ตอนที่ 374

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 374 บทที่ 374 : สร้างความอัปยศให้หลัวจ้ง! รถตำรวจนับสิบคันเปิดไซเรนเสียงดังมาตลอดเส้นทางบนถนนหลินเจียง และมาหยุดอยู่ตรงหน้าหมู่บ้าน.. ทันทีที่รถตำรวจจอด เจ้าหน้าที่หน่วยพิเศษ และเจ้าหน้าที่ตำรวจพร้อมอาวุธ ต่างก็กรูกันออกมาจากรถทันที แต่ละนายล้วนมีอาวุธครบมือ และเพียงไม่นานหน้าหมู่บ้านหลินเจียงก็ห้อมล้อมไปด้วยตำรวจหลายนาย รถของหลัวจ้งก็มาถึงในเวลาไล่เลี่ยกัน แต่เขาไม่ลงจากรถ เพียงแค่นั่งสั่งการให้ตำรวจบุกเข้าไปด้านในเพื่อควบคุมสถานการณ์ก่อน ความจริงแล้ว.. ไม่จำเป็นที่เจ้าหน้าที่ตำรวจจะต้องเข้าไปควบคุมสถานการณ์ในหมู่บ้านเลยด้วยซ้ำไป เพราะด้านในนั้นมีลูกน้องของหลงคุนหลายร้อยคนดูแลความเรียบร้อยอยู่แล้ว อีกทั้งยังมีคนของเตาฉีอีกร่วมสามสิบคนที่ช่วยดูแลด้วยเช่นกัน ในเวลานั้น.. หลิงหยุนได้จัดการทำลายบ้านของเถียนป๋อเตาไปแล้วถึงสองหลัง อีกทั้งเขายังมีไพ่อยู่ในมืออีกหลายใบ ตอนนี้หลิงหยุนเพียงแค่รอคอยการมาถึงของหลัวจ้ง เพื่อสร้างความอัปยศให้กับเขาเท่านั้นเอง เหลียงเฟิงอี้มองใบหน้ามอมแมมของหลิงหยุน และระล้าระลังอยู่นาน จึงตัดสินใจเรียกหลังหยุนให้หันหน้ามา แล้วจัดการปัดฝุ่นบนศรีษะของเขาออกให้ “เธอนี่นะ.. ตัวใหญ่ซะเปล่า รู้จักแต่เรื่องใช้กำลัง แต่ไม่รู้จักสนใจตัวเองเลย..” เหลียงเฟิงอี้จัดแจงปัดฝุ่นให้กับหลิงหยุนพร้อมกับบ่นพึมพำ แต่ก็สังเกตุเห็นสายตาของหลิงหยุนที่จับจ้องอยู่เพียงแค่เนินอกขาวเนียนของตนเอง หลิงหยุนพยายามจะไม่มองและเมินสายตาออกจากจุดนั้น เหลียงเฟิงอี้ก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเธอถึงไม่อยากดุว่าเด็กชายตัวโตคนนี้ จึงได้แต่ถอนหายใจเบาๆพร้อมกับคิดในใจว่าอยากมองก็มองไป ก็แค่ก้อนเนื้อสองก้อน! “นี่.. ฉันทำหน้าที่เป็นทนายส่วนตัวให้กับนายอยู่ทางโน้น แถมยังต้องจัดการกับนักข่าวพวกนั้นอีก แต่นายกลับมาอี๋อ๋ออยู่กับสาวสวยตรงนี้เนี่ยนะ?!” หลิงหยุนไม่รู้ว่าหลงหวู่เสร็จงานของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่เมื่อมองไปตามเสียงแหลมๆของเธอ เขาก็พบถังเมิ่งเดินตามมาด้วย หลิงหยุนได้ฟังคำพูดของหลงหวู่ จึงตอบกลับเธอด้วยความภูมิอกภูมิใจ “นี่คุณทนายคนสวย! ถ้ารู้สึกอิจฉา.. ก็จับเนื้อจับตัวผมได้นะ รับรองว่าผมจะไม่ขัดขืนเลย!” แม้หลิงหยุนจะไม่เข้าใจว่าเหตุใดหลงหวู่จึงปรากฏตัวขึ้นที่นี่ อีกทั้งยังยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเขา