ตอนที่ 373

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 373 บทที่ 373 : ไพ่ในมือ! หลิงหยุนพูดสบายๆไม่มีท่าทีเดือดร้อนแม้แต่น้อย แต่จู่ๆเขาก็รู้สึกว่าเหลียงอี้เฟิงที่อยู่ตรงหน้าเขานั้นช่างเซ็กซี่และมีเสน่ห์อย่างมาก แต่น่าเสียดายที่เธอเป็นน้าสาวของฉางหลิง ไม่เช่นนั้น.. เหลียงเฟิงอี้เห็นหลิงหยุนยืนนิ่งไม่พูดอะไร แต่สายตากลับจับจ้องมาที่เธอ ทำให้เธอเริ่มรู้สึกอึดอัดกับสายตาที่เร่าร้อนนั่น จึงรีบดุเสียงเบาว่า “นี่เธอมองอะไร?! ฉันไม่รู้จริงๆนะว่าเด็กนักเรียนอย่างเธอไปเอาความบ้าบิ่นมาจากที่ใหน ถึงได้กล้าไล่ทุบบ้านของคนอื่นทิ้งแบบนี้.. แล้วนี่บาดเจ็บตรงใหนบ้างไม๊?!” เหลียงอี้เฟยพูดจบ ก็เดินเข้าไปใกล้หลิงหยุน พร้อมกับยื่นหน้าไปสำรวจตามร่างกายที่มีแต่ฝุ่นของเขาอย่างละเอียด แม้ว่าเหลียงเฟิงอี้จะสวมรองเท้าส้นสูง แต่ตัวก็ยังเตี้ยกว่าหลิงหยุน จังหวะที่โน้มตัวไปข้างหน้านั้น เสื้อชีฟองคอลึกของเธอจึงเผยให้เห็นหน้าอกขาวนวลเนียนราวกับคริสตัล ทันทีที่สายตาของหลิงหยุนเหลือบไปเห็นเข้า ความคิดชั่วร้ายก็ผุดขึ้นมาทันที ระหว่างที่แอบมองอยู่นั้น หลิงหยุนก็แสร้งทำเป็นพูดคล้ายไม่สนใจ “ผมไม่เป็นอะไร.. ว่าแต่อาการบาดเจ็บที่ข้อเท้าของคุณล่ะ ต้องการให้ผมช่วยรักษาให้ไม๊?” คำพูดของหลิงหยุนทำให้เหลียงเฟิงอี้เพิ่งนึกถึงข้อเท้าที่พลิก ดวงตาคู่สวยของเธอเบิกโพลงด้วยความตกใจ.. หลิงหยุนพูดต่อทันที “ข้อเท้าของคุณบวมมาก.. คุณไม่รู้สึกเจ็บบ้างเลยหรือไง?” หลิงหยุนเอื้อมมือออกไปจับแขนของเหลียงเฟิงอี้ “เอาล่ะ.. ผมว่าเราไปหาที่ร่มๆคุยกันจะดีกว่า ตรงนี้แดดร้อนเกินไป!” หลิงหยุนเพิ่งจะได้รับกระแสจิตจากตู้กู่โม่แจ้งว่า กู่เหลียนซันเป็นลมไปแล้ว.. เหลียงเฟิงอี้เอื้อมมือมาแกะมือของหลิงหยุนที่กำลังช่วยประคองออก และด้วยความเจ็บปวด เธอจึงสูญเสียการทรงตัวและเกือบจะล้มลงไป แต่หลิงหยุนตาไว จึงรีบคว้าเอวของเหลียงเฟิงอี้ไว้ และโอบเธอไว้ในอ้อมแขนอีกครั้ง “เร็วเข้า.. ผมยังมีอย่างอื่นต้องทำอีก อย่ามัวชักช้า..” หลิงหยุนพูดขึ้นโดยไม่สนใจท่าทีดิ้นรนของเหลียงเฟิงอี้ เขาโอบร่างของเธอและใช้มังกรพรางร่างหลบออกจากฝูงชน ฝูงชนที่ยืนมองอยู่ถึงกับงุนงง เมื่อจู่ๆหลิงหยุนที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็หายตัวไป! โอ๊ะ! เหลียงเฟิงอี้ร้องออกมาเมื่อรู้สึกว่าร่างของเธอลอยแกว่งไปมาในอากาศ เธอกลัวจนต้องหลับตา แต่เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่า เธอกับหลิงหยุนไม่ได้อยู่ที่เดิมแล้ว แต่กลับมาอยู่ในบริเวณที่ค่อนข้างเงียบสงบและห่างไกลจากผู้คน.. “นี่มัน..” เหลียงเฟิงอี้เผยอปากเซ็กซี่ขึ้นพูดพร้อมกับจ้องมองหลิงหยุนด้วยความงุนงง แววตาของเธอเต็มไปด้วยความตกใจราวกับว่าได้เห็นผีในตอนกลางวันเข้า “นี่เป็นวิชาตัวเบา..” หลิงหยุนพูดยิ้มๆ และไม่อธิบายอะไรมากกว่านั้น แต่กลับวางร่างบอบบางของเหลียงเฟิงอี้ไว้บนสนามหญ้าอย่างเบามือ จากนั้นก็นั่งลงพร้อมกับยกเท้าของเหลียงเฟิงอี้ขึ้นและจัดการถอดรองเท้าส้นสูงให้กับเธอเหลียงเฟิงอี้สวมถุงน่องสีสดใส หลิงหยุนจับเท้าที่นุ่มนวลของเธอไว้ และสัมผัสได้ถึงผิวที่นุ่มนวล เขาวางเท้าของเหลียงเฟิงอี้ลงในมืออย่างอ่อนโยน เธอรีบสะบัดขาเบาๆพร้อมกับร้องถามว่า“นี่เธอจะทำอะไร?!”