ตอนที่ 328

บทที่ 328 : น้ำเต้าวิเศษ หลิงหยุนรู้ว่าตู้กู่โม่กำลังพูดถึงเกาเฉินเฉิน เขาจึงแกล้งแหย่ตู้กู่โม่อย่างอารมณ์ดี “อ่อ.. นายกำลังพูดถึงเกาเฉินเฉินสินะ! ใช่แล้ว.. เธอก็เล่าให้ฉันฟังว่าเห็นคนเอานายมาโยนทิ้งไว้ที่นั่น” ตู้กู่โม่ถึงกับร้องออกมาด้วยความตกใจ “ห๊ะ?! ข้านี่นะ.. ถูกจับไปโยนทิ้งไว้ที่นั่น? นี่ข้าหมดสติไม่รู้เรื่องขนาดนั้นเชียวรึ? แล้วทำไมมันถึงไม่ฆ่าข้าเลยล่ะ? ไม่ได้แล้ว.. หลิงหยุนเจ้าช่วยหาทางให้กำลังภายในของข้าก้าวหน้าเร็วกว่านี้หน่อยสิ?” หลิงหยุนตอบกลับไปทันที “นายขอให้ฉันช่วย.. แล้วใครจะช่วยฉัน? แต่จะว่าไปแล้ว คนคนนั้นอาจจะเป็นยอดฝีมือขั้นเซียงเทียนที่เห็นพรสวรรค์ของนาย เลยอยากจะรับไว้เป็นศิษย์ก็ได้นะ?!” ตู้กู่โม่ครุ่นคิดอยู่นาน จากนั้นก็ทำท่าทางคล้ายกับว่าคำพูดของหลิงหยุนนั้นมีเหตุผล จึงพยักหน้าและตอบกลับไป “นั่นสินะ! พรสวรรค์ของข้าก็สูงเข้าขั้นล้ำเลิศซะด้วยสิจึงไม่น่าแปลกใจ ว่าแต่ทำไมยอดฝีมือท่านนั้นต้องแอบช่วยเหลือข้าอย่างลับๆด้วยล่ะ ทำไมถึงไม่ทำอย่างเปิดเผย!?” ตงฟางถิงถึงกับหัวเราะพร้อมกับพูดขึ้นว่า “น้องตู้กู่ช่างมีโอกาสที่ดีนัก ข้าเองยังรู้สึกอิจฉาอยู่ในใจ ข้าอายุมากกว่าเจ้าตั้งห้าปี แต่เจ้ากลับมีกำลังภายในที่เหนือกว่าข้าซะแล้ว!” ขณะที่พูดตงฟางถิงก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับยิ้มให้หลิงหยุนและตู้กู่โม่ “ครั้งนี้แม้ข้าจะไม่พบสมุดจักรพรรดิ แต่ก็ได้ดื่มน้ำลายมังกรและมีกำลังภายในที่ก้าวหน้าขึ้น เอาล่ะ.. ข้าคงต้องลาน้องชายทั้งสองกลับก่อน!” ตู้กู่โม่เงยหน้าขึ้นมองพร้อมกับถามขึ้นว่า “ทำไมล่ะ.. นี่ท่านจะออกไปตอนนี้เลยงั้นรึ?” จากนั้นก็ชี้ไปทางบ่อน้ำลายมังกร แล้วพูดต่อว่า “ในบ่อหินนั่นยังมีน้ำลายมังกรอยู่อีกตั้งมากมายนะ!” ตงฟางถิงตอบยิ้มๆ “สมบัติล้ำค่าเช่นนี้ ย่อมตกเป็นของผู้ชนะ! น้ำลายมังกรนี่น้องหลิงหยุนเป็นผู้พบ เขาจึงควรเป็นผู้ที่มีสิทธิ์จัดสรรแบ่งปัน ข้าได้จัดการตักไปสองขวดแล้ว และมันเพียงพอสำหรับข้าที่จะใช้ไปได้อีกนาน ตอนนี้หมดเวลาของข้าแล้ว!” หลิงหยุนฟังแล้วก็ได้แต่พยักหน้าอยู่ในความมืด พร้อมกับอดคิดไม่ได้ว่าตงฟางถิงเป็นคนที่เปิดเผยและเถรตรงมาก น้ำลายมังกรในบ่อหินตรงหน้ามีอยู่อีกตั้งมากมาย แต่เขากลับไม่มีความโลภ.. หลิงหยุนรีบร้องบอกเสียงดัง “พี่ตงฟาง.. ในน้ำลายมังกรนี้มีพลังชีวิต ไม่ควรเก็บไว้ในขวดน้ำแร่แบบนั้น หากท่านกลับถึงบ้านแล้ว ให้หาภาชนะหยกชั้นดีที่มีฝาปิดใส่แทน” ตงฟางถิงยิ้มพร้อมกับเอ่ยขอบคุณ และพูดกับหลิงหยุนว่า “น้องหลิงหยุน.. กระบี่สีดำในมือของเจ้านั้น ข้ายืนยันได้ว่ามันเป็นกระบี่โลหิตแดนใต้อย่างแน่นอน หากเจ้านำออกไปใช้ในโลกภายนอก