บทที่ 949 : สิ่งตอบแทน!

จักรพรรดิเทพมังกร – บบทที่ 949 : สิ่งตอบแทน! “ไม่ได้!” หลิงหยุนปฏิเสธข้อเสนอของเย่ซิงเฉินในทันที.. น่าขัน..หลิงหยุนตกลงร่วมมือกับเย่ซิงเฉินง่ายๆ โดยไม่ถามแม้แต่ชื่อศัตรูของนาง แล้วจะปล่อยนางกลับไปโดยที่เขายังไม่ได้อะไรเลยงั้นหรือ หลิงหยุนเป็นคนโง่ถึงเพียงนั้นเชียวรึ หลิงหยุนจ้องลึกลงไปในดวงตาของเย่ซิงเฉินในขณะที่บอกเงื่อนไขของตนเองออกไป “ก่อนรุ่งสาง..ข้าต้องได้พบพวกนางทั้งสองคน เพื่อให้มั่นใจว่าพวกนางอยู่ในกำมือของเจ้าจริงๆ และเพื่อความปลอดภัยของพวกนาง ข้าจะพาทั้งสองคนกลับไปที่จิงฉู!” เวลานี้ก็ใกล้จะตีสองแล้ว..เนื่องจากเป็นฤดูร้อน กลางคืนจึงค่อนข้างสั้น และเหลืออีกเพียงแค่สองชั่วโมง ท้องฟ้าก็จะสว่างไสวแล้ว.. เย่ซิงเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อยแสดงถึงความไม่พอใจและถามออกไปด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ “นี่เจ้าไม่เชื่อใจข้างั้นรึ” หลิงหยุนยิ้ม“หากข้าไม่เชื่อใจเจ้า ก็คงจะไม่รับปากร่วมมือกับเจ้าแน่! แต่นี่ไม่ใช่เรื่องของความเชื่อใจ หรือไม่เชื่อใจ! ในเมื่อข้ารับปากที่จะร่วมมือกับเจ้าแล้ว เจ้าจะไม่ให้ข้าพบพวกนางเลยงั้นรึ” “อีกอย่าง..เจ้าเองก็ควรจะรู้ดีกว่าใครๆ ว่าครั้งนี้ปัญหาของข้านั้นหนักหนาเพียงใด และไม่รู้ว่ามียอดฝีมือมากมายเพียงใดที่กำลังมาตามหาตัวข้าที่จิงฉู หากข้าไม่สะสางปัญหาเรื่องนี้ให้เรียบร้อย ก็คงจะมีห่วง อีกอย่างเจ้าเองก็ทำตัวลึกลับเดี่ยวมาเดี๋ยวหายเช่นนี้ หากข้าอยากรู้เรื่องของพวกนาง ข้าจะตามตัวเจ้าพบได้อย่างไรเล่า?” เย่ซิงเฉินครุ่นคิดอย่างหนักเพราะคำพูดของหลิงหยุนนั้นถูกต้อง และเป็นความจริง ความกังวลใจของเขาจึงเป็นเรื่องปกติที่สามารถเกิดขึ้นได้ และมีเหตุมีผล “แต่..” “ไม่มีแต่..” หลิงหยุนไม่รอให้เย่ซิงเฉินพูดจบด้วยซ้ำเขารีบร้องขัดขึ้นมาทันที และพูดต่อว่า “เจ้าจับตัวพวกนางไปเพื่อต่อรองให้ข้ายอมร่วมมือกับเจ้าไม่ใช่รึ เห็นแก่ที่เจ้าช่วยเหลือข้าในคืนนี้ ข้าจึงได้ตัดสินใจที่จะร่วมมือกับเจ้า! ในเมื่อเจ้าเองก็บรรลุเป้าหมายแล้ว ก็ควรจะปล่อยตัวพวกนางได้แล้ว!” “แล้วข้าก็รู้ว่าเจ้าคงอยากจะถามข้าว่า..หากเจ้าคืนตัวพวกนางให้กับข้าแล้ว ข้ากลับไม่รักษาสัญญาล่ะ” หลิงหยุนเป็นฝ่ายพูดความในใจของเย่ซิงเฉินออกมาเองจากนั้นจึงตอบนางกลับไปยิ้มๆ “ในเมื่อเจ้าสามารถจับตัวพวกนางได้ครั้งหนึ่งแล้วการจะจับตัวพวกนางอีกเป็นครั้งที่สองก็คงไม่ยากอะไรไม่ใช่รึ ข้าเองก็ไม่สามารถอยู่กับนาง และคอยปกป้องพวกนางได้ตลอดเวลานี่..” เมื่อได้ฟังหลิงหยุนพูดเช่นนั้นเย่ซิงเฉินจึงตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจนัก..