บทที่ 948 : ปรบมือแทนคำสัญญา!

จักรพรรดิเทพมังกร – บทที่ 948 : ปรบมือแทนคำสัญญา! หลิงหยุนได้ฟังคำตอบของเย่ซิงเฉินแล้วก็ถึงกับใจหายขึ้นมาทันทีและถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่เย็นชากว่าเดิม.. “ไม่ใช่งั้นรึแล้วใครกันที่กล้าจับตัวผู้หญิงของข้าไป? เจ้ารีบบอกข้ามา..” หลิงหยุนร้องตะโกนออกไปด้วยความโมโหอย่างมากทั้งที่ตัวเขาเองก็ยังอยู่ในจิงฉู แต่กลับมีใครบางคนกล้าดีจับตัวคนของเขาไปเช่นนี้ นอกเหนือจากองค์กรนักฆ่าแล้ว หลิงหยุนเองก็ไม่รู้จริงๆว่าจะมีใครที่มีอำนาจอิทธิพลเช่นนี้อีก.. ครั้งนี้..แม้ว่าศัตรูที่แข็งแกร่ง และมีอำนาจอิทธิพลมากที่สุดในยุทธภพจะยังไม่ปรากฏตัวในเมืองจิงฉู แต่จากการประเมินของหลิงหยุน ยอดฝีมือที่แข็งแกร่งเหล่านั้นน่าจะเป็นคนของตระกูลเก่าแก่ที่มีชื่อเสียง พวกเขาไม่น่าจะใช้วิธีสกปรกเช่นนี้จัดการกับตนเองเช่นนี้.. แต่ยังไม่ทันที่หลิงหยุนจะพูดจบประโยคดีด้วยซ้ำไปเขาก็สังเกตเห็นรอยยิ้มในดวงตาของเย่ซิงเฉิน แววตาของนางกำลังจ้องมองเขาอย่างนึกขัน.. “เป็นเจ้างั้นรึ!” เย่ซิงเฉินหัวเราะคิกคักพร้อมกับยกถ้วยชาขึ้นจิบแล้วร้องถามเสียงสูง “เจ้าเห็นกับตารึว่าข้าจับตัวพวกนางไป” ปัง! ครั้งนี้หลิงหยุนเป็นฝ่ายตบโต๊ะหินเสียงดัง..และความแรงนั้นก็ทำให้ทั้งถาดน้ำชา กาน้ำชา ถ้วยน้ำชา และไข่มุกราตรีกระดอนขึ้นสูงถึงหนึ่งเมตร แต่หลิงหยุนก็ไม่ลืมที่จะใช้มือรับไข่มุกราตรีที่กำลังตกลงมา และกำมันไว้ในมือแน่น จังหวะนี้หลิงหยุนผลุดลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าเขียวคล้ำไปด้วยความโกรธพร้อมกับร้องตะโกนออกมาเสียงดัง “” “พวกนางไม่ใช่ศัตรูของเจ้าเหตุใดเจ้าต้องจับตัวพวกนางไปด้วย และเหตุใดเจ้าจึงต้องบีบบังคับให้ข้าต้องสู้กับเจ้าด้วย?” เวลานี้พลังปราณในตัวของหลิงหยุนได้ฟื้นกลับคืนมาถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้วและหากครั้งนี้เย่ซิงเฉินไม่มีเหตุผลที่น่าพอใจให้กับเขา หลิงหยุนก็ได้ตัดสินใจแล้วว่าจะต้องจัดการกับนางอย่างแน่นอน! เพราะหากปล่อยให้เย่ซิงเฉินหายตัวไปอีกครั้งเขาก็คงจะไม่มีโอกาสได้รู้ว่าหลินเมิ่งหานกับเหยาลู่ถูกนำตัวไปไว้ที่ใดกันแน่ ทันทีที่หลิงหยุนกำไข่มุกราตรีไว้ในมือบรรยากาศรอบๆ ก็มืดมิดลงทันที! แต่เย่ซิงเฉินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามหลิงหยุนนั้นก็เอาแต่หัวเราะเสียงดังพร้อมกับจ้องมองหลิงหยุนอย่างสนอกสนใจ.. “อะไรกันเพียงแค่ได้ยินว่าผู้หญิงของเจ้าอยู่ในกำมือข้า เจ้าถึงกับมีอาการเช่นนี้เชียวรึ?” “เจ้าเป็นคนเสนอให้ข้ามาเจรจากับเจ้าเองไม่ใช่รึหรือเจ้าไม่ต้องการที่จะเจรจากับข้าแล้ว?” ทันทีที่ได้ฟังคำเตือนสติของเย่ซิงเฉินหลิงหยุนก็คลายกำปั้นในมือออกทันที แต่สีหน้าของเขานั้นยังคงเย็นชา และน้ำเสียงก็ยังคงเย็นยะเยือกเช่นเดิม “บอกเงื่อนไขของเจ้ามา!” แม้เย่ซิงเฉินจะยังไม่เอ่ยอะไรออกมาแต่การที่นางจับตัวคนไปเช่นนี้ แน่นอนว่าย่อมต้องมีข้อเรียกร้อง คงจะมีแต่คนโง่เท่านั้นที่คิดไม่ได้..