ข้าเกรงว่าเจ้าจะต้องพบเจอกับปัญหามากมาย และหากคนของนิกายมารรู้เรื่องนี้เข้า พวกมันจะต้องมาช่วงชิงไปจากเจ้าแน่ เจ้าต้องระมัดระวังในการใช้ให้มาก..” หลิงหยุนรู้สึกขอบคุณและซาบซึ้งใจ เขาจึงตอบกลับไปยิ้มๆ “ขอบคุณสำหรับคำเตือนของท่าน ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายเทพหรือฝ่ายมาร ใครที่กล้ามาแตะต้องของของข้า ข้าจะทำให้มันกินไม่ได้เดินไม่ได้อย่างแน่นอน!” เมื่อเห็นท่าทางที่ก้าวร้าวโอ้อวดของหลิงหยุน ทั้งตู้กู่โม่และตงฟางถิงต่างก็ได้แต่เอาใจช่วยอยู่เงียบๆ! ตงฟางถิงพยักหน้าพร้อมกับพูดต่อว่า “ในเมื่อน้องหลิงหยุนมั่นใจถึงเพียงนี้ ข้าก็จะไม่พูดอะไรมากมายแล้วล่ะ ข้าลงมาก้นหลุมนานแล้ว ได้เวลาต้องกลับซะที! นี่ข้าก็ได้น้ำลายมังกรกลับไปแล้ว กลับถึงบ้านเมื่อไหร่ ข้าก็จะได้เร่งฝึกฝนให้เข้าสู่ขั้นเซียงเทียนซะที!” ตงฟางถิงรู้ดีว่าหลิงหยุนกับตู้กู่โม่คงจะไม่ออกไปพร้อมกับเขาอย่างแน่นอน เขาจึงร่ำลาทั้งคู่โดยไม่เสียเวลาพูดชักชวนให้ไร้สาระ ทั้งสามคนล้วนเป็นชายหนุ่มที่เฉลียวฉลาด จึงไม่ต้องพล่ามอะไรมากมาย! หลิงหยุนและตู้กู่โม่ต่างก็ยกมือขึ้นคาราวะตงฟางถิงพร้อมกัน “ท่านก็ระวังตัวให้มาก!” หลังจากที่ร่ำลาตงฟางถิงเรียบร้อยแล้ว หลิงหยุนก็เดินตรงไปที่ร่างของเจ้างูยักษ์ทันที เขาพยักหน้าเล็กน้อยแล้วพูดขึ้นว่า “มันไม่น่าจะตายนี่นา..” “กล่องหยกนี่เยี่ยมมากเลย.. หลิงหยุนเจ้าไปได้กล่องหยกนี่มาจากที่ใหน? ว่าแต่มันจะพอใส่น้ำลายมังกรเหรอ ข้าว่ามันเล็กไปนะ?”หลิงหยุนเรียกกล่องหยกวิญญาณออกมา และปล่อยให้มันดูดซับพลังชีวิตจากน้ำลายมังกรไปเรื่อยๆ และหลังจากผ่านไปหลายชั่วโมง กล่องหยกก็ดูดซับพลังชีวิตเข้าไปจนเต็ม แต่หลิงหยุนก็ยังไม่เก็บมันกลับเข้าไป เพราะตั้งใจใช้มันส่องแสงสว่างทั้งตู้กู่โม่และตงฟางถิงต่างก็เป็นผู้ที่ผ่านโลกมามาก พวกเขาต่างก็รู้ว่าหยกชิ้นนี้เป็นของล้ำค่า แต่พวกเขากลับไม่ใส่ใจเมื่อไม่พบสมุดจักรพรรดิ ตู้กู่โม่ก็ไม่ต้องการที่จะอยู่ที่นี่ต่ออีกแล้วเช่นกัน แต่ที่นี่มีน้ำลายมังกรมากมาย และเขาก็ไม่มีภาชนะใหญ่พอที่จะใส่กลับไปได้หมด ตู้กู่โม่ลังเลเพราะรู้สึกเสียดาย จึงเปลี่ยนใจอยู่ต่อหลิงหยุนยิ้มพร้อมกับตอบไปว่า “ใช้มันบรรจุน้ำลายมังกรน่ะเหรอ? ใส่ในขวดน้ำแร่จะไม่ดีกว่ารึไง?”ตู้กู่โม่กระทืบเท้าพร้อมกับร้องออกมาทันที “ไม่ดีหรอก.. ที่นี่มีน้ำลายมังกรตั้งมากมาย พวกเราดื่มให้หมดก่อนแล้วค่อยออกไปจะดีไม๊? แต่มันก็มีมากจนดื่มได้เป็นเดือน..”หลิงหยุนหัวเราะพร้อมกับตอบไปว่า “ดื่มให้หมดงั้นรึ? ระวังร่างกายของนายจะรับไม่ไหวล่ะ มีหวังชีพจรฉีกขาดก่อนแน่!”