เหลียงเฟิงอี้หายใจถี่พร้อมกับถอนหายใจเล็กน้อย คิ้วของเธอย่นเข้าหากันเพราะรู้สึกปวดที่ข้อเท้าหลิงหยุนจึงตอบไปว่า “ไม่เป็นไรมาก.. แค่ข้อเท้าแพลง แต่ถ้าปล่อยไว้ก็จะบวมจนเดินไม่ได้ แต่หลังจากที่ผมรักษาให้แล้ว คุณก็จะสามารถขยับเท้าได้ และจะค่อยๆดีขึ้นเอง!”“เธอจะรักษาได้ยังไง? พลาสเตอร์ก็ไม่มี ยาทาแก้ปวดก็ไม่มี เธอจะใช้วิธีอะไรในการรักษา?”แม้เหลียงเฟิงอี้จะเคยได้ยินมาว่า หลิงหยุนมีทักษะด้านการแพทย์ที่สูงส่งมาก แต่เธอเองก็ไม่เคยเห็นกับตา จึงไม่อยากจะเชื่อนัก!หลิงหยุนได้แต่คิดในใจว่า หากเขามียันต์บำบัดก็จะยิ่งทำให้อาการข้อเท้าแพลงของเหลียงเฟิงอี้หายเร็วขึ้นกว่านี้ แต่เขาได้ใช้มันรักษาเหยาลู่ไปจนหมดแล้ว ดังนั้นตอนนี้จึงต้องใช้การฝังเข็มแทนหลิงหยุนยกมือขึ้นพร้อมกับเข็มทองทั้งเก้าเล่มในมือ จากนั้นก็พูดกับเหลียงเฟิงอี้ยิ้มๆ “เอาล่ะ.. อยู่นิ่งๆ อย่าขยับ ผมจะฝังเข็มให้!”แค่อาการข้อเท้าแพลงธรรมดาๆ หลิงหุยนเพียงแค่ใช้เก้าเข็มปลุกชีพลดอาการเจ็บปวด และใช้เข็มทองฝังลงไปรอบๆข้อเท้าของเหลียงเฟิงอี้ จากนั้นก็ถ่ายเทพลังชีวิตของตัวเองลงไปเล็กน้อย ข้อเท้าที่บวมเปล่งของเหลียงเฟิงอี้ก็ค่อยๆหายบวมราวกับเล่นกล“เอาล่ะ.. ลองลุกยืนดู..” หลิงหยุนดึงเข็มทองทั้งเก้าเล่มออกพร้อมกับยิ้มให้เหลียงเฟิงอี้เหลียงเฟิงอี้ลุกขึ้นยืนอย่างไม่ค่อยเชื่อนัก เธอลองหมุนข้อเท้าของตัวเองไปมา แต่กลับพบว่าไม่รู้สึกเจ็บปวดอีก เธอจึงได้แต่มองหลิงหยุนด้วยสีหน้าและแววตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจฉางหลิงไม่ได้โกหกเธอจริงๆด้วย! วิชาการแพทย์ของหลิงหยุนนั้นช่างน่าอักศจรรย์ และวันนี้เธอเองก็ได้ประจักษ์ด้วยสายตาตัวเอง!“ไปกันได้แล้ว!”หลิงหยุนไม่พูดอะไรมาก เขาหันหน้าและเดินตรงไปที่สนามหญ้าไกลๆซึ่งตู้กู่โม่นั่งอยู่เมื่อเห็นหลิงหยุนเดินเข้ามา ตู้กู่โม่ก็ยิ้มให้พร้อมกับพูดขึ้นว่า “วันนี้นายทุบบ้านคนอื่นไปถึงสองหลัง ฉันว่าวันนี้นายต้องมีปัญหาใหญ่แน่!”หลิงหยุนหัวเราะอย่างมีความสุข “ใครว่าฉันทุบแค่สองหลังล่ะ.. ยังต้องทุบอีกหลัง แต่ฉันจะรอทุบต่อหน้าหัวหน้าสำนักงานรักษาความมั่นคงคนใหม่ ฉันก็อยากจะรู้ว่าเขาจะห้ามฉันได้ยังไง?”เหลียงเฟิงอี้ที่เดินตามหลิงหยุนมาติดๆ และเมื่อได้ยินว่าหลิงหยุนยังคงคิดที่จะทุบบ้านของคนอื่นอีกหนึ่งหลัง เธอจึงรีบร้องออกมาอย่างกระวนกระวายใจ“หลิงหยุน.. ทำไมเธอถึงไม่ใช้วิธีอื่น? เพราะแค่สองหลังที่ทุบไปนั้น วันนี้ยังไงเธอก็คงต้องถูกจับกุมไปที่สำนักงานรักษา..”ยังไม่ทันที่เหลียงเฟิงอี้จะพูดจบ หลิงหยุนก็เหลือบมองเธอพร้อมกับชี้ไปทางกู่เหลียนซันที่กำลังนอนอยู่บนพื้น แล้วพูดขึ้นว่า“เอาล่ะ.. คุณลองฟังมันพูดก่อน แล้วค่อยคิดว่าผมควรจะทุบบ้านของเถียนป๋อเตาทิ้งไม๊..?”พูดจบ.. หลิงหยุนก็เตะเข้าที่จุดตามร่างกายของกู่เหลียนซันสองสามแห่ง เพื่อทำการคลายจุดเจ็บปวดให้กับเขาชั่วคราว จากนั้นจึงพูดกับกู่เหลียนซันยิ้มๆ