บทที่ 984 : คนผู้นี้.. ฆ่าไม่ได้!

นักบวชทั้งสี่จากเขาหลงหู่– ชางซง ซีเสีย จุ้ยจู่ และชิงเฟิง ล้วนถูกหลิงหยุนสังหารตายจนหมดแล้ว และครั้งนี้นักบวชทั้งสี่ก็ได้เดินทางไปสู่ปรโลกอย่างไม่มีวันหวนกลับ.. หลิงหยุนยืนนิ่งพร้อมกับกวาดสายตาไปยังร่างไร้วิญญาณทั้งสี่แล้วจึงพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา “พวกเจ้าอ้างมาร..อ้างปีศาจ.. ฝ่ายหนึ่งมาเพื่อสังหารข้า ส่วนอีกฝ่ายก็คิดจะสังหารเซียนเอ๋อ!” “เวลานี้ใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายต้องจบชีวิต” หลังจากพึมพำออกไปแล้วหลิงหยุนก็ไม่สนใจร่างไร้วิญญาณที่นอนเรียงรายอยู่บนพื้นอีกเลย แต่กลับก้มลงสำรวจตามร่างกายของตนเอง! หลังจากที่ชางซงและพี่น้องทั้งสามคนได้กินยาเม็ดหลงหู่เข้าไปพวกเขาก็สามารถเข้าสู่ระดับสูงสุดขั้นเซียงเทียน-8 ได้ในทันที แม้ว่าหลิงหยุนจะสังหารพวกมันได้ แต่ก็ต้องสูญเสียมากเช่นกัน.. เวลานี้ไหล่ซ้ายของเขาถูกกระบี่ของอันทรงพลังของชางซงแทงจนได้รับบาดเจ็บสาหัส.. กระบี่ที่ชางซงแทงเข้าใส่หลิงหยุนครั้งสุดท้ายนั้นเขาได้ถ่ายเทพลังปราณทั้งหมดลงไป และหมายที่จะแทงเข้าที่จุดตายของหลิงหยุนซึ่งก็คือหัวใจ! แต่ระหว่างที่ชางซงแทงกระบี่เข้าใส่หลิงหยุนนั้นหลิงหยุนเองก็ไม่รีบร้อนที่จะหลบปลายกระบี่ของชางซง เพราะเขาเองก็ต้องการสังหารชางซง ซึ่งแข็งแกร่งที่สุดในบรรดาพี่น้องทั้งสามให้ได้โดยเร็วที่สุดเช่นกัน! หากหลิงหยุนเพียงคนเดียวแต่ต้องรับมือกับยอดฝีมือขั้นเซียงเทียน-8 ที่คลุ้มคลั่งพร้อมกันถึงสามคนไปเช่นนี้ ก็ยากที่เขาจะเอาชนะได้.. หลิงหยุนจึงต้องใช้ยุทธวิธีชีวิตแลกชีวิต!เขาจงใจเปิดช่องว่างให้ชางซงโจมตีได้ และปล่อยให้ชางซงแทงกระบี่เข้าใส่อย่างที่ต้องการ.. เพราะมีเพียงวิธีนี้เท่านั้น..ที่หลิงหยุนจะสามารถสังหารชางซงได้! แต่หลิงหยุนกลับคิดไม่ถึงว่า..กระบี่ในมือของชางซงจะสามารถทำลายเกราะป้องกันชั้นดีอย่างดาราคุ้มกาย และผ้าแพรไหมดำของเขาได้ จึงทำให้หลิงหยุนได้รับบาดเจ็บสาหัสมากในครั้งนี้! ในคืนที่หลิงหยุนประมือกับเฉินจี้ยนห่าวและโทคุงาวะ มุโตะอยู่ที่เทือกเขาเซียนเหยินหลิงนั้น เขายังไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้เลย! ‘ดูท่าพลังปราณของกระบี่เล่มนั้นน่าจะแกร่งถึงขั้นเซียงเทียน-9 เลยสินะ!’หลิงหยุนได้แต่แอบประเมินอยู่ในใจระหว่างที่เรียกยันต์บำบัดออกมาสองสามแผ่นจากนั้นจึงติดยันต์ไว้ที่บาดแผลบนไหล่ด้านซ้ายพร้อมกับร้องสั่งให้ยันต์ออกฤทธิ์โดยไม่คิดที่จะปิดบังอีกต่อไป..