ตอนที่ 352

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 352 บทที่ 352 : ล้างบางเมืองจิงฉู (1) ท่านหมอเสี่ยวจัดให้ถังเมิ่งอยู่ให้ห้องเดี่ยวที่ไมต้องปะปนกับผู้อื่น เพื่อความสะดวกสบายและอุ่นใจของคนไข้! ถังเมิ่งกำลังนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ผมที่เคยยาวสลวยเป็นเอกลักษณ์ ถูกนางพยาบาลโกนทิ้งไปแล้ว ตอนนี้หัวโล้นๆของถังเมิ่งถูกห่อหุ้มด้วยผ้าก๊อซจำนวนมาก เห็นได้ชัดว่าเสียเจิ้นเหยินทำร้ายถังเมิ่งจนอาการโคม่า ดวงตาข้างขวาของถังเมิ่งนั้น เป็นรอยเขียวช้ำและบวมเปล่งจากการถูกเสียเจิ้นเหยินชกเข้าที่เบ้าตาอย่างรุนแรง ตอนนี้ดวงตาทั้งสองข้างของถังเมิ่งแทบลืมไม่ขึ้น แม้จะพยายามอย่างมากแล้ว ก็ยังมองเห็นได้เพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น แต่ทั้งหมดที่พูดมานั้น เป็นเพียงแค่อาการบาดเจ็บที่เล็กน้อยเท่านั้น เพราะส่วนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสที่สุดก็คือแขนและขาข้างขวาของเขา ที่ต้องเข้าเฝือกแข็ง และนอนนิ่งอยู่บนเตียงโดยไม่สามารถขยับเขยื้อนได้แม้แต่น้อย สภาพของถังเมิ่งนั้นดูช่างน่าสงสารมากเหลือเกิน! เมื่อหลิงหยุนได้เห็นภาพที่น่าเวทนาของถังเมิ่ง จิตใจของเขาจึงเหมือนถูกบีบคั้นอย่างรุนแรง พลังหยินในจุดตันเถียนของเขาพลุ่งพล่าน และไหลกระจายไปตามเส้นลมปราณทั่วทั้งร่างกาย และบรรยากาศรอบๆตัวก็เริ่มเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที! “ลูกพี่! ใช่ลูกพี่จริงๆเหรอ? ลูกพี่.. นายกลับมาแล้วจริงๆเหรอ? นี่.. นี่ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไม๊?!” ถังเมิ่งยกมือข้างซ้ายชี้ไปทางหลิงหยุน และทำท่าดิ้นรนอยากจะลุกขึ้นนั่ง! ตลอดหกวันที่ผ่านมานี้.. หลิงหยุนหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับจมหายไปในท้องทะเล ถังเมิ่งเองก็ต้องเผชิญกับความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิตที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน! จนแม้แต่เขาเองก็แทบจะล้มทั้งยืนเช่นกัน! แต่ตอนนี้หลิงหยุนกลับมาปรากฏตัวตรงหน้า.. ถังเมิ่งจึงแทบไม่อยากเชื่อว่ามันคือความจริง! แต่ในระหว่างที่ถังเมิ่งกำลังดิ้นขลุกขลักเพื่อที่จะลุกขึ้นนั่งอยู่นั้น ความเจ็บปวดทั่วทั้งร่างกายที่เกิดขึ้นกับเขา