“หลิงหยุน..ข้าคิดว่าเจ้าจะฉลาดกว่านี้เสียอีก! เจ้าคิดว่าที่ข้าจับตัวพวกนางสองคนมาเพื่อบีบให้เจ้าร่วมมือกับข้างั้นรึ”หลิงหยุนถึงกับนิ่งไปก่อนจะถามออกไปว่า “ถ้าไม่ใช่.. แล้วเจ้าจับตัวพวกนางมาด้วยเหตุผลใดงั้นรึ”เย่ซิงเฉินตอบด้วยน้ำเสียงที่แข็งกว่าเดิม“คืนนั้น.. หากไม่ใช่เพราะข้าไปจับตัวพวกนางมาก่อนแล้วล่ะก็ พวกนางสองคนคงต้องตกไปอยู่ในกำมือของซือกงวู่จี๋แล้ว! ข้าบอกเจ้าได้เลยว่าหากพวกนางตกไปอยู่ในกำมือของซือกงวู่จี๋ เจ้าจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต!’“ซือกงวู่จี๋เป็นผู้ที่ชื่นชอบการบ่มเพาะเคียงคู่และคนอย่างซือกงวู่จี๋ก็ไม่เคยสนใจว่าหญิงสาวผู้นั้นจะเป็นลูกเมียใครด้วย!”หลิงหยุนได้ฟังก็นึกถึงผลร้ายที่จะเกิดขึ้นกับหลินเมิ่งหานและเหยาลู่ได้ในทันทีหากพวกนางตกอยู่ในกำมือของซือกงวู่จี๋ แล้วเขาก็ถึงกับเย็นสันหลังวาบ..กลับกลายเป็นว่าที่เย่ซิงเฉินจับตัวหลินเมิ่งหานกับเหยาลู่ไปนั้นก็เพื่อปกป้องพวกนางนี่เอง!หลิงหยุนนิ่งไปครู่ใหญ่จึงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม“อภัยให้ข้าด้วย! ข้าต้องขอบคุณเจ้ามาก..”“ฮึ..ทำดีกลับไม่ได้ดี!” เย่ซิงเฉินทำเสียงขึ้นจมูกอย่างไม่พอใจแม้นางจะทำกิริยาท่าทางออกไปเช่นนั้นแต่ความจริงแล้วในใจกลับรู้สึกมีความสุขอย่างมาก..หลิงหยุนยิ้มเคอะเขินพร้อมกับตอบไปว่า“ในเมื่อเจ้าช่วยพวกนางไว้ หากพวกนางดื้อดึงไม่เชื่อฟังเจ้า หรือสร้างความรำคาญใจให้กับเจ้า เจ้าก็อบรมพวกนางได้ตามสมควร..”หลังจากที่ได้ฟังคำตอบของหลิงหยุนเย่ซิงเฉินก็เงยหน้าขึ้นมองพร้อมกับพูดเสียงใส “ใครอยากจะอบรมพวกนางกันเล่า บอกข้ามา.. ครั้งนี้เจ้าจะตอบแทนข้าเช่นใด?”หลิงหยุนถึงกับอึ้งไปและร้องถามออกมาอย่างงุนงง “ข้าก็รับปากจะร่วมมือกับเจ้าแล้วไม่ใช่รึ ยังต้องตอบแทนอะไรอีก?”เย่ซิงเฉินตอบกลับทันที“ร่วมมือก็ส่วนร่วมมือ.. ตอบแทนก็ส่วนตอบแทน.. สองสิ่งนี้เป็นคนละเรื่องกัน..”หลิงหยุนถึงกับหมดหนทางและได้แต่ยกมือขึ้นผายออกพร้อมกับพูดขึ้นว่า “เจ้าบอกข้ามาก็แล้วกันว่าอยากได้อะไรเป็นสิ่งตอบแทน.. แต่บอกไว้ก่อนนะ อย่าขออะไรที่มากมายจนเกินไป!”เย่ซิงเฉินหัวเราะคิกคักพร้อมกับพูดหยอกเย้า “นี่เจ้ากลัวถึงเพียงนี้เชียวรึ!”หลิงหยุนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย“เจ้าเองก็รู้ว่าข้ามาจากครอบครัวยากจน ไม่ได้มีธุรกิจอะไรมากมาย มีเพียงมือเปล่าสองข้าง..”“มือเปล่าสองข้างงั้นรึ!”เย่ซิงเฉินยกมือขึ้นชี้ไปที่มือข้างซ้ายของหลิงหยุนพร้อมกับพูดขึ้นว่า“สมบัติล้ำค่าของเจ้าล้วนอยู่ในแหวนวงนี้สินะ”