แต่หลิงหยุนก็เริ่มรู้สึกชื่นชอบเธอ ตั้งแต่ที่เห็นเธอเช็ดรองพื้นหนาเตอะนั่นออก แต่หลงหวู่กลับตอบยิ้มๆ “ฉันไม่มีเวลามานั่งเล่นกับนายหรอก.. อีกอย่างที่ฉันมาเป็นทนายให้กับนายครั้งนี้ ฉันไม่ได้ทำให้ฟรีๆหรอกนะ นายต้องจ่ายค่าจ้างให้กับฉันด้วย!” หลิงหยุนยกมือขึ้นทำนิ้วเป็นสัญลักษณ์ Ok จากนั้นก็ตอบกลับไปอย่างอารมณ์ดี “ไม่มีปัญหาครับคุณทนาย..” ทั้งคู่คุยกันอย่างสนุกสนานอยู่พักหนึ่ง แต่จู่ๆเสียงของฝูงชนก็เงียบลง และทุกคนต่างก็อยู่ในความสงบเรียบร้อย จากนั้นก็มีเจ้าหน้าที่ตำรวจพร้อมอาวุธหลายนายเดินเข้ามา “นั่นมันหลัวจ้ง.. หัวหน้าสำนักงานรักษาความมั่นคงคนใหม่นี่ ถึงกับต้องมาด้วยตัวเองเลยเหรอ..?” ถังเมิ่งเห็นเพียงแค่ป้ายทะเบียนรถตำรวจก็จำได้ จึงรีบร้องบอกหลิงหยุน แววตาของหลิงหยุนเป็นประกายขึ้นมาทันที และยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ลักยิ้มมหาเสน่ห์ปรากฏขึ้นที่แก้มซ้ายของเขา และสองสาวต่างก็มองหลิงหยุนด้วยความตะลึง“พวกเราไม่ต้องไปใหน.. รออยู่ตรงนี้ล่ะ ให้พวกมันเป็นฝ่ายมาหาเราที่นี่เอง!” พูดจบหลิงหยุนก็ทรุดตัวลงนั่งบนพื้นหญ้า สายตาของเขาจับจ้องไปทางเจ้าหน้าที่ตำรวจท่ามกลางฝูงชนแออัด เจ้าหน้าที่ตำรวจปรากฏตัวพร้อมอาวุธครบมือ ผู้คนที่ยืนมุงอยู่ต่างก็พากันหลีกทางให้ และต่างก็รู้สึกว่าครั้งนี้หลิงหยุนคงต้องกลายเป็นของเล่นของตำรวจพวกนี้แน่หลัวจ้งนั่งในรถตำรวจที่ขับตรงเข้าไปยังโซนใต้สุดของหมู่บ้าน และไปหยุดอยู่หน้าบ้านหลังกลางที่ถูกทุบทิ้งจนแทบไม่เหลือซากทันทีที่เขาก้าวขาลงจากรถ นักข่าวจากสำนักต่างๆ ต่างก็พากันมารุมล้อมเพื่อสัมภาษณ์เขาเกี่ยวกับเหตุการณ์ในครั้งนี้หลัวจ้งยกมือขึ้นโบกพร้อมกับตอบนักข่าวว่า “ผมได้รับแจ้งมาว่า มีคนฝ่าฝืนกฏหมายด้วยการเข้ารื้อถอนทำลายทรัพย์สินของผู้อื่น ตอนนี้ทางเจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังเข้าตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุ และจะทำการจับกุมตัวผู้ต้องสงสัยทั้งหมดไปสอบสวน..”หลิงหยุนและตู้กู่โม่ต่างก็ได้ยินอย่างชัดเจน และทั้งสองคนก็หันมามองตากันพร้อมกับแสยะยิ้มออกมาอย่างรังเกียจหลังจากที่ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันในป่าเสินหนงระยหนึ่ง ทำให้ตู้กู่โม่ได้เรียนรู้นิสัยของหลิงหยุนหลายอย่าง จากที่เขารู้จักหลิงหยุนนั้น ดูเหมือนหลัวจ้งจะรีบดีใจเร็วไปหน่อย คิดจะจับคนอย่างหลิงหยุน.. ฝันกลางวันชัดๆ!