กลับเป็นเครื่องยืนยันอย่างดีว่าสิ่งที่เขาเห็นอยู่ในตอนนี้มันคือความจริง! หลิงหยุนกลับมาแล้วจริงๆ! เขาไม่ได้ฝันไป!! “ถังเมิ่ง.. ฉันเป็นต้นเหตุให้น้องชายที่แสนดีอย่างนายต้องได้รับบาดเจ็บสาหัส ตอนนี้นายอย่างเพิ่งพูดอะไร.. ฉันจะรักษาอาการบาดเจ็บของนายก่อน!” หลิงหยุนยื่นมือออกไปกดไหล่ของถังเมิ่งให้นอนลงไปนิ่งๆอย่างนุ่มนวล และอ่อนโยน! “ฉันไม่ได้ฝันจริงๆด้วย.. ว้าว!!” และเมื่อถังเมิ่งหันไปเห็นเสียวเม่ยหนิงที่วิ่งตามเข้ามาในห้องอย่างรีบร้อน เขาก็ยิ่งมั่นใจว่าลูกพี่ของเขากลับมาแล้วจริงๆ หลังจากที่เขาเฝ้ารอคอยมาเป็นเวลาหลายวัน ในที่สุดหลิงหยุนก็มาปรากฏตัวตรงหน้าของเขาแล้วจริงๆ ถังเมิ่งไม่อาจกลั้นน้ำตาลูกผู้ชายไว้ได้อีกต่อไป น้ำตาของเขาได้ระเบิดและพร่างพรูออกมาราวกับเขื่อนแตก! ตลอดหกวันที่ผ่านมานั้น ถังเมิ่งต้องเผชิญหน้ากับความหวาดผวาที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน ความทุกข์ในจิตใจที่เกิดขึ้นนับครั้งไม่ถ้วน การถูกรุมกระทืบจนร่างกายได้รับบาดเจ็บสาหัส การถูกเยาะเย้ยถากถาง และทำให้ได้รับความอับอายจากฝ่ายตรงข้าม อีกทั้งยังต้องหวาดกลัวว่าหลิงหยุนจะตายและหายสาปสูญไปจริงๆ ฝันร้ายมากมายเหล่านี้ทำให้ถังเมิ่งต้องกัดฟันอดทนเพื่อที่จะผ่านพ้นมันไปให้ได้..!เมื่อหลิงหยุนกลับมา.. เขาจึงปล่อยให้น้ำตาที่อดกลั้นไว้เป็นเวลาหลายวัน ได้พลร่างพรูออกมาโดยไม่คิดที่จะเช็ดมันออกด้วยซ้ำ!ถังเมิ่งกัดฟันแน่น! เขาเชื่อมาตลอดว่าลูกพี่ของเขาต้องไม่เป็นอะไร และเชื่อว่าลูกพี่ของเขาจะต้องกลับมาแก้แค้นให้กับเขาอย่างแน่นอน! และด้วยความเชื่อมั่น และความหวังนี้ ทำให้ถังเมิ่งสามารถอดทนอยู่มาได้จนถึงตอนนี้!และในที่สุด.. เมื่อหลิงหยุนปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าเขาจริงๆ! ถังเมิ่งจึงได้แต่ปล่อยให้น้ำตาที่อดกลั้นไว้มานานนั้น พร่างพรูออกมาราวกับสายน้ำ จนเปียกเสื้อของหลิงหยุนไปหมด!การที่ถังเมิ่งจะผ่านความทุกข์ที่แสนขมขื่นเหล่านี้มาได้ เขาเองก็ต้องอาศัยความเข้มแข็งไม่น้อยเช่นกัน!ศรีษะของถังเมิ่งทั้งระบมและเจ็บปวด ใบหน้าก็บวมเปล่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งดวงตาข้างขวาที่ถูกเสียเจิ้นเหยินชกจนบวม การร้องไห้ในครั้งนี้จึงได้สร้างความเจ็บปวดอย่างมากมายให้กับเขา แต่ถังเมิ่งก็ไม่สนใจ และยังคงร้องไห้ไม่หยุด!ตอนนี้ถังเมิ่งไม่ต่างจากเด็กที่ได้รับอุบัติเหตุจนบาดเจ็บ เขาเอาแต่ร้องไห้น้ำตาไหลอย่างน่าสงสาร!