ตั้งแต่เริ่มต้นการเจรจานั้นหลิงหยุนคิดเสมอว่าการเจรจากับเย่ซิงเฉินในครั้งนี้ เขาเป็นฝ่ายถือไพ่เหนือกว่า และดูเหมือนจะเป็นฝ่ายควบคุมสถานการณ์ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเย่ซิงเฉินเป็นฝ่ายถือไพ่เหนือกว่าแทน..เย่ซิงเฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงได้ยิ้มออกมาและพูดขึ้นว่า “เหตุใดเจ้าต้องรีบร้อนนักเล่า นั่งลง.. แล้วค่อยๆพูดจากันจะดีกว่า ข้ายังไม่รีบร้อนที่จะจากไปนัก!”หลิงหยุนได้แต่คิดในใจว่า‘เจ้าจับผู้หญิงของข้าไปถึงสองคน และเวลานี้ก็ทำให้ข้าโกรธมากถึงเพียงนี้ อย่าคิดว่าเจ้าจะไปจากที่นี่ได้ง่ายๆเลย!’แม้ว่าจะรู้สึกโกรธเย่ซิงเฉินแต่หลิงหยุนก็ต้องยอมรับว่าอย่างน้อยการที่หลินเมิ่งหานกับเหยาลู่ตกอยู่ในมือของนาง ก็ยังดีกว่าที่จะตกอยู่ในมือของซือกงวู่จี๋ เพราะเขายังสามารถมั่นใจได้ว่าพวกนางจะยังคงปลอดภัย..เมื่อคิดได้เช่นนี้..หลิงหยุนจึงรีบนั่งกลับลงไปบนม้าหินทันที!“เจ้าอย่าได้กังวลใจไป..พวกนางยังคงปลอดภัยดี!”เมื่อเห็นหลิงหยุนนั่งลงแล้วเย่ซิงเฉินจึงร้องบอกให้เขาสบายใจ..“หึ..ถ้าพวกนางเป็นอะไรแม้แต่ปลายเล็บ ข้าจะถล่มพรรคมารให้ราบคาบ!” หลิงหยุนถอนหายใจพร้อมกับร้องออกมาอย่างโมโห..แต่นั่นยังไม่ทำให้เขาหายโมโหได้จึงร้องตะโกนขู่ต่อ “พ่อของหลินเมิ่งหานเป็นถึงผู้บัญชาการของกองทัพ หากให้เข้ารู้เรื่องที่ลูกสาวถูกเจ้าจับตัวไป คงไม่ต้องถึงมือข้า พ่อของนางคงจะส่งกองกำลังไปถล่มพรรคมารของเจ้าแน่!”หลังจากพูดออกไปแล้วหลิงหยุนจึงค่อยรู้สึกใจเบา และหายโมโหขึ้นมาบ้าง..แต่กลับคิดไม่ถึงว่าเย่ซิงเฉินไม่เพียงไม่สะทกสะท้านแต่กลับแสร้งทำเป็นยกมือขึ้นทาบอก และทำเป็นกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว“น่ากลัว..น่ากลัวมากจริงๆ! ข้ากลัวแล้ว..”หลิงหยุนได้แต่ชายตามองท่าทางยั่วโมโหของเย่ซิงเฉินแต่ก็ได้แต่แอบคิดว่าอากัปกิริยาของนางในเวลานี้ หากชายใดได้พบเห็นเขา เลือดในกายคงต้องสูบฉีดอย่างแน่นอน!ช่างงดงามและมีเสน่ห์เหลือเกิน!หลิงหยุนรีบถอนสายตาและเหลือบมองปลายจมูกของตนเอง พร้อมกับทำสมาธิสงบจิตสงบใจควบคุมอารมณ์ที่ลุกเป็นไฟของตนเอง..หลังจากนั้น..หลิงหยุนจึงเงยหน้าขึ้นมองเย่ซิงเฉินพร้อมกับพูดขึ้นว่า “บอกข้ามา.. เหตุใดเจ้าต้องจับตัวพวกนางไปด้วย คิดเอาพวกนางมาข่มขู่ข้างั้นรึ?”เย่ซิงเฉินได้แต่นึกชมเชยหลิงหยุนอยู่ในใจที่สามารถหลุดพ้นจากเสน่ห์ที่นางจงใจหว่านให้ และสามารถกลับสู่สภาพปกติได้ในเวลาอันรวดเร็ว จึงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดังนัก“ก็ไม่มีอะไรมาก..ข้าต้องการความร่วมมือจากเจ้า!”หลิงหยุนถึงกับพูดไม่ออกและได้แต่คิดว่า ‘เจ้าจับตัวผู้หญิงของข้าไป เพื่อบีบให้ข้าร่วมมือกับเจ้านี่นะ! เย่ซิงเฉิน.. เจ้าสมกับเป็นธิดาพรรคมารผู้ฉลาดล้ำลึกนัก!’‘มารน้อยผู้นี้ช่างเดาใจได้ยากจริงๆ!’“ข้าไม่ยอมทำงานให้กับพรรคมารหรือองค์กรนักฆ่าของเจ้าแน่! เจ้าอย่าได้ฝันไปเลย..” หลิงหยุนร้องบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่น