บทที่ 998 : ศัตรูยังไม่หมดแค่นี้!

ไป๋เซียนเอ๋ออยู่ในวงล้อมของยอดฝีมือทั้งสี่คนร่างงดงามของนางพุ่งไปทางด้านหน้าทีด้านหลังทีเพื่อหาช่องทางที่จะหนีออกจากวงล้อม ดวงตายาวหรี่เล็กงดงามคู่นั้นเวลานี้ได้กลายเป็นสีแดงเพลิง เริ่มหายใจเหนื่อยหอบ และหน้าผากก็มีเหงื่อไหลท่วม.. สภาพร่างกายที่แท้จริงของไป๋เซียนเอ๋อเวลานี้ทั้งความแข็งแกร่ง และพละกำลังนั้นลดลงไปอย่างมาก วิชาเก้าดาราจึงเริ่มเชื่องช้าลงไปด้วย.. แต่ความแกร่งของร่างกายภายนอกนั้นกลับไม่ลดลงเลยนั่นเพราะยันต์เทวะเหิน ยันต์เพชร และยันต์เกราะบนร่างของนางนั้นยังคงออกฤทธิ์อยู่ และถึงแม้จะถูกสามยอดฝีมือรวมทั้งซือกงวู่จี๋ปิดล้อมไว้ ก็ยังไม่มีใครสามารถทำอะไรนางได้.. ถึงแม้ร่างกายของไป๋เซียนเอ๋อจะแกร่งมากแต่โอรสพรรคมารซือกงวู่จี๋ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าเลย อีกทั้งยังมียอดฝีมือขั้นเซียงเทียน-8 ถึงสามคนคอยช่วยเหลือเช่นนี้ ทำให้ไป๋เซียนเอ๋อแทบไม่มีเวลาได้พักหายใจ ยิ่งไปกว่านั้นการที่ไป๋เซียนเอ๋อถูกล้อมไว้เช่นนี้ จึงไม่สามารถไปช่วยหนิงหลิงยู่กับคนอื่นๆได้ สภาพจิตใจของนางจึงอยู่ในความตึงเครียด และกดดันอย่างที่สุด.. แต่เมื่อฉินตงเฉี่วยกลับมาพร้อมกับพอลและเจสเตอร์เช่นนี้ไป๋เซียนเอ๋อจึงไม่มีอะไรให้ต้องกดดัน และเป็นห่วงอีก นางจึงรู้สึกโล่งใจอย่างมาก.. และทันทีที่ได้ยินเสียงร้องเรียกของฉินตงเฉี่วยร่างของไป๋เซียนเอ๋อก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที! นางซัดยันต์เตโชสามแผ่นเข้าใส่ซือกงวู่จี๋พร้อมกับร้องตะโกนสั่งยันต์ให้ออกฤทธิ์ทันที ตูม! ลูกไฟสามลูกปรากฏขึ้นตรงหน้าของซือกงวู่จี๋และเวลานี้ใบหน้าของเขาก็กลายเป็นสีแดงเพราะความร้อน ซือกงวู่จี๋กระโดดถอยหลังหลบแรงระเบิดของลูกไฟจากยันต์เตโชทันที! ไป๋เซียนเอ๋อไม่ไล่ตามซือกงวู่จี๋ไปแต่กลับใช้เก้าดาราขั้นสุดตรงเข้าไปยืนอยู่ตรงหน้าของเจ้าสำนักแดนใต้เหลิ่งหยางชูแทน! เหลิ่งหยางชูถึงกับหวาดผวาและกลัวจนตัวแข็ง! ความคิดแรกแรกที่ผุดขึ้นในใจของเขาก็คือต้องหนี และร่างกายของเขาก็ทำตามสัญชาติญาณทันที เหลิ่งหยางชูกระโดดหมุนตัวขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว.. ‘คิดจะหนีงั้นรึ’ และมีหรือที่ไป๋เซียนเอ๋อจะยอมให้เหลิ่งหยางชูหนีไปได้! ไป๋เซียนเอ๋อทำเสียงขึ้นจมูกอย่างไม่พอใจและกระโดดไล่ตามเหลิ่งหยางชูไปอย่างรวดเร็ว และความเร็วของนางนั้นก็เร็วกว่าเหลิ่งหยางชูถึงสองเท่า เพียงแค่พริบตาเดียวก็สามารถไล่ตามเหลิ่งหยางชูทันแล้ว.. ระหว่างที่ยังคงอยู่กลางอากาศนั้นไป๋เซียนเอ๋อก็ได้ซัดฝ่ามือเข้าใส่หน้าอกของเหลิ่งหยงชูอย่างแรง จนเกิดเป็นรอยฝ่ามือประทับอยู่บนหน้าอกของเขาทันที! ปัง! ร่างของเหลิ่งหยางชูถูกฝ่ามือของไป๋เซียนเอ๋อกระแทกเข้าอย่างรุนแรงจนกระดูกหน้าอกแตกละเอียดในทันที เขากรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ร่างที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสนั้นร่วงลงไปกองกับพื้นทันที และกระอักเลือดออกมาเป็นจำนวนมาก..