“ลูกพี่.. นายหายไปใหนมา?.. ฉันคิดว่านายไม่ต้องการพวกเรา แล้วก็ทิ้งพวกเราไปซะแล้ว.. นายทำแบบนี้ได้ยังไง..”ดวงตาของหลิงหยุนแดงก่ำ ลำคอของเขาตีบตันไปหมด และพยายามกลั้นน้ำตาของตนเองไว้! หลิงหยุนทำได้เพียงแค่ใช้มือลูบไหล่ของถังเมิ่งอย่างอ่อนโยนเสี่ยวเม่ยหนิงเองเมื่อได้เห็นภาพสะเทือนใจเช่นนี้ ใบหน้าสวยงามของเธอก็ถึงกับเปื้อนไปด้วยน้ำตา จนต้องใช้หลังมือเช็ดออก..“ไม่เป็นไรแล้ว.. ฉันกลับมาแล้ว! ฉันผิดเอง.. พี่ชายของนายคนนี้ขอสาบานว่าจะต้องจัดการกับคนที่ทำร้ายนายจนได้รับบาดเจ็บสาหัสแบบนี้ ใครก็ตามที่ทำให้นายได้รับความอับอาย พวกมันจะต้องได้รับกลับคืนไปเป็นร้อยเท่า!”หลิงหยุนจัดการแกะผ้าพันแผลของถังเมิ่งออกโดยไม่พูดอะไรอีก ระหว่างที่ถังเมิ่งไม่ทันได้รู้ตัวนั้น หลิงหยุนก็จัดการฝังเข็มลงไปตามบาดแผลบนศรีษะของเขา!ศรีษะของถังเมิ่งเย็บถึงสิบสามเข็ม! และเมื่อหลิงหยุนดึงเข็มออกมา เลือดตามบาดแผลก็เริ่มซึมออกมาทันที และศรีษะของเขาก็เริ่มมีเลือดไหลเปื้อนไปหมด!จากนั้นหลิงหยุนก็เรียกยันต์บำบัดออกมาสามสี่แผ่น และไม่รอให้ถังเมิ่งกรีดร้องออกมาเพราะความเจ็บปวด เขารีบใช้ยันต์บำบัดวางลงไปตรงบาดแผล และร้องสั่งให้ยันต์ทำงานทันที!ถังเมิ่งที่กำลังรู้สึกร้อนและเจ็บปวดที่บาดแผล แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ร้องออกมา เขาก็สัมผัสได้ถึงความเย็นบริเวณบาดแผล หลังจากนั้นครู่หนึ่ง บาดแผลบนศรีษะของถังเมิ่งก็ค่อยๆหายไป และกลับคืนสู่สภาพปกติราวกับไม่เคยมีบาดแผลเกิดขึ้นมาก่อน ไม่เหลือแม้แต่ร่องรอยของแผลเป็นให้เห็น จะมีก็เพียงคราบเลือดเพียงนิดหน่อยที่ติดอยู่บนศรีษะเท่านั้นหลิงหยุนใช้ยันต์บำบัดรักษาอาการบวมเปล่งที่ใบหน้าให้กับถังเมิ่งต่อ ดวงตาข้างขวากับใบหน้าที่บวมเปล่งก็เริ่มยุบลง และกลับคืนสู่สภาพปกติอย่างรวดเร็วในระหว่างงานเลี้ยงวันเกิดของเสี่ยวเม่ยหนิงนั้น หลิงหยุนก็ได้รักษาอาการตาบวมให้กับเธอเช่นกัน แต่เธอไม่ได้เห็นวิธีการรักษากับตาตัวเอง แต่เมื่อเธอได้เห็นหลิงหยุนรักษาอาการบวมที่ดวงตาและใบหน้าให้กับถังเมิ่ง เธอจึงได้แต่ตกตะลึงและลืมเรื่องร้องไห้เมื่อครู่ไปทันที!“อย่าเพิ่งขยับ! เดี๋ยวพอหายดีแล้วนายตามฉันไปแก้แค้น!”เมื่อหลิงหยุนเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจของถังเมิ่ง เขาก็ได้แต่ยิ้มพร้อมกับร้องเรียกเสี่ยวเม่ยหนิงให้เข้ามาช่วย..