บทที่ 950 : หญิงสาวที่คาดเดาได้ยาก!

จักรพรรดิเทพมังกร – บทที่ 950 : หญิงสาวที่คาดเดาได้ยาก! “ไข่มุกราตรีนี่น่ะรึ” หลิงหยุนร้องถามออกมาอย่างแปลกใจและได้แต่แอบคิดคนเดียวว่า ‘ข้านำไข่มุกราตรีหนึ่งเม็ดออกมาวางไว้ที่โต๊ะตั้งนาน แต่เจ้าไม่แม้แต่จะชายตามอง เหตุใดตอนนี้กลับถามเรื่องนี้ขึ้นมากันเล่า!’ หลิงหยุนไม่เข้าใจความคิดของเย่ซิงเฉินจริงๆและไม่สามารถที่จะคาดเดาจิตใจของนางได้จริงๆ! แต่แล้วก็ตอบกลับไปว่า“ข้ามีเหลืออยู่เพียงแค่เม็ดเดียวเท่านั้น.. อย่าบอกนะว่าเจ้าอยากจะขอดูอีก” เวลานี้เย่ซิงเฉินยืนอยู่ตรงหน้าหลิงหยุนและอยู่ห่างกันเพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น ระหวางที่อดทนรอคำตอบจากหลิงหยุน นางก็ส่งสายตาเว้าวอนพร้อมกับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ เย่ซิงเฉินยืนอยู่ตรงหน้าหลิงหยุนและอยู่ห่างจากเขาไปเพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น นางยิ้มอย่างอดทนระหว่างที่รอหลิงหยุนพูดจนจบ แล้วจึงพูดขึ้นด้วยความรู้สึกเสียดาย.. “เหลือเพียงแค่เม็ดเดียวงั้นรึช่างน่าเสียดาย เม็ดเดียวไม่น่าจะเพียงพอ..”Aileen-novel จากน้ำเสียงและท่าทางของเย่ซิงเฉินทำให้หลิงหยุนรู้ได้ทันทีว่านางไม่ได้แค่ต้องการขอดูไข่มุกราตรีเท่านั้น แต่นางต้องการมากกว่านั้น และดูเหมือนจะไม่ได้ต้องการเพียงแค่เม็ดเดียวด้วย! ทันทีที่รู้ว่าเย่ซิงเฉินกำลังคิดอะไรอยู่นั้นหลิงหยุนก็ถึงกับกระโดดถอยหลังออกห่างด้วยความหวาดกลัว และระล่ำระลักพูดออกไปทันที “นี่มันไข่มุกราตรีนะไม่ใช่กะหล่ำปลีที่วางขายกลาดเกลื่อนในตลาด ข้าจะได้มีมากมาย!” แน่นอนว่าหลิงหยุนกำลังพูดโกหกเพราะความจริงแล้วเขาได้ไข่มุกราตรีมาจากก้นหลุมยักษ์ถึงเก้าสิบเก้าเม็ด และได้มอบให้เสี่ยวเม่ยหนิงไปสิบแปดเม็ด หลงหวู่สองเม็ด กงเสี่ยวลู่หนึ่งเม็ด และซูปิงเหยานอีกหนึ่งเม็ด.. เวลานี้จึงเหลือไข่มุกราตรีอยู่ในแหวนพื้นที่ของเขาไม่น้อยกว่าเจ็ดสิบเม็ดหากเย่ซิงเฉินต้องการจริงๆ หลิงหยุนก็ยินดีที่จะมอบให้นางไปสักสองสามเม็ด แต่ดูจากแววตาที่กระเหี้ยนกระหือของเย่ซิงเฉินแล้ว หลิงหยุนจึงไม่กล้าที่จะบอกความจริงกับนาง! แต่เย่ซิงเฉินเองก็ดูเหมือนจะไม่เชื่อคำพูดของหลิงหยุนเช่นกันนางมองหลิงหยุนด้วยแววตาเว้าวอน และพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเศร้า.. “ข้ารู้..แต่เม็ดเดียวไม่พอนี่!” ใบหน้าของเย่ซิงเฉินนั้นถูกคลุมไว้ด้วยผ้าแพรสีดำและเหลือเพียงดวงตาคู่งามที่อยู่ตรงหน้าหลิงหยุนเท่านั้น แต่เพียงแค่นั้นก็สามารถเผยให้เห็นความงดงามของนางมากแล้ว และยิ่งนางทำสายตาเว้าวอนต่อหน้าหลิงหยุนเช่นนี้ ดวงตางดงามคู่นั้นก็ยิ่งมีพลังดึงดูดมากพอที่จะทำให้หลิงหยุนต้องยินยอมตามที่นางต้องการ.. “เอ่อ..หากเม็ดเดียวไม่พอ ข้าจะลองค้นหาดูในแหวนพื้นที่อีกครั้งว่ายังมีอยู่อีกหรือไม่” หลังจากแสร้งทำเป็นค้นหาอยู่ครู่หนึ่งหลิงหยุนก็ทำเป็นพูดออกมาอย่างหงุดหงิด “เฮ้อ.. แหวนพื้นที่ของข้าก็ไม่ใช่เล็กๆ ข้างในก็มีของอยู่ตั้งมากมาย ไข่มุกเม็ดเล็กๆ เช่นนี้ใช่ว่าจะหาพบได้ง่ายๆ” “โอ้ว!