ตอนที่ 346

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 346 บทที่ 346 : หัวเราะทีหลังดังกว่า (4) ท่านหมอเสี่ยวเองก็มาจากสำนักหมอหุบเขาเทวะ เขาศึกษาและประสบความสำเร็จทางด้านการแพทย์ได้นั้นส่วนหนึ่งก็มาจากความรู้ที่ได้จากสำนักหุบเขาเทวะแห่งนี้ จากนั้นก็ท่องเที่ยวเดินทางไปทั่วโลกตลอดระยะเวลาสี่สิบปี และได้ช่วยเหลือผู้คนมามากมาย ในที่สุดก็สร้างชื่อเสียงในฐานะแพทย์จนโด่งดังไปทั่วโลก จนท้ายที่สุดจึงได้ฉายาว่าหมอเทวดา เพราะความสามารถที่เทียบเท่าท่านเปี่ยนเชี่วยหมอเทวดาในประวัติศาสตร์! สืบเนื่องจากอายุที่มากขึ้น และการได้พบกับเหมี่ยวเฟิงหวงจนถูกพิษหนอนกู่เข้าไป ทำให้ร่างกายของท่านหมอเสี่ยวไม่อาจต้านทานได้ พละกำลังจึงค่อยๆอ่อนแอลงเรื่อยๆ ท่านหมอเสี่ยวจึงได้ยกกิจการและทรัพย์สมบัติทั้งหมดให้กับลูกชายของเขา – เสี่ยวเฉิงเยี่วย เป็นผู้ดูแลต่อไป จากนั้น.. เขาก็ได้ย้ายมาอยู่ที่เมืองจิงฉู เพื่อจะค้นหาวิธีควบคุมหนอนกู่ในร่างกาย ท่านหมอเสี่ยวยังได้พาเสี่ยวเม่ยหนิงหลานสาวที่รักสุดหัวใจมาอยู่ที่นี่กับเขาด้วย และได้ถ่ายทอดวิชาการแพทย์ให้กับเธอตั้งแต่เล็กๆ ในตอนนี้นับได้ว่าความรู้ทางด้านการแพทย์แผนจีนของเสี่ยวเม่ยหนิงนั้น อยู่ในขั้นที่ดีมาก.. อาจารย์ของท่านหมอเสี่ยวที่เป็นเจ้าสำนักหมอหุบเขาเทวะคนก่อนนั้น ได้เสียชีวิตไปนานแล้ว แต่เขาก็ยังคงติดต่อกับสำนักหุบเขาเทวะอยู่เรื่อยมา อีกทั้งยังกลับไปคาราวะป้ายวิญญาณของอาจารย์เป็นประจำทุกปี ‘ฮู๋เซ่าป๋ายอายุยังไม่ถึงยี่สิบ แต่กลับสามารถเข้าสู่ระดับเริ่มต้นของขั้นโฮ่วเทียน-9ได้แล้ว! ฮู๋ชิงซานเจ้าเองก็หมกตัวอยู่ในสำนักหุบเขาหมอเทวะมาได้ตั้งนาน แล้วจู่ๆเหตุใดจึงคิดจะออกสู่โลกภายนอก?!’ ‘เจ้าส่งฮู๋เซ่าป๋ายมาแบบนี้ คงจะเตรียมการมาล่วงหน้าแล้วสินะ! คิดจะมาเป็นหลานเขยของข้า ก็ไม่ต่างจากการยิงปืนนัดเดียวแต่ได้นกถึงสองตัวหรอกรึ?’ แน่นอนว่าท่านหมอเสี่ยวย่อมต้องอ่านแผนการณ์ของฮู๋ชิงซานออก หากฮู๋เซ่าป๋ายได้แต่งงานกับเสี่ยวเม่ยหนิง กิจการที่ท่านหมอเสี่ยวทำมากว่าสี่สิบปี ไม่ต้องตกไปอยู่ในมือของฮู๋ชิงซานอย่างง่ายด้ายงั้นรึ? ‘เฮอะ.. โสมเก้าร้อยปีที่แม้แต่ฮ่องเต้เองยังยากที่จะหาได้ นี่ไม่เท่ากับเป็นการเอาโสมมาแลกกับธุรกิจของข้า-เสี่ยวเจิ้งจี๋งั้นรึ?! เจ้าช่างคิดการใหญ่นัก!’ ท่านหมอเสี่ยวยิ้มเย็นชาและค่อยๆนั่งลง หลังจากที่ผุดลุกขึ้นดูโสมเก้าร้อยปีในกล่องหยกนั่น! แขกทุกคนที่อยู่ในบ้านต่างก็พากันอิจฉาตระกูลเสี่ยว และพากันถอนหายใจทุกคนต่างก็ปราถนาอยากจะได้โสมนั่นมาเป็นของตัวเอง ของขวัญชิ้นนี้ล้ำค่าจนเกินไป! แม้แต่เสี่ยวเฉิงเยี่วยเองยังไม่กล้าที่จะรับไว้ จึงได้แต่หันไปมองพ่อของเขา.. ของขวัญชิ้นอื่นๆนั้น ถ้าหนิงน้อยชื่นชอบและรับรับไว้ เมื่อใดที่ตระกูลของผู้ที่มอบให้มีงานมงคล เสี่ยวเฉิงเยี่วยก็สามารถจัดหาของขวัญที่มูลค่าเสมอกันไปมอบคืนให้ได้ แต่สำหรับโสมเก้าร้อยปีที่ไม่อาจประเมินค่าได้เช่นนี้ เขาจะไปหาจากที่ใหนได้! ท่านหมอเสี่ยวเองก็กระอักกระอ่วนใจ เพราะโสมเก้าร้อยปีนั้นนับว่าเป็นของที่ดีมาก เขาเองก็ชื่นชอบไม่น้อย! แต่หากเขารับของขวัญชิ้นนี้ไว้ นั่นก็เท่ากับเป็นการเปิดทางให้ฮู๋ชิงซานเปิดปากพูดเรื่องการแต่งงานของเด็กทั้งสองคน และแน่นอนว่าเขาไม่ต้องการให้เกิดขึ้น!