ตอนที่ 316

บทที่ 316 : การต่อสู้ของพลังหยินและหยาง แน่นอนว่าหลิงหยุนต้องตกใจอย่างมาก เพราะครั้งนี้เขากำลังเผชิญหน้ากับปัญหาที่ใหญ่มาก! ตอนนนี้หลิงหยุนไม่สามารถควบคุมพลังอมตะในจุดตันเถียนได้ ทันทีที่พุ่งออกจากจุดตันเถียน มันก็เข้ากลืนกินพลังหยิน-หยางในร่างกายของเขาจนหมด ที่ผ่านมาแม้หลิงหยุนจะรู้ว่าพลังอมตะมากมายได้ถูกเก็บไว้ที่จุดตันเถียน แต่เขาก็ไม่สามารถนำมันออกมาใช้ได้ แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่! ‘ในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานกลับไม่ออกมา แต่กลับออกมาในเวลานี้นี่นะ!’ หลิงหยุนรู้สึกขุ่นเคืองใจ แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ เพราะเขาเองก็ไม่สามารถควบคุมพลังอมตะได้ มันอยู่เหนือการควบคุมของเขา.. เหตุผลที่หลิงหยุนรู้สึกกังวลมากนั้นก็เพราะว่า ในตอนนี้เขากำลังอยู่ในนาทีวิกฤติของการฝึกฝน และเป็นช่วงที่ร่างกายของเขากำลังจะก้าวเข้าสู่ขั้นปรับร่างกาย-4 ซึ่งเป็นขั้นที่จะทำให้เขามีร่างกายที่เหนือขึ้นไปมาก นี่คือการก้าวข้ามจากขั้นปรับร่างกายช่วงต้นเข้าสู่ขั้นปรับร่างกายช่วงกลาง หากหลิงหยุนผ่านเข้าสู่ขั้นปรับร่างกาย-4ไปแล้ว เขาก็คงไม่ต้องกังวลใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นถึงเพียงนี้ อธิบายให้ชัดเจนก็คือว่า.. หากตอนนี้หลิงหยุนกำลังเข้าสู่ขั้นปรับร่างกาย-5 หรือ 6 เขาจะไม่รู้สึกังวลกับพลังอมตะที่สร้างความปั่นป่วนอยู่ในตอนนี้เลยแม้แต่น้อย นั่นเพราะหลิงหยุนรู้ดีว่า แม้เขาจะไม่สามารถควบคุมพลังอมตะเหล่านี้ได้ แต่เขาก็มั่นใจว่ามันจะไม่สร้างอันตรายใดๆให้กับเขาอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้เขากำลังฝึกวิชาพลังลับหยินหยางเพื่อสร้างความสมดุลย์ของพลังหยินและหยางในจุดตันเถียน และนั่นคือจุดปรสงค์และเป้าหมายของการฝึกวิชานี้ แต่การที่พลังอมตะกลืนกินพลังหยิน-หยางโดยที่เขาเองก็ไม่สามารถควบคุมได้เช่นนี้ ก็เป็นเป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับเขามาก่อนเช่นกัน! เวลานี้สิ่งที่หลิงหยุนทำได้มีเพียงอย่างเดียวคือ.. บังคับตัวเองให้สงบนิ่งกับสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น เพราะถึงอย่างไรเขาก็ยังมั่นใจว่าพลังอมตะจะไม่ทำร้ายตัวเขาอย่างแน่นอน หลิงหยุนข่มใจให้สงบและไม่ใส่ใจกับสิ่งที่พลังอมตะกำลังทำ จากนั้นก็เริ่มฝึกวิชาพลังลับหยินหยางไปทีละขั้นต่อไป พลังอมตะสีดำและขาวต่างก็กำลังกลืนกินพลังหยินหยางเข้าไปอย่างรวดเร็วยิ่งขึ้น และกลับยิ่งเลวร้ายอย่างที่สุดเมื่อหลิงหยุนพบว่าพลังหยินหยางในจุดตันเถียนของเขานั้นเหลืออยู่เบาบางมาก แต่หลิงหยุนเริ่มรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อพบว่า พลังอมตะนั้นแม้มันจะกลืนกินพลังหยินหยางเข้าไป แต่มันก็ดูดซับพลังหยินหยางภายนอกเข้ามาในอัตราความเร็วที่เท่ากันด้วย แม้ปริมาณของพลังหยินและหยางในร่างกายของเขาจะลดลง แต่มันกลับมีความสมดุลย์เกิดขึ้นอย่างน่าประหลาด แม้พลังหยินและหยางในจุดตันเถียนของหลิงหยุนจะลดลง แต่เนื่องจากที่นี่คือตำแหน่งตามังกรหยิน จึงมีพลังหยินไหลเข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างมากมายแต่หลิงหยุนกลับยิ้มเศร้า.. เขาต้องใช้ความพยายามอย่างมากกว่าจะตามหาดวงตามังกรหยินพบ แต่ในเวลานี้เขากลับขาดแคลนพลังหยาง!พลังหยินจำนวนมากที่ถูกดูดซับเข้าไปในร่างกายผ่านทางเส้นลมปราณสิบสองเส้นก่อนจะไหลลงสู่จุดตันเถียนทั้งหมดนั้น ได้ทำลายสมดุลย์หยินหยางในจุดตันเถียนของหลิงหยุนทันที!หลิงหยุนคิดว่า.. หากความสมดุลย์ของพลังหยินและหยางในจุดตันเถียนถูกทำลายไปแล้ว พลังอมตะคงจะหยุดกลืนกินพลังหยินที่ร่างกายดูดซับเข้าไป แต่เขากลับคิดผิด.. เพราะพลังอมตะไม่เพียงไม่หยุด แต่กลับเพิ่มอัตราความเร็วในการกลืนกินสูงขึ้นกว่าเดิมมากตอนนี้หลิงหยุนยังไม่มีญาณที่จะสามารถมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นภายในร่างกายได้ เพราะหากทำได้.. เขาจะเห็นได้ทันทีว่าตอนนี้จุดตันเถียนของเขานั้น มีเพียงพลังอมตะสีดำที่กำลังดูดซับพลังหยินเข้าไป!จากที่จุดตันเถียนเคยขาดแคลนพลังหยินก่อนหน้านี้ กลับกลายเป็นต้องมาขาดแคลนพลังหยางไปเพียงแค่ชั่วพริบตา เพราะจู่ๆ พลังหยินก็มีปริมาณเพิ่มขึ้นอย่างมากมาย ส่วนพลังหยางกลับลดปริมาณลงเรื่อยๆ จนความสมดุลย์ระหว่างพลังหยินและหยางถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง!‘นี่มันอะไรกัน!’ หลิงหยุนกัดฟัน พร้อมกับสะบัดมือซ้ายเรียกยันต์ขุมพลังออกมาจากแหวนพื้นที่หนึ่งมัด!พลังชีวิตจากยันต์ขุมพลังถ่ายเทเข้าสู่ร่างกายของหลิงหยุน และวิชาพลังลับหยินหยางก็ได้เปลี่ยนพลังชีวิตที่ได้รับจากยันต์ขุมพลังให้เป็นพลังหยางเข้าสู่จุดตันเถียน และพลังอมตะสีขาวก็เริ่มเป็นฝ่ายกลืนกินบ้าง‘ข้ารู้แล้วว่าจะหาพลังหยางได้จากที่ใด?’หลิงหยุนไม่ยอมแพ้ ตราบใดที่พลังหยางในจุดตันเถียนของเขาขาดแคลน เขาก็จะใช้ยันต์ขุมพลังเพื่อเพิ่มพลังหยางให้กับจุดตันเถียนก่อนที่หลิงหยุนจะลงมาสำรวจที่ก้นหลุมยักษ์แห่งนี้ เขาได้เตรียมตัวมาค่อนข้างพร้อม และได้ปลุกเสกยันต์ขุมพลังมามากถึงสามพันใบหลังจากที่เข้าสู่ดารกะดายนันขั้นสอง จุดตันเถียนและเส้นลมปราณของเขาก็ขยายกว้างขึ้นเป็นสองเท่า ยันต์ขุมพลังจำนวนสามพันใบเพียงพอที่จะให้เขาเติมพลังชีวิตจนเต็มได้ถึงสิบห้าครั้ง และตอนนี้เขาก็ได้ใช้ยันต์ขุมพลังไปสองมัดแล้ว ตอนนี้เขายังเหลือยันต์ขุมพลังอยู่อีกยี่สิบแปดมัดหลิงหยุนคิดว่า.. ถึงแม้เขาจะใช้ยันต์ขุมพลังทั้งยี่สิบแปดมัดที่เหลืออยู่สร้างพลังหยางให้กับร่างกาย แต่มันก็จะต้องถูกพลังอมตะกลืนกินเข้าไปจนหมดอีกอย่างแน่นอน และยันต์ขุมพลังจำนวนยี่สิบแปดมัดนั้น ก็น้อยนิดเหลือเกินหากเทียบกับปริมาณพลังหยินในดวงตามังกรหยินแห่งนี้‘ควรทำอย่างไรดี? ข้าควรทำอย่างไร?’ หลิงหยุนครุ่นคิดหลังจากที่ใช้ยันต์ขุมพลังมัดสุดท้ายไปจนหมด แต่พลังอมตะในจุดตันเถียนก็ยังคงกลืนกินอย่างต่อเนื่องและรวดเร็วหลิงหยุนเงยหน้าขึ้นมองสำรวจไปรอบๆ เขาพบว่าในถ้ำที่เป็นตำแหน่งดวงตามังกรหยินแห่งนี้ เลยขึ้นไปทางทิศเหนือยังมีถ้ำอีกแห่งหนึ่ง และหยินหยุนก็รู้ดีว่าถ้ำแห่งนั้นก็คือดวงตามังกรอีกข้างที่กักเก็บพลังหยางที่ดวงตามังกรหยางจะต้องมีพลังหยางให้เขาสามารถใช้ได้อย่างเพียงพอ แต่เขาไม่สามารถไปที่นั่นได้.. เพราะเขาเองก็ยังฝึกพลังลับหยินหยางไม่สำเร็จ!หากหลิงหยุนสามารถฝึกพลังลับหยินหยางได้สำเร็จ เขาจะสามารถดูดซับได้ทั้งพลังหยินและพลังหยาง โดยไม่ต้องสนใจว่าในร่างกายจะมีพลังหยินหรือพลังหยางมากกว่ากัน เพราะเทคนิคการบ่มเพาะด้วยวิชาพลังลับหยินหยางนี้ จะช่วยปรับเปลี่ยนพลังส่วนเกินในร่างกายให้สมดุย์ได้เอง หากมีพลังหยินมากเกินไป พลังลับหยินหยางก็จะปรับให้พลังหยินส่วนเกินกลายเป็นพลังหยางแทน และท้ายที่สุดร่างกายของหลิงหยุนก็จะมีพลังหยินหยางที่สมดุลย์อยู่ตลอดเวลา!แต่ปัญหาคือเขายังฝึกไม่สำเร็จ หากหลิงหยุนไปฝึกที่ดวงตามังกรหยาง เขาก็ต้องเผชิญกับปัญหาเช่นเดียวกันนี้อีก คือมีพลังหยางมากเกินไป และขาดแคลนพลังหยิน และถึงตอนนั้นเขาคงต้องตายก่อนแน่