บทที่ 955 : ช่วยหญิงสาวทั้งสองคน!

บทที่ 955 : ช่วยหญิงสาวทั้งสองคน! ทันทีที่ได้ยินเสียงของหลิงหยุนเหยาลู่เกิดความรู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ มีเพียงสวรรค์เท่านั้นที่รับรู้ได้ว่าเธอกำลังรู้สึกเช่นไร ความรู้สึกของเหยาลู่เวลานี้เปรียบเสมือนปลาที่กำลังอยู่ในบ่อน้ำที่แห้งเหลือแต่โคลน และกำลังถูกแสงอาทิตย์แผดเผา ปากเล็กๆ ของมันกำลังขยับอย่างอ่อนแรงอยู่ในโคลนที่แห้งผาก เมื่อจู่ๆ มีสายฝนกระหน่ำลงมาจนน้ำเต็มบ่อในทันทีเช่นนี้ จึงดิ้นไปมาอย่างดีอกดีใจ.. เวลานี้..เหยาลู่ได้แต่กรีดร้องอยู่ในใจ ‘หลิงหยุน.. หลิงหยุนมาแล้ว! หลิงหยุนอยู่ที่นี่แล้ว!’ ผู้ชายของเธอ..สามีของเธอ.. กำลังมาช่วยเธอแล้ว! จากความสิ้นหวังท้อแท้แปรเปลี่ยนเป็นความยินดีปรีดาในทันที.. และไม่รู้ว่าจู่ๆร่างกายที่อ่อนแอของเหยาลู่นั้นไปเอาเรี่ยวเอาแรงมาจากใหน ร่างที่กำลังอ่อนระทวยอยู่บนโซฟาลุกขึ้นนั่งหลังตรงทันที และเพียงไม่กี่วินาทีก็สามารถลุกขึ้นยืนได้! ระหว่างนั้นเอง..คำว่า ‘สามี’ ก็กำลังจะหลุดออกมาจากริมฝีปากที่แห้งผากของเหยาลู่! แต่หลิงหยุนไม่รอให้คำนั้นหลุดออกจากปากของเธอและรีบย้ำกับเหยาลู่ต่อว่า -เหยาลู่..คุณถามเมิ่งหานให้ผมก่อนว่า ครั้งหน้าเธอยังจะหึงหวงจนขาดสติเหมือนครั้งนี้อีกมั๊ย– ในเวลานั้น..หลิงหยุนได้เข้ามายืนอยู่ที่หน้าประตูบ้านแล้ว และระหว่างเขากับหญิงสาวทั้งสองที่อยู่ในห้องรับแขกภายในบ้าน ก็มีเพียงประตูกั้นไว้เท่านั้น แม้จะมีกุญแจ..แต่หลิงหยุนก็เลือกที่จะกระโดดข้ามรั้วบ้านเข้าไป และเดินไปตามทางผ่านค่ายกลแปดทิศ ก่อนจะไปหยุดยืนที่หน้าประตูบ้านแอบฟังหญิงสาวทั้งสองคนคุยกัน หากหลินเมิ่งหานไม่ปรับปรุงอารมณ์ของตัวเองในวันข้างหน้าเธอก็จะต้องพบเจอกับความเจ็บปวดเช่นนี้อีก ครั้งนี้ก็คงจะเป็นบทเรียนครั้งใหญ่ให้กับเธอ หลิงหยุนยังคงยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตูบ้านแม้จะรู้สึกโกรธที่เห็นหญิงสาวที่ตนเองรักต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ แต่หลิงหยุนก็เลือกที่จะยังไม่เปิดประตูเข้าไป จนกว่าจะได้ฟังคำตอบของหลินเมิ่งหานก่อนในเวลานั้นหลินเมิ่งหานเองก็สังเกตุเห็นความผิดปกติของเหยาลู่เธอจึงร้องถามขึ้นทันที “น้องลู่.. เกิดอะไรขึ้น! นางมารนั่นกลับมาอีกแล้วเหรอ”แม้ว่าหญิงสาวทั้งสองคนจะอยู่ในระดับสูงสุดขั้นโฮ่วเทียน-9เหมือนกัน แต่วิชาที่ฝึกนั้นต่างกัน หลินเมิ่งหานฝึกวิชาพลังเย็น ส่วนเหยาลู่ฝึกวิชาใต้พิภพ ดังนั้นถึงแม้จะถูกสกัดทางเดินเส้นลมปราณไว้เหมือนกัน แต่หากเกิดเสียงที่ผิดปกติอยู่ด้านนอกขึ้นมา เหยาลู่ก็มักจะเป็นคนได้ยินก่อนเสมอ..เหยาลู่พยายามเก็บข่มความปิติยินดีที่เกิดขึ้นและพยายามทำสีหน้าให้เคร่งเครียดก่อนจะร้องบอกหลินเมิ่งหานว่า“ไม่ใช่..ฉันแค่ได้ยินเหมือนมีเสียงเคลื่อนไหวอยู่ในสวน ก็เลยตกใจเท่านั้น!”จากนั้น..เหยาลู่ก็กระซิบถามหลินเมิ่งหานเสียงเบาพร้อมกับแววตาที่ดูแปลกประหลาดไป“พี่หลิน..พี่ตอบฉัมาตามตรง ถ้าพวกเราสามารถหนีออกไปจากที่นี่ได้ ต่อไปพี่จะหึงหวงสามีอีกมั๊ย แล้วพี่ยังโกรธเขาอยู่หรือเปล่า?”หลังจากพูดออกไปแล้วเหยาลู่ก็ได้แต่นึกเสียใจ และขอโทษหลินเมิ่งหานอยู่ในใจ ‘พี่หลิน.. อย่าตำหนิฉันเลยนะ สามีเป็นคนสั่งให้ฉันถามพี่!’เมื่อได้ยินว่านางมารไม่ได้กลับมาที่บ้านหลินเมิ่งหานก็ถึงกับเอนกายพิงโซฟาอย่างอ่อนแรง และครุ่นคิดถึงคำถามของเหยาลู่ แล้วจึงตอบไปว่า“น้องลู่..ยังต้องถามคำถามนี้อีกเหรอ เราอยู่ที่นี่ด้วยกันมาสองวันสองคืนแล้วนะ อะไรที่อยู่ในใจ.. ฉันเองก็ได้บอกเธอไปหมดแล้วนี่!”หลินเมิ่งหานตอบด้วยความเขินอาย“เฮ้อ.. เราสองคนก็อยู่กับสามีมานานแล้ว! ใครจะไปโกรธสามีจริงๆเล่า มันก็แค่เป็นนิสัยของฉันที่เป็นแบบนั้น ถ้าฉันโมโหและหึงหวงจริงๆ รอบตัวหลิงหยุนมีหญิงสาวอยู่มากมาย ฉันคงต้องโมโหจนตาย!”หลินเมิ่งหานตอบด้วยแววตาและสีหน้าเศร้าสร้อย น้ำเสียงของเธอบ่งบอกว่าสิ่งที่เธอพูดนั้นล้วนออกมาจากใจจริง“เพียงแต่..คืนนั้น..”หลินเมิ่งหานพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่สั่น“เธอก็รู้ว่าเราสองคนรอคอยให้หลิงหยุนกลับมาจากปักกิ่งนานแค่ใหน และรอคอยที่จะเวลาร่วมกันกับเขา แล้วในที่สุดเวลาที่เราสองคนรอคอยก็มาถึง..”Aileen-novel“แต่แล้วดูหลิงหยุนสิ!ฉันเหมือนได้เห็นแค่เงาของเขา.. ตั้งแต่เขากลับมาฉันยังแทบไม่ได้คุยอะไรกับเขาด้วยซ้ำไป แต่จู่ๆ ก็รีบไล่เรากลับบ้าน แล้วจะไม่ให้ฉันโกรธได้ยังไง..”