ในเวลานั้นเอง.. หลิงหยุนก็อิ่มพอดี! เขาหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดปาก และส่งกระแสจิตบอกเสี่ยวเม่ยหนิงว่า “ของขยะแบบนี้.. ห้ามรับ!”ในแหวนพื้นที่ของเขาเวลานี้ มีทั้งโสมและสมุนไพรเหอโชวูที่เติบโตมาหลายพันปี หลิงหยุนตั้งใจนำกลับมาให้แม่ของเขากับท่านหมอเสี่ยว เช่นนี้แล้วจะไม่ให้เรียกโสมที่มีอายุยังไม่ถึงพันปีนี้ว่าขยะได้อย่างไร?‘ห๊ะ.. ไม่ให้รับงั้นเหรอ!?’ เสี่ยวเม่ยหนิงสูดลมหายใจลึก พร้อมกับอดคิดไม่ได้ว่า การที่หลิงหยุนปฏิเสธรับของนั้นเป็นเรื่องที่ไม่ได้เกิดขึ้นง่ายๆ!แต่ถึงแม้หลิงหยุนจะไม่ให้รับไว้ แต่เธอก็อดคิดไม่ได้ว่าของขวัญชิ้นนี้ล้ำค่ายิ่งกว่าสร้อยเพชรสีชมพูนั่นเสียอีก เพราะมันเป็นของที่ไม่สามารถประเมินมูลค่าได้ แต่หลิงหยุนกลับเรียกว่าขยะ!เธอมองหน้าหลิงหยุนด้วยสายตางุนงงปนสังสัย แต่ในที่สุดก็เอ่ยปฏิเสธออกไปเสียงเบา “พี่ฮู๋คะ.. ของขวัญชิ้นนี้ล้ำค่าเกินไป ฉันรับไว้ไม่ได้จริงๆ..”เสี่ยวเม่ยหนิงไม่คิดที่จะถามความคิดเห็นของปู่หรือพ่อกับแม่ของเธอเลยแม้แต่น้อย แต่เมื่อเธอเอ่ยปากปฏิเสธไม่รับของขวัญ ทุกคนในครอบบครัวต่างก็พยักหน้าเห็นด้วย พร้อมกับคิดในใจว่าสมแล้วที่เป็นแก้วตาดวงใจของตระกูลเสี่ยว!เมื่อฮู๋เซ่าป๋ายเห็นเสี่ยวเม่ยหนิงไม่กล้ารับไว้ ความจริงแล้วเขานึกพอใจอยู่เงียบๆ แต่ในเมื่อเขามีหน้าที่ต้องส่งโสมนี้ให้กับตระกูลเสี่ยว เขาจึงได้แต่หันไปโน้มน้าวต่อ แต่ก็ไม่วายที่จะเหลือบมองหลิงหยุนด้วยสายตาเหยียดหยัน“หนิงน้อย.. นี่เป็นเพียงแค่ของขวัญวันเกิด ทำไมถึงรับไว้ไม่ได้? แม้ว่าโสมนี่จะเป็นของหายากและไม่สามารถประเมินค่าได้ แต่ผมก็ตั้งใจนำมาเป็นของขวัญวันเกิดให้กับคุณ!”พูดจบ.. ฮู๋เซ่าป๋ายก็หันไปมองผู้คนรอบๆตัวอย่างภาคภูมิใจ!ห้องทั้งห้องเงียบกริบ.. และดูเหมือนทุกคนกำลังรอคอยการตัดสินใจของเสี่ยวเม่ยหนิงอีกครั้ง แม้ทุกคนต่างก็อิจฉา แต่ก็กลัวว่าเธอจะปฏิเสธอีก..แต่ในระหว่างที่ทุกคนกำลังรอคอยอย่างใจจดใจจ่อยู่นั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมา!“โสมนั่นจะเป็นของหายากจริงงั้นรึ? อย่าได้โอ้อวดจนเกินจริง! สิ่งใหนที่เจ้ามี ก็อย่าคิดว่าคนอื่นไม่มี เดี๋ยวจะถูกคนอื่นเขาหัวเราะเยาะเอา!”และนี่คือคำพูดที่ฮู๋เซ่าป๋ายเพิ่งจะพูดกับหลิงหยุนก่อนหน้านี้ เขาจึงตั้งใจหยิบคำพูดเขาฮู๋เซ่าป๋ายมาย้อนคืนกลับไปในสถานการณ์นี้!ทุกคนในงานรวมถึงหนิงน้อยและพ่อแม่ของเธอ แม้กระทั่งท่านหมอเสี่ยวเองยังถึงกับตกใจกับคำพูดของหลิงหยุน!“โสมเก้าร้อยปีต้นนี้ยังไม่เรียกว่าเป็นของหายากอีกเหรอ? หลิงหยุนกล้าพูดแบบนั้นออกมาได้ยังไงกัน?”“ฉันว่าเด็กคนนี้ท่าทางจะกินยาผิด? ถึงแม้เขาจะทำให้ทุกคนประหลาดใจก่อนหน้านี้ได้ แต่การพูดราวกับว่าโสมเก้าร้อยปีเป็นของไร้ค่าแบบนี้ มันไม่สมควรจริงๆ!”