พลังปราณของเหลิ่งหยางชูนั้นได้ถูกใช้ไปกับการทำลายค่ายกลสังหารค่อนข้างมากอีกทั้งยังถูกพิษรุนแรงของเจ้าทองอ้วนเข้าไปจนต้องสกัดจุดเพื่อไม่ให้พิษกระจายไปทั่วร่าง การเดินพลังปราณจึงเป็นไปอย่างยากลำบาก..และการต่อสู้ระหว่างเขากับไป๋เซียนเอ๋อที่ผ่านมานั้นไป๋เซียนเอ๋อเพียงแค่เล่นๆ ไม่ได้จริงจังอะไรนัก แต่ครั้งนี้ไม่ใช่!และครั้งนี้ทั้งท่านจินกับซือกงวู่จี๋ต่างก็ไม่ได้คิดที่จะช่วยเพราะเมื่อครั้งที่ซือกงวู่จี๋ขอให้เขาช่วยล้อมไป๋เซียนเอ๋อนั้น เหลิ่งหยางชูกลับมีท่าทีลังเล แต่เพราะในคืนนี้ซือกงวู่จี๋สูญเสียคนของตนเองไปมาก เขาจึงต้องยอมปล่อยไปเพื่อความสำเร็จของแผนการ..ในระหว่างที่ไป๋เซียนเอ๋อถูกล้อมไว้จนไม่สามารถออกไปช่วยคนอื่นได้นั้นจู่ๆ สถานการณ์กลับพลิกผันอย่างกะทันหัน เมื่อมียอดฝีมือจากฝั่งของนางเข้ามาสมทบ!เหลิ่งหยางชูเองก็คิดไม่ถึงว่าหลังจากที่มียอดฝีมือมาเพิ่ม ไป๋เซียนเอ๋อที่เห็นได้ชัดว่ากำลังอ่อนล้าอย่างมากนั้น จู่ๆ เรี่ยวแรงก็พุ่งพรวดขึ้นมาอย่างน่าตกใจ และสามารถเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายจู่โจมได้อีกครั้ง..เหลิ่งหยางชูคิดไม่ถึงว่าหลังจากที่ความกดดันต่างๆลดลงอย่างกะทันหันเช่นนี้ ไป๋เซียนเอ๋อจะหันมาเล่นงานตนเป็นคนแรก!แต่ช่างโชคร้าย..ที่เขาไม่สามารถหนีนางพ้น!เหลิ่งหยางชูนอนหงายท้องอยู่บนพื้นเขากระอักเลือดออกมาถึงสองสามครั้ง และตะเกียกตะกายขึ้นมานั่ง จากนั้นจึงจ้องมองไป๋เซียนเอ๋อที่อยู่ตรงหน้าพร้อมกับถามขึ้นว่า“เหตุใด..เหตุใดจึงต้องเป็นข้า”ฝ่ามือของไป๋เซียนเอ๋อได้ทำให้กระดูกหน้าอกของเหลิ่งหยางชูแตกละเอียดอวัยวะภายในเสียหาย อีกทั้งพิษของเจ้าทองอ้วนก็ได้แพร่กระจายไปทั่วทั้งร่างแล้ว เวลานี้ร่างทั้งร่างของเหลิ่งหยางชูได้กลายเป็นสีเหลืองทอง แม้จะรู้ตัวว่าไม่รอด แต่เข้าก็อยากรู้ว่าเพราะเหตุใดไป๋เซียนเอ๋อจึงเลือกที่จะสังหารตนเองเป็นคนแรก..ไป๋เซียนเอ๋อทำหน้างุนงงนางครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วจึงตอบกลับไปว่า “เหตุใดข้าต้องสังหารเจ้าเป็นคนแรกน่ะรึ อาจเป็นเพราะเจ้าอยู่ใกล้กับข้าที่สุด..”เหลิ่งหยางชูฟังคำตอบของไป๋เซียนเอ๋อด้วยสีหน้าผิดหวังก่อนจะขาดใจตายในที่สุด!ท่านจินและเฉี่วยหยิงกงที่เวลานี้นับว่าอยู่ห่างจากไป๋เซียนเอ๋อมากแล้วทันทีที่ได้ฟังคำตอบของไป๋เซียนเอ๋อ พวกเขาทั้งคู่ก็รีบถอยห่างจากนางไปอีกหลายสิบก้าว..ดูเหมือนทั้งคู่ต่างก็รู้ดีว่าหากไป๋เซียนเอ๋อโกรธขึ้นมาอีกครั้งพวกเขาสองคนก็คงมีสภาพไม่ต่างจากเหลิ่งหยางชูอย่างแน่นอน!ไป๋เซียนเอ๋อกระโดดไปยืนอยู่ข้างฉินตงเฉี่วยพร้อมกับถามขึ้นว่า“ตอนนี้พี่หลิงหยุนเป็นเช่นใดบ้าง”ฉินตงเฉี่วยถึงกับถอนหายใจและได้แต่คิดว่าไป๋เซียนเอ๋อเพิ่งจะผ่านนาทีแห่งความเป็นความตายมา แต่ในใจของนางกลับคิดเป็นห่วงแต่หลิงหยุน..ฉินตงเฉี่วยยิ้มให้กับไป๋เซียนเอ๋อพร้อมกับจ้องมองนางด้วยแววตาที่บ่งบอกว่าหลิงหยุนปลอดภัยดีแล้วจึงพูดกับนางผ่านกระแสจิต-หลิงหยุนปลอดภัยดี!และจะกลับมาถึงที่นี่ในภายในยี่สิบนาที พวกเราคงต้องรับมือไปก่อน-