ตู้กู่โม่เข้าใจได้ทันที เขาได้แต่เกาศรีษะพร้อมกับพูดขึ้นว่า “ก็จริงอย่างที่เจ้าพูด! แต่ไม่ว่ายังไง เจ้าก็ไม่ควรทิ้งของล้ำค่าไว้ที่นี่..”หลิงหยุนยิ้มพร้อมกับพูดขึ้นว่า “เอาล่ะ.. เราจะหาวิธีที่จะนำมันกลับไปให้ได้มากที่สุดก็แล้วกัน แต่นายต้องหัดเอาอย่างพี่ตงฟางบ้างนะ เขาก็นำกลับไปเพียงแค่พอใช้ ที่เหลือเขาก็ปล่อยทิ้งไว้โดยไม่สนใจใยดี..”เมื่อตู้กู่โม่ได้ฟังก็ถึงกับอึ้งและพูดอะไรไม่ออก..“เอาล่ะ.. ตอนนี้นายเลิกคิดเรื่องน้ำลายมังกรนี่ก่อน แล้วมาช่วยฉันหากลไกเปิดประตูอีกครั้ง..”ประตูศิลาทั้งสามบานยังดึงดูดความสนใจของหลิงหยุนมากกว่าน้ำลายมังกรเสียอีก เขายังไม่ต้องการออกไปตอนนี้ครั้งนี้ทั้งสองคนแยกกันสำรวจดูรอบๆบริเวณ ทั้งคู่ต่างสำรวจทั่วทั้งถ้ำหินอย่างละเอียดยิบ ไม่ปล่อยให้หลุดรอดไปได้แม้แต่ตารางนิ้วสองชั่วโมงผ่านไป ตู้กู่โม่นั่งลงกับพื้นพร้อมกับร้องออกมาอย่างโมโห “ข้าหาไม่พบเลย.. มันไม่มีอะไรผิดปกติจริงๆ ไม่แน่ตำนานที่เล่าต่อกันมาอาจจะเป็นเรื่องโกหก และพู่กันจักรพรรดก็อาจจะยังไม่ปรากฏจริง เรื่องสมุดจักรพรรดิจึงยิ่งไม่ต้องพูดถึง..”หลังจากที่สำรวจดูอย่างละเอียดละออ ทั้งคู่ก็ยังคงไม่พบสิ่งใดอีก หลิงหยุนเริ่มหมดหวังเช่นกัน เขาเดินไปหาตู้กู่โม่พร้อมกับโน้มตัวลงไปถามว่า“อะไรคือพู่กันจักรพรรดิ และอะไรคือสมุดจักรพรรดิ? หน้าตาของมันเป็นยังไง? แล้วก็ใช้ทำอะไรได้บ้าง? นายลองเล่าให้ฉันฟังหน่อยสิ!”ตู้กู่โม่จึงเริ่มเล่าให้หลิงหยุนฟัง..“พู่กันจักรพรรดิและสมุดจักรพรรดิก็คือพู่กันกับสมุดที่จักรพรรดิแห่งมวลมนุษยชาติ และจักรพรรดิแห่งผืนดินในตำนานเป็นผู้คิดค้นขึ้นใช้ ว่ากันว่าผู้ที่ครอบครองได้นั้นจะต้องเป็นผู้สืบเชื้อสายจักรพรรดิเท่านั้น ส่วนเรื่องอื่นนอกเหนือจากนี้.. ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะข้าเองก็ไม่เคยได้เห็น!”หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง ตู้กู่โม่ก็เล่าต่อ “แต่ท่านปู่เคยเล่าให้ฟังว่า พู่กันจักรพรรดินั้นเป็นพู่กันหิน หากไปอยู่ในมือของคนธรรมดา มันก็จะไม่มีอะไรแตกต่างไปจากพู่กันธรรมดาๆ แต่หากมันตกอยู่ในมือของจักรพรรดิและมันจดจำได้ มันจะกลายเป็นสมบัติที่ล้ำค่าที่สุดในโลก และใครก็ไม่สามารถทำลายได้..”หลิงหยุนขมวดคิ้ว “แล้วสมุดจักรพรรดิล่ะ?”ตู้กู่โม่เกาศรีษะพร้อมกับตอบไปว่า “สมุดจักรพรรดิน่ะรึ.. ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน! เอาเป็นว่าหากพวกเราพบเจอสมุดที่นี่ มันก็น่าจะเป็นสมุดจักรพรรดินั่นล่ะ..! ฮ่า.. ฮ่า..”ท้องของตู้กู่โม่ร้องเสียงดังเขาจึงถามขึ้นมาว่า “หลิงหยุน.. มีอะไรกินบ้างไม๊? ข้าไม่ได้กินอะไรมานานแล้ว ท้องข้าร้องเสียงดังเชียว..”ตู้กู่โม่เอามือลูบท้องพร้อมกับมองหน้าหลิงหยุน..