตอร์ว่า–เจ้าทำได้ดีมาก ไว้กลับไปข้าจะมีรางวัลให้!-เย่ซิงเฉินยังคงเกาะหลิงหยุนไว้แน่นไม่ยอมปล่อยใบหน้าของนางแดงก่ำ และแทบอยากจะใช้ดาบคู่มารสะบั้นเทวะของตนเองสังหารเจ้านาย และบริวารคู่นี้ให้ตายๆไปเสีย..แม้ว่าเจสเตอร์จะบินให้ช้าลงแล้วแต่ลมที่พัดอยู่เบื้องบนนั้นก็รุนแรงไม่น้อย แต่เพียงไม่นานทั้งสามคนก็สามารถบินออกจากเทือกเขาเซียนเหยินหลิงได้แล้ว