ตอนที่ 377

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 377 บทที่ 377 : สะดุดตอ! “……….” คนฝั่งหลิงหยุน.. ไม่ว่าจะเป็นถังเมิ่ง เหลียงเฟิงอี้ หลงหวู่ หลงคุน และตู้กู่โม่ ต่างก็เดินขึ้นมาข้างหน้า และมาหยุดยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับหลิงหยุน ทำให้บรรยากาศในสนามหญ้าดูน่าเกรงขาม และเป็นภาพที่น่าประทับใจอย่างมาก! เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คนที่พากันมามุงดูนั้นเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ คลื่นแห่งความไม่พอใจทวีความรุนแรงมากขึ้น และบางคนก็เริ่มสาปแช่ง เดิมทีหลัวจ้งคิดว่าตนเองเป็นฝ่ายได้เปรียบ จึงรีบนำกำลังตำรวจพร้อมอาวุธมาจับกุมหลิงหยุนด้วยความตื่นเต้นดีใจ พร้อมกับคิดว่าหลิงหยุนคงหนีเงื้อมือตนไม่พ้นอย่างแน่นอน แต่เมื่อเขาได้เผชิญหน้ากับหลิงหยุนจริงๆ หลิงหยุนกลับสร้างความอัปยศให้กับเขา และยังสามารถชี้แจงข้อเท็จจริงได้อย่างแจ่มแจ้งจนแม้แต่หลัวจ้งเองก็ไม่อาจโต้แย้งได้ แต่ที่น่าตกใจที่สุดก็คือตอนที่เขารู้ตัวว่า ตนเองไม่ใช่ผู้ควบคุมสถานการณ์อีกต่อไป.. และเมื่อเขารู้ตัวว่ากำลังเสียท่าให้กับหลิงหยุน และต้องการจะหลบหนีไปจากสถานการณ์ที่เป็นอยู่ เขากลับคิดไม่ถึงว่า หลิงหยุนจะปล่อยระเบิดลูกใหญ่โจมตีเขาทันที! หลัวจ้งที่ตอนนี้อยู่ท่ามกลางสายตาที่นับไม่ถ้วน และกำลังถูกสาธรณชนตัดสินอยู่ฝ่ายเดียว! หลัวจ้งตกใจ และตื่นตระหนกถึงขีดสุด! เขาไม่คาดคิดว่าหลิงหยุนไม่เพียงไม่ใช้กำลังตอบโต้ แต่กลับใช้คำพูดที่ชาญฉลาดไม่กี่คำ ประกอบกับตัวแปรอื่นๆที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว พลิกกลับมาเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะ และยังสามารถตอบโต้เขากลับอย่างรุนแรงได้ จนกระทั่งตัวเขาเองแทบไม่อยากทนอยู่ที่นี่ต่อไป! ตอนนี้ในหัวของหลัวจ้งมีเพียงอย่างเดียวเท่านั้นคือ.. การหาข้ออ้างออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วค่อยหาทางแก้แค้นหลิงหยุนต่อไป แต่ตอนนี้ฝ่ามือขนาดใหญ่ของหลิงหยุนที่วางอยู่บนไหล่ของเขานั้น ทั้งแข็งและหนักราวกับแท่งเหล็ก ไม่เพียงทำให้หลัวจ้งก้าวขาไปข้างหน้าต่อไม่ได้ แต่ยังไม่สามารถเคลื่อนไหวร่างกายได้อีกด้วย! “หลิงหยุน.. ก็.. ก็บอกแล้วไงว่าพวกเรากำลังสอบสวนเรื่องนี้อยู่ และยังไม่มีข้อสรุป..” หลัวจ้งสัมผัสได้ถึงความหนักหน่วงและแข็งแกร่งของฝ่ามือที่วางอยู่บนไหล่ ขาของเขาทั้งสองข้างเริ่มสั่นจนไม่อาจควบคุมได้ และตัวเขาเองก็เริ่มพูดติดอ่าง หลิงหยุนยิ้มให้อย่างเยือกเย็น ก่อนจะเพิ่มแรงกดลงบนไหล่ของหลัวจ้งเพียงเล็กน้อย พร้อมกับพูดขึ้นว่า “งั้นเหรอ? ยังจะต้องสอบสวนอะไรอีกล่ะ? ทำไมไม่ใช้วิธีเดียวกับที่ใช้กับฉัน? ทีกับฉัน.. ไม่เห็นว่าแกต้องสอบสวนอะไรก่อนเลย แถมยังออกโรงนำกำลังตำรวจมากมายมาจับฉันด้วยตัวเองซะอีก!” “ถ้าอยากจะสอบสวนนัก ก็สอบสวนตอนนี้เลยสิ! ในเมื่อตอนสั่งยึดบ้านและอายัดบัญชีของฉัน แกยังทำทุกอย่างได้อย่างง่ายดายและรวดเร็ว?!” หลิงหยุนพูดจบ.. ก็หันกลับไปมองหลงหวู่พร้อมกับถามขึ้นว่า “ทนายหลง.. ไม่ทราบว่าทางราชการมีอำนาจสั่งยึดบ้านและอายัดบัญชีของผมได้ง่ายๆแบบนี้เลยเหรอครับ?” หลงหวู่ยิ้มสดใส เธอถอนหายใจแล้วตอบกลับไปว่า “แน่นอน.. ทำไม่ได้อยู่แล้ว ก่อนจะสั่งการอะไร ก็ต้องมีข้อสรุปพร้อมหลักฐาน ไม่เช่นนั้นก็ถือว่าเป็นการกระทำที่ผิดกฏหมายเหมือนกัน!”