ตอนที่ 372

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 372 บทที่ 372 : ล้างบางเมืองจิงฉู (21) – สำเร็จ! “ห๊ะ..!” “นี่มัน..” ตำรวจที่อยู่ตรงนั้นต่างก็พากันตกตะลึงเมื่อหลงหวู่ปรากฏตัวขึ้น ทุกคนถึงกับอึ้งเมื่อเห็นหลิงหยุนมีทนายความส่วนตัว! แล้วพวกเขาจะทำอย่างไรต่อไป? เพราะเพียงแค่หลิงหยุนคนเดียว ก็ทำเอาเจ้าหน้าที่ตำรวจต่างก็พูดอะไรไม่ออก.. แต่นี่เป็นถึงทนายมืออาชีพ! หลิงหยุนได้ยินหลงหวู่พูดคุยกับตำรวจด้วยน้ำเสียงจริงจั “คุณตำรวจคะ.. ฉันมีสิทธิ์ปกป้องลูกความของฉันที่ได้รับการปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรมจากเจ้าหน้าที่..” เธอพูดคุยกับเจ้าหน้าที่ตำรวจด้วยภาษากฎหมาย จากนั้นก็หยิบเอกสารบางอย่างออกจากกระเป๋าให้เจ้าหน้าที่ตำรวจดู เพื่อยืนยันการเป็นทนายอาชีพกับตำรวจเหล่านั้น หลิงหยุนเริ่มรู้สึกสนุกกับเหตุการณ์ที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ เขาจึงเอื้อมมือไปสัมผัสไหล่ของหลงหวู่พร้อมกับพูดยิ้มๆ “คิดไม่ถึงจริงๆว่าคุณจะมีอาชีพทนาย..!” ร่างบอบบางของหลงหวู่ถึงกับสั่นสะท้าน แต่เธอกลับเอื้อมมือขึ้นไปจับฝ่ามือของหลิงหยุนที่วางอยู่บนไหล่ของเธอออกอย่างสุภาพ พร้อมกับพูดขึ้นว่า “ไม่เห็นรึไงว่าฉันกำลังทำงานอยู่ คุณมีอะไรจะทำก็ไปทำ อย่ามาวุ่นวายกับงานของฉันตรงนี้!” หลิงหยุนหัวเราะอย่างมีความสุข เขาพยักหน้าอย่างภูมิอกภูมิใจ จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ “ถ้างั้นคุณไปหาที่ร่มๆ ค่อยๆคุยกับตำรวจไปจะดีกว่า ตรงนี้แดดจัด เดี๋ยวผิวจะคล้ำหมด..” พูดจบ.. หลิงหยุนก็เดินตรงไปยังบ้านที่อยู่ติดกันอีกหลังหนึ่ง เพื่อไปจัดการทุบทิ้ง และวันนี้ไม่ว่าใครจะมา ต่อให้เป็นเทพก็ไม่สามารถหยุดหลิงหยุนได้อย่างแน่นอน หลิงหยุนรู้ดีว่าวันนี้จะต้องมีคนใหญ่คนโตมาที่นี่มากมาย แต่ใครจะมาเขาก็ไม่สนใจทั้งนั้น เพราะทั้งหมดที่เขาทำในวันนี้ ก็เพื่อล่อคนคนหนึ่งให้ออกมาเท่านั้นเอง ซึ่งก็คือหัวหน้าสำนักงานรักษาความมั่นคงคนใหม่ที่ชื่อหลัวจ้ง! ตอนนี้ตี้เสี่ยวอู๋อยู่ในเงื้อมือของมัน และหากหลัวจ้งไม่หูหนวกตาบอด เขาก็ต้องได้ข่าวเรื่องนี้แล้วอย่างแน่นอน หลิงหยุนเดินฝ่าฝูงชนออกไป เขาสังเกตเห็นว่าทันทีที่หลงหวู่มาถึง ก็มีคนเพิ่มขึ้นมาอีกเป็นร้อย และเด็กหนุ่มเหล่านี้ดูเหมือนจะอายุยังไม่เกินยี่สิบปีทั้งนั้น ทุกคนล้วนมีสีหน้าท่าทางที่ดุดัน หลิงหยุนรู้ได้ทันทีว่าพวกเขาล้วนเป็นคนของแก๊งมังกรเขียว “นี่แก๊งมังกรเขียวมาช่วยข้าจริงๆด้วย มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ข้าตบหน้าหลงหวู่ไป นางไม่โกรธแค้นบ้างหรือยังไง?” “แต่คิดไม่ถึงจริงๆว่าแม่สาวคนนี้หลังจากลบเครื่องสำอางออกจะสวยและน่ามองถึงเพียงนี้ แต่อารมณ์ของนางก็ยังเกรี้ยวกราดและหยิ่งจองหองเหมือนเดิม ดูเหมือนข้าจะควบคุมนางได้ยาก..”