หลิงหยุนหันไปพูดกับหลงหวู่ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ดูเหมือนหัวหน้าสำนักงานรักษาความมั่นคงจ้องจะจับผมอย่างเดียวเลย ตอนนี้ผมคงต้องพึ่งคุณทนายคนเดียวแล้วล่ะ..”หลงหวู่กลับถอนหายใจแล้วประชดกลับไปว่า “นายมีวิธีที่ดีกว่านี้ไม่ใช่เหรอ? วิธีโง่ๆที่นายถนัดไง อย่างเช่นการใช้กำลัง?”แต่หลิงหยุนกลับอย่างภูมิอกภูมิใจ “นั่นสิ.. ผมแข็งแรงมากเลยนะ! แค่สามนาทีผมก็ทุบบ้านทั้งหลังจนพังได้ คุณทำได้อย่างผมไม๊ล่ะ?”หลงหวู่ทำหน้าหงิกพร้อมกับตอบไปอย่างระอา “ฉันขี้เกียจต่อปากต่อคำกับคนโง่แบบนาย..” จากนั้นก็หันหลังกลับไปไม่สนใจหลิงหยุนอีกหลังจากที่สอบถามผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ เจ้าหน้าที่ตำรวจที่นำทีมโดยหลัวจ้งก็เข้าใจสถานการณ์ในที่เกิดเหตุได้เป็นอย่างดี เขาจึงสั่งให้ตำรวจพร้อมอาวุธสิบกว่านายเข้าไปจับกุมหลิงหยุนทันทีที่ได้รับคำสั่ง ตำรวจทั้งสิบกว่านายก็เดินถือปืนชี้ไปที่หลิงหยุน และค่อยๆก้าวเข้าไปล้อมเขาไว้ สถานการณ์ดูเหมือนจะเริ่มตึงเครียดขึ้นมาทันทีหลัวจ้งสวมเสื้อผ้าสีพื้นและมีตำรวจที่มีฝีมือสองสามนายอยู่ข้างๆ และมีนักข่าวเดินตามมาเป็นพรวน แต่ละคนต่างก็เดินตามกันมาติดๆ เพราะเกรงว่าจะพลาดเหตการณ์สำคัญไปหลัวจ้งเดินมาถึงวงล้อมของตำรวจ ก็เห็นหลิงหยุนกำลังนั่งอยู่บนพื้น..หลิงหยุนนั่งเอามือซ้ายเท้าพื้นไว้ด้วยท่าทางสบายๆ พร้อมกับมองหลัวจ้งที่กำลังเดินเข้ามาด้วยสายตาเหยียดหยัน หลิงหยุนยิ้มมุมปากอย่างรังเกียจ ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างอย่างสดใส!แต่จู่ๆหลิงหยุนก็ยกมือขวาขึ้นชี้หน้าหลัวจ้ง! ท่าทางของหลิงหยุนนั้นทั้งเย็นชา ดุดัน จองหอง และไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย!หลัวจ้งคิดไม่ถึงว่าหลิงหยุนจะแสดงท่าทางเช่นนี้ต่อหน้าเขา กล้องจำนวนมากต่างก็กดถ่ายภาพของหลิงหยุน หลัวจ้งรู้สึกกลัวจนต้องหยุดกะทันหัน และไม่กล้าก้าวเท้าเข้าไปใกล้หลิงหยุนอีกแม้แต่ก้าวเดียว!ตำรวจหลายนายที่ล้อมหลิงหยุนไว้นั้น ต่างก็ไม่รู้ว่าหลิงหยุนต้องการจะทำอะไรกันแน่ แต่ดูจากท่าทางแล้ว ดูเหมือนหลิงหยุนต้องการจะเล่นงานหัวหน้าหลัวมากกว่า ตำรวจทุกนายต่างก็หวาดกลัว จึงรีบสับไกปื้นเสียงแกร๊กๆไปทั่วทั้งบริเวณ และเล็งปืนไปทางหลิงหยุนใบหน้าสวยงามของหลงหวู่ปรากฏขึ้นพร้อมกับร้องบอกหลัวจ้งว่า “หัวหน้าหลัว.. นี่เห็นพวกเราเป็นอาชญากรตั้งแต่เมื่อไหร่ ถึงได้ให้เจ้าหน้าที่ตำรวจเล็งปืนมาทางพวกเราแบบนี้?”