หลิงหยุนยิ้มสบายๆ ก่อนจะหันกลับไปมองหลัวจ้งด้วยสายตาเย็นชา “แกได้ยินชัดแล้วใช่ไม๊ว่า สิ่งที่แกทำมันผิดกฏหมาย!”“เอ่อ..”หลัวจ้งโกรธจนหน้าเขียว เขาไม่สนใจหลิงหยุนอีก แต่ร้องสั่งคนของตัวเองว่า “เร็วเข้า.. เข้ามาห้ามนักข่าวไว้ อย่าให้พวกเขาถ่ายอะไรได้อีก บางคนกำลังถ่ายทอดสดอยู่..”ตอนนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปว่าตัวเขาเอง.. หากทุกอย่างในที่นี้ถูกถ่ายทอดออกไป หลัวจ้งรู้ดีว่าหน้าที่การงานของเขาก็คงต้องจบลงด้วยเช่นกัน!หากไม่มีศัตรูที่มีอำนาจและแข็งแกร่งอย่างหลี่ยี่เฟิงกับถังเทียนห่าว เวลานี้หลัวจ้งคงจะไม่สนใจอะไรทั้งนั้น หลังจากเหตุการณ์นี้เขาก็แค่หาโฆษกออกมาแถลงอธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก็เท่านั้นเอง!หากทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้ออกอากาศไป ชีวิตของเขาคงต้องมีรอยด่างพร้อยขึ้นอย่างแน่นอนแม้ว่าหลี่ยี่เฟิงและถังเทียนห่าวจะไม่มีอำนาจเหมือนก่อน แต่พวกเขาทั้งคู่ก็กำลังหาทางรับมือเสียเจิ้นติง และแก้ไขปัญหาต่างๆอยู่ เพื่อรอเวลาเอาคืน!เดินหมากผิดตาเดียว ล้มทั้งกระดาน!ความจริงแล้ววันนี้หลัวจ้งไม่จำเป็นต้องมาด้วยตัวเองก็ได้ เพราะไม่ใช่เหตุการณ์ที่สะเทือนขวัญอะไร แต่เพราะวันนี้เป็นวันจับกุมตัวหลิงหยุน! และหลิงหยุนก็คือปัญหาใหญ่ของเมืองจิงฉู!หลัวจ้งและเสียเจิ้นติงจึงต้องระมัดระวังอย่างมาก อีกทั้งหลิงหยุนก็เป็นเหตุที่ทำให้หลี่ยี่เฟิงต้องถูกสอบสวน และถังเทียนห่าวต้องถูกกักบริเวณ!ตราบใดที่หลัวจ้งสามารถจับกุมตัวหลิงหยุนกลับไปได้ นั่นก็หมายความว่าเขาได้แก้ปัญหาเรื่องหลิงหยุนได้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว จากนั้นจึงค่อยจัดการหลี่ยี่เฟิงกับถังเทียนห่าวต่อไป..ดังนั้น..ในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ การจับกุมหลิงหยุนจึงเป็นเรื่องของการต่อสู้ระหว่างขั้วอำนาจสองขั้วของเจ้าหน้าที่ระดับสูงในเมืองจิงฉู!เพราะความสำคัญของหลิงหยุน ทำให้หลัวจ้งที่มีตำแหน่งสูงถึงกับต้องเดินทางมาที่เกิดเหตุด้วยตัวเอง และมาถึงก็ไม่พูดพล่ามอะไร จ้องแต่จะจับกุมหลิงหยุนเพียงอย่างเดียวเพราะสำหรับเขา นี่คือขั้นตอนที่สำคัญอย่างที่สุด!ไม่เช่นนั้น.. หลัวจ้งคงไม่เสียเวลามาใส่ใจกับคดีเรื่องรื้อบ้านเล็กๆเพียงไม่กี่หลังหรอก แต่เขาตั้งใจนำทีมมาเพื่อจับหลิงหยุนต่างหาก!แต่หลัวจ้งกลับคิดไม่ถึงว่า ทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้น เป็นแผนที่เนียบเนียนของหลิงหยุน ที่ใช้ล่อเขาให้ออกมา!เขาคิดไม่ถึงว่าหลิงหยุนจะไม่มีความเกรงกลัวเจ้าหน้าที่ตำรวจที่เขานำมาด้วยแม้แต่น้อย ไม่เพียงไม่เกรงกลัว แต่ยังสามารถพูดคุยหัวเราะได้อย่างปกติ อีกทั้งยังทำให้เขาอับอายได้อย่างที่สุดด้วยไม่เพียงหลัวจ้งจะไม่สามารถทำให้หลิงหยุนหวั่นไหวได้ แต่ตัวเขาเองกลับตกหลุมพรางของหลิงหยุน และกลายเป็นตัวตลกต่อหน้าผู้คนมากมาย!เมื่อนึกถึงผลกระทบรุนแรงที่จะตามมา หลัวจ้งจึงต้องสั่งคนของเขาให้จัดการหยุดนักข่าวไว้ก่อนแต่น่าเสียดาย.. เพราะทุกอย่างสายเกินไปแล้ว! ไม่เพียงสายเกินไป แต่ยังไม่สามารถแก้ไขอะไรได้อีก นั่นเพราะคนที่อยู่ต่อหน้าเขาไม่ใช่ตาสีตาสา แต่คือหลิงหยุน!