สิ้นเสียงสั่งการของหลิงหยุนยันต์บำบัดก็ออกฤทธิ์ในทันที และบาดแผลภายนอกของเขาก็หายวับไปในพริบตา เหล่ายอดฝีมือต่างก็มองเห็นกันถ้วนหน้าว่า เวลานี้บาดแผลที่ไหล่ของหลิงหยุนนั้นหายวับไปราวกับไม่เคยได้รับบาดเจ็บมาก่อน..หลวงจีนเจี๋วยหยวนและนักพรตชงซวีได้เห็นภาพเช่นนั้นกับตาตัวเอง ทั้งคู่ยังถึงกับตกตะลึง และได้แต่อ้าปากกว้างอยู่เช่นนั้น“น่าเสียดายชุดผ้าแพรไหมดำนี้จริงๆ..”บาดแผลที่ไหล่ของหลิงหยุนนั้นได้รับการรักษาจนหายอย่างรวดเร็วแล้วแต่เสื้อที่ตัดเย็บด้วยผ้าแพรไหมดำนั้น กลับเป็นรูเพราะปลายกระบี่..ถึงแม้ว่าบาดแผลสาหัสภายนอกจะหายไปแล้วแต่อาการบาดเจ็บภายในนั้นไม่ใช่เรื่องที่จะสามารถรักษาได้ในช่วงเวลาสั้นๆคืนนี้หลิงหยุนกระอักเลือดออกมาถึงสามครั้ง..ครั้งแรกตอนที่เข้าไปช่วยฉินตงเฉี่วย ส่วนอีกสองครั้งก็คือตอนประมือกับนักบวชจากเขาหลงหู่ และทุกครั้งที่หลิงหยุนกระอักเลือดออกมานั้น อาการบาดเจ็บภายในของเขาก็จะทวีความรุนแรงมากขึ้นทุกครั้ง…..ไอลีนโนเวลหากไม่จำเป็นต้องแข่งกับเวลาเช่นนี้หลิงหยุนก็ยังสามารถใช้ความได้เปรียบในเรื่องของวิชาตัวเบาที่รวดเร็วของตนเองต่อสู้กับศัตรูไปได้เรื่อยๆแต่หลิงหยุนจำเป็นต้องแข่งกับเวลาที่จำกัดเขาจึงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้สามารถกำจัดศัตรูได้โดยเร็วที่สุด และไม่สามารถที่จะเป็นฝ่ายตั้งรับศัตรูได้เพียงอย่างเดียว..เวลานี้..เส้นลมปราณภายในร่างกายของหลิงหยุนเริ่มติดขัด แต่เขายังคงเดินวิชาพลังลับหยิน-หยางอย่างต่อเนื่องเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บภายในให้หายโดยเร็วที่สุด และเพื่อใช้สังหารศัตรูด้วย..“ยังเหลืออีกสิบกว่าคนสินะ..”หลิงหยุนค่อยๆก้าวเท้าเดินตรงไปทางจื่อหยางซึ่งเวลานี้ได้รับบาดเจ็บสาหัส อีกทั้งพลังปราณในร่างกายก็ถูกใช้ไปจนหมดแล้ว จึงไม่สามารถต่อสู้กับหลิงหยุนได้อีกแล้ว..จื่อหยางจ้องมองกระบี่ในมือของหลิงหยุนนิ่ง..ในใจของเขานั้นรู้สึกท้อแท้สิ้นหวังอย่างมาก พวกเขาทั้งหกคนประมือกับหลิงหยุนเพียงคนเดียว แต่เวลานี้ทั้งหกคนกลับเหลือเพียงชายสองคน และหญิงหนึ่งคนเท่านั้นครั้งนี้มือกระบี่คุนหลุนทั้งสามคนได้เดินทางออกจากเทือกเขาคุนหลุนทั้งหมดต่างก็คิดว่าเพียงแค่ออกมาคุ้มครองคุณชายแห่งสำนักกระบี่คุนหลุน และเมื่อสามารถกลับไปเทือกเขาคุนหลุนได้อย่างปลอดภัยอีกครั้ง พวกเขาก็จะได้รับคำชื่นชมและของกำนัลเป็นสิ่งตอบแทน แต่กลับคิดไม่ถึงว่า.. เวลานี้ทั้งหมดกลับถูกเด็กหนุ่มอายุเพียงแค่สิบแปดปีทำร้ายจนต้องไปนอนกองอยู่กับพื้น!หลิงหยุนเดินผ่านจื่อหยางไปอย่างเงียบๆและผ่านจื่อกวงที่ไร้เรี่ยวแรงไปอีกเช่นกัน แล้วร่างของหลิงหยุนก็เดินตรงไปหาหลี่เคิ่นวู๋ที่อยู่ห่างไป..