ตอนที่ 341

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 341 บทที่ 341 : ตกใจและดีใจ! แน่นอนว่ายอดฝีมือขั้นเซียงเทียนอย่างท่านหมอเสี่ยวนั้น ย่อมเป็นคนแรกที่รับรู้ได้ถึงการมาของหลิงหยุน! เขาลุกขึ้นยืนตั้งแต่ที่หลิงหยุนยังไม่ส่งเสียงด้วยซ้ำไป! ความกังวลใจ และกระวนกระวายเมื่อครู่ ได้มลายหายไปจากใบหน้าของท่านหมอเสี่ยวทันที แต่สีหน้าของเขาในยามนี้กลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้น และปิติยินดีจนพูดอะไรไม่ออก! ท่านเสี่ยวหมอเทวดาผุดขึ้นจากเก้าอี้ และจิตใจของเขาก็ได้ล่องลอยไปยืนรอหลิงหยุนอยู่ที่นอกบ้านเรียบร้อยแล้ว.. แต่จู่ๆ เขาก็นึกขึ้นมาได้ว่า ทุกคนกำลังจ้องมองอยู่ ท่านหมอเสี่ยวที่ก้าวขาออกไปได้เพียงแค่สองก้าวจึงต้องหยุดชะงัก และยืนรอหลิงหยุนนิ่งอยู่ในห้องรับแขกด้วยความตื่นเต้นกว่าเดิมเป็นสองเท่า ท่านหมอเสี่ยวรู้ตัวดีว่า ตนเองนั้นเป็นที่สนอกสนใจของผู้คนที่มาในงานคืนนี้ และสังเกตุว่าทุกคนต่างก็กำลังจ้องมองการกระทำของเขาอยู่ และต่างก็เห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างปกปิดไม่ได้ของเขา ทุกคนในห้องต่างก็รู้สึกแปลกประหลาดใจอย่างมาก ไม่มีใครรู้จักหลิงหยุน และไม่มีใครรู้ว่าหลิงหยุนเป็นลูกหลานตระกูลใด จึงได้เป็นที่สนอกสนใจของคนสำคัญในบ้านนี้ทั้งสองคนมาก? สำคัญจนแม้กระทั่งเสี่ยวเม่ยหนิงถึงกับประกาศลั่นว่า หากหลิงหยุนไม่มาในงานคืนนี้ เธอจะไม่ยอมลงมาเด็ดขาด! ส่วนท่านหมอเสี่ยวนั้น แม้ว่าจะทำหน้าที่รับของขวัญจากแขกเหรื่อได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง แต่หากสังเกตุสักนิดจะเห็นว่าคืนนี้ท่านหมอเสี่ยวมีท่าทางคล้ายคนใจลอยแม้ว่าหน้าตาจะยิ้มแย้ม.. แต่เพียงแค่ได้ยินว่าหลิงหยุนมาแล้ว และยังไม่ทันที่เขาจะเดินเข้ามาในบ้านด้วยซ้ำไป แต่ท่านหมอเสี่ยวกลับแสดงท่าทีตื่นเต้นจนถึงกับลุกออกไปจากเก้าอี้ และแทบจะเดินออกไปต้อนรับเขาด้วยตัวเองถึงหน้าบ้าน เช่นนี้แล้วจะไม่ทำให้ทุกคนในงานประหลาดใจได้อย่างไรกัน? แขกที่มาในงานคืนนี้ ผู้ที่ควรค่าให้เท่านหมอเสี่ยวออกไปทักทายและต้อนรับด้วยตัวเองนั้น น่าจะมีเพียงเพื่อนเก่าแก่ของเขาเท่านั้นไม่ใช่หรือ! อีกทั้งการปรากฏตัวของหลิงหยุนก็ไร้มารยาทสิ้นดี.. ยังไม่ทันที่จะปรากฏตัว เขาก็ตะโกนเสียงดังมาก่อนแล้ว นี่ไม่เรียกว่าเป็นการไม่ให้เกียรติท่านหมอเสี่ยวงั้นหรือ? ใครๆต่างก็รู้ว่าดวงใจของท่านหมอเสี่ยวก็คือหลานสาวคนเดียว – เสี่ยวเม่ยหนิง แต่เมื่อหลิงหยุนร้องบอกว่าเธอสมควรถูกทำโทษ.. ไม่เพียงท่านหมอเสี่ยวไม่โกรธแม้แต่น้อย แต่กลับมีท่าทางตื่นเต้นมากด้วย! เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้ต่อมเจริญอาหารของแขกในงานต่างก็หยุดทำงานทันที ทุกคนต่างก็นั่งครุ่นคิดว่าหลิงหยุนเป็นใคร? มาจากใหน? และเป็นผู้ที่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะได้รับการปฏิบัติเยี่ยงนี้จากปู่และหลานสาวคู่นี้เชียวหรือ? ในที่นี้.. ยังมีใครสูงส่งกว่าคุณชายฮู๋เซ่าป๋ายแห่งสำนักหมอหุขเขาเทวะ คุณชายเจ็ด-หลงเทียนยู่แห่งตระกูลหลง และคุณชายสี่-หลี่ยั่วหมิงแห่งตระกูลหลี่อีกบ้าง? ไม่เพียงแค่ชายหนุ่มหลายคนในโต๊ะที่อยากรู้อยากเห็น คนอื่นๆต่างก็จับจ้องไปที่ประตูห้องรับแขกเช่นกัน ทุกคนต่างรอคอยหลิงหยุนที่กำลังเดินเข้ามาในบ้านอย่างใจจดใจจ่อ…ในเวลเดียวกันนั้นเอง ที่ชั้นสองของบ้านท่านหมอเสี่ยว..หลังจากที่เสี่ยวเม่ยหนิงเพิ่งจะเกรี้ยวกราดใส่พ่อของตัวเอง ยังไม่ทันที่เสียงของเธอจะดับลง เธอก็ได้ยินเสียงที่คุ้นหูตะโกนสวนกลับมา เป็นน้ำเสียงที่นิ่งเรียบแต่ก็มีพลัง น้ำเสียงนั้นเป็นน้ำเสียงที่เธอเองก็ไม่ได้ยินมาถึงหกวัน!เมื่อสมองของเธอเริ่มทำงาน.. เธอก็จำได้ทันทีว่าเป็นเสียงของใคร เลือดในตัวของเธอเริ่มสูบฉีด หัวใจของเธอก็เริ่มเต้นเร็ว และร่างที่แข็งทื่อก็เริ่มสั่นไปทั้งตัว จากนั้น.. เธอก็ลุกขึ้นยืนทันที!เสี่ยวเม่ยหนิงอยากจะวิ่งออกไป แต่เธอกลับไม่สามารถขยับตัวได้! เธออยากจะร้องตะโกนออกไป แต่ก็ไม่มีเสียง! ความสุขเกิดขึ้นกับเธออย่างกะทันหัน เธอแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง เธอกำลังคิดว่าตัวเธอเองนั้นกำลังหูแว่ว!เสี่ยวเม่ยหนิงกรีดร้องแทบเป็นบ้าอยู่ในใจ เธอส่ายหน้าพร้อมกับครุ่นคิดว่า ‘พี่หลิงหยุน.. พี่หลิงหยุนกลับมาแล้ว.. นี่เขากลับมาแล้วจริงๆงั้นเหรอ?’หลังจากผ่านความรู้สึกสูญเสียมาแล้ว ผ่านความโศกเศร้าเสียใจ และทุกข์ทรมานมานาน นี่เป็นความสุขที่เกิดขึ้นอีกครั้ง! เธอเพิ่งจะเข้าใจว่าความสุขในชีวิตของเธอคืออะไร?!“หนิงน้อย.. หนิงน้อย..”เสี่ยวเฉิงเยี่วยและจางเม่ยหยิวนต่างก็ได้ยินเสียงของหลิงหยุนเช่นกัน ทั้งคู่จ้องมองลูกสาวด้วยความตื่นเต้น และตกใจกับปฏิกิริยาของลูกสาว จนจางเม่ยหยิวนต้องจับตัวหนิงน้อยเขย่าพร้อมกับร้องเรียก..“หนิงน้อย.. ได้ยินไม๊ลูก พี่หลิงหยุนของลูกมาแล้ว ยังไม่รีบลงไปข้างล่างอีก?” เสี่ยวเฉิงเยี่วยร้องเตือนลูกสาวตัวเอง“จริงเหรอคะ.. พี่หลิงหยุนมาแล้วจริงๆเหรอคะ? นี่หนูไม่ได้หูฝาดไปใช่ไม๊คะ? หนูไม่ได้ฝันไปใช่ไม๊คะ..?” เสี่ยวเม่ยหนิงพึมพำตั้งแต่รู้ว่าหลิงหยุนหายตัวไป เสี่ยวเม่ยหนิงก็ไม่เคยนอนหลับอีกเลย เธอมักจะฝันและตื่นขึ้นกลางดึก บางครั้งก็ฝันว่าหลิงหยุนกลับมาแล้ว บางครั้งก็ฝันว่าหลิงหยุนมีอันเป็นไป ทุกครั้งที่ตื่นขึ้นมา.. น้ำตาจะนองเต็มใบหน้าของเธอด้วยความหวาดกลัวและตกใจ..จางเม่ยหยิวนได้ฟังเช่นนั้น จึงยิ้มให้ลูกสาวอย่างอ่อนโยนพร้อมกับลูบไหล่ของเธอและตอบไปว่า“ลูกไม่ได้หูฝาด.. แล้วก็ไม่ได้ฝันไป พี่หลิงหยุนของลูกมาจริงๆ เขามาแล้วจริงๆ ฟังสิ.. เขาเข้ามาในห้องรับแขกแล้ว และกำลังทักทายคุณปู่อยู่..”เสี่ยวเม่ยหนิงโน้มตัวลงตั้งใจฟังอย่างระมัดระวัง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสุขและความปิติยินดี!“พี่หลิงหยุน!!!”