หลิงหยุนครุ่นคิดในระหว่างที่เดินฝ่าฝูงชนออกไปยังบ้านที่อยู่ติดกันทางฝั่งตะวันออก และเมื่อไปถึงหน้าประตู ฝูงชนก็พากันถอยห่างเพราะรู้ว่าหลิงหยุนกำลังจะทำการทุบบ้านหลังนั้นทิ้งหลิงหยุนมองประตูบ้านที่ถูกล็อกไว้ เขายิ้มเย็นชาก่อนจะยกเท้าขึ้นถีบประตูจนพัง แล้วเดินเข้าไปข้างในตูม.. ตูม.. ตูม.. ครืน.. ครืน..เสียงดังสนั่นหวั่นไหวคล้ายกับการทุบบ้านหลังแรกดังขึ้นอีกครั้ง บ้านหลังนี้เล็กกว่าหลังตรงกลาง แต่โครงสร้างและแบบบ้านนั้นเหมือนกัน และจากประสบการณ์ที่ทุบบ้านหลังตรงกลาง ทำให้หลิงหยุนทำงานได้เร็วขึ้นกว่าเดิมมาก เพียงไม่ถึงสามนาที บ้านทั้งหลังก็ถล่มครืนลงมา!“แม่เจ้า..! บ้านอีกหลังกำลังจะถล่มลงมาแล้ว..”“หลิงหยุนทำไมถึงได้มีเรี่ยวแรงมหาศาลแบบนี้ ถ้าเขาทุบบ้านทั้งสามหลังของเถียนป๋อเตาทิ้ง เถียนป๋อเตาจะทำยังไง นั่นมันหมายถึงชีวิตของเขาทั้งชีวิตเชียวนะ!”“นั่นสิ.. บ้านสามหลังรวมกันก็ไม่น่าต่ำกว่าสิบห้าล้าน นอกเหนือจากบ้านทั้งสามหลังนี้ เขาคงไม่มีทรัพย์สินอื่นเหลือแล้วล่ะ นี่กลับถูกทุบทิ้งทั้งหมดเลย..”“กรรมตามสนอง.. มันทำตัวเองทั้งนั้น ใครให้มันไปทุบบ้านของคนอื่นก่อน ตอนนี้เขาก็กลับมาทุบบ้านของมันบ้าง?”“ใช่.. สาสมแล้ว! มันข่มเหงชาวบ้านมาหลายปี แต่ตอนนี้ดันไปสะดุดตอเข้า ฉันแค่คิดไม่ถึงว่า คนที่จะจัดการกับมันจะเป็นลูกชายของจิวยื่อเท่านั้นเอง..”ระหว่างที่ผู้คนกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น ก็มีเสียงดังครืนออกมาจากบ้านหลังที่อยู่ทางตะวันออก และบ้านทั้งหลังก็พังครืนลงมาเช่นเดียวกับบ้านหลังตรงกลาง!เถียนป๋อเตาที่นอนอยู่บนพื้นห่างไกลออกไปนั้น มองบ้านหลังที่สองของเขาถูกทุบทิ้งด้วยดวงตาที่แดงก่ำ และจิตใจที่ทุกข์ระทม!“ไม่….!!!”เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดใจของเถียนป๋อเตาดังไปก้องไปทั่วทั้งบริเวณ.. แต่หลิงหยุนยังไม่หยุดเพียงเท่านั้น เขาเดินตรงไปยังบ้านหลังสุดท้ายที่อยู่ทางด้านตะวันตก!ระหว่างบ้านที่อยู่ทางด้านตะวันออกกับหลังที่อยู่ทางฝั่งตะวันตกนั้น ห่างกันเพียงแค่สองร้อยเมตรเท่านั้น และตรงกลางก็คือฝูงชนที่พากันมามุงดูเหตุการณ์ ทุกคนต่างก็มองหลิงหยุนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความงุนงง แต่ก็ไม่มีใครสักคนเดียวที่จะกล้าเข้าใกล้เด็กผู้ชายที่เนื้อตัวมอมแมมไปด้วยฝุ่นหลิงหยุนช่างน่ากลัวมาก!เมื่อมีคนไปทุบทำลายบ้านของเขาทิ้ง เขาก็กลับมาทุบทำลายบ้านของคนผู้นั้นทิ้งเช่นกัน อีกทั้งยังไม่ยอมฟังอะไรจากใครทั้งนั้น และไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น เขาใช้วิธีตอบโต้ที่ธรรมดาที่สุดและยุติธรรมที่สุดในการแก้ปัญหาที่ซับซ้อนที่สุด!ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เพื่อห้ามปรามหลิงหยุนแม้แต่คนเดียว และสิ่งที่หลิงหยุนทำนั้น ไม่ว่าใครเห็นก็ต้องหวาดกลัวจนพูดอะไรไม่ออก!ทุกคนต่างก็ตระหนักว่า.. หลิงหยุนไม่ใช่คนที่ใครจะรังแกได้ง่ายๆ และไม่ใช่คนที่ใครจะลองดีด้วยได้!!