ดูสิ.. ข้าหาเจออีกสองเม็ด!” พูดจบ..หลิงหยุนก็แบมือข้างซ้ายที่มีไข่มุกราตรีอยู่สามเม็ดออก ทันทีที่หลิงหยุนแบมือ ไข่มุกราตรีก็ทอประกายแสงเจิดจรัส เป็นที่สะดุดตายิ่งนัก เย่ซิงเฉินจ้องมองไข่มุกราตรีทั้งสามเม็ดด้วยแววตาเศร้าสร้อยพร้อมกับถอนหายใจ และร้องบอกหลิงหยุนด้วยความเสียดาย“เฮ้อ..แต่สามเม็ดก็ยังไม่พออยู่ดี..”‘ห๊ะยังไม่พออีกรึ?’หลิงหยุนได้ฟังคำพูดของเย่ซิงเฉินก็ถึงกับร้องอุทานออกมาอย่างตกใจส่วนเย่ซิงเฉินที่ได้เห็นสีหน้าเจ็บปวดของหลิงหยุนก็ได้แต่แอบยิ้ม และแสร้งทำเป็นยืดหลังตรง จนหน้าอกทั้งสองข้างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าแพรสีดำนั้นชูชันอวดสายตาหลิงหยุน จากนั้นจึงทำสายตาออดอ้อนน่าสงสาร และพูดกับหลิงหยุนด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวาน..“เจ้าลองหาดูอีกครั้งไม่ได้รึ”เมื่อได้เห็นหน้าอกและแววตาที่มีเสน่ห์ชวนหลงใหลของเย่ซิงเฉิน หลิงหยุนก็ได้แต่คิดในใจว่า คืนนี้เขาคงต้องเฉือนเนื้อตัวเองชิ้นใหญ่เป็นแน่!ด้วยเสน่ห์ที่เย่ซิงเฉินจงใจยั่วยวนเขานั้นหลิงหยุนเชื่อว่าต่อให้เขาจำศีลมาแล้วเป็นร้อยปี ก็คงยากที่จะต้านทานได้แน่!“เจ้าต้องการไข่มุกราตรีกี่เม็ด”ดวงตาของหลิงหยุนจับจ้องอยู่ที่เรือนร่างของเย่ซิงเฉินอย่างเปิดเผยราวกับกลัวว่าจะพลาดโอกาสดีๆเช่นนี้ไปแม้เพียงแค่วินาทีเดียว..ในเมื่อหลิงหยุนเตรียมพร้อมที่จะเฉือนเนื้อก้อนโตของตนเองแล้วก็คงไม่จำเป็นต้องเสแสร้งอะไรอีก จึงได้ร้องถามเย่ซิงเฉินออกไปตามตรงเย่ซิงเฉินแสร้งทำท่าเขินอายและตอบหลิงหยุนไปว่า “ปีนี้ข้าอายุสิบเก้าพอดี.. เมื่อครั้งที่สาวน้อยแซ่เสี่ยวจัดงานครบรอบวันเกิด เจ้าก็ให้ไข่มุกราตรีกับนางถึงสิบแปดเม็ดไม่ใช่รึ”เมื่อได้ฟังคำตอบของเย่ซิงเฉินหลิงหยุนก็ถึงกับยิ้มออกมา และริมฝีปากแดงนั้นก็แย้มยิ้มจนเห็นฟันขาวเรียงราย..‘ที่แท้เจ้าก็อิจฉาหนิงน้อยงั้นรึ’หลิงหยุนแอบคิดในใจว่า..มิน่า.. เย่ซิงเฉินถึงพูดเรื่องของขวัญวันเกิดของเสี่ยวเม่ยหนิงตั้งแต่เริ่มต้นการเจรจา ความจริงแล้วนางเองก็รอคอยเวลานี้อยู่นั่นเอง..เมื่อพบว่าเหตุการณ์กลับกลายเป็นเช่นนี้หลิงหยุนก็ได้แต่ดีอกดีใจ และรู้สึกว่าเสน่ห์ของตนเองนั้นช่างรุนแรงต่อเพศตรงข้ามมากเสียเหลือเกิน!อย่าว่าแต่สิบเก้าเม็ดเลยยี่สิบเม็ดเขาก็ให้นางได้!“หากข้าเดาไม่ผิด..เจ้าคงจะอิจฉาสินะ!” หลิงหยุนพูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มชั่วร้าย“ก็ใช่น่ะสิ!นี่เจ้าดูออกด้วยรึ” เย่ซิงเฉินตอบกลับไปตามตรง แต่หลิงหยุนกลับคิดว่านางกำลังพูดเล่น“เจ้าชอบข้ารึ”“เจ้าลองเดาดูสิ”หลิงหยุนถึงกับหัวเราะออกมาเสียงดังและเริ่มสนุกกับการต่อปากต่อคำกับเย่ซิงเฉิน จากนั้นจึงแกล้วพูดหยอกล้อนาง“แต่ที่ข้าให้ไข่มุกราตรีกับหนิงน้อยถึงสิบแปดเม็ดก็เพราะนางเป็นคนรักของข้า แต่เจ้าไม่ใช่..”