ตอนที่ 376

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 376 บทที่ 376 : น่าสมเพช! หลิงหยุนยืนชี้หน้าหลัวจ้งที่ถึงกับนิ่งเงียบหมดคำพูด ใบหน้าของเขาเปลี่ยนจากขาวเป็นแดง และจากแดงเป็นเขียวจนถึงขั้นม่วงคล้ำ และท้ายที่สุดก็เปลี่ยนจากสีหน้าที่โกรธแค้นเป็นเศร้าสลดแทน และเหงื่อเย็นก็เริ่มไหลออกตามใบหน้าและร่างกาย! ตอนนี้เป็นเวลาสิบเอ็ดโมง และแสงแดดก็เริ่มเจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆ ภายใต้อุณหภูมิที่สูงถึง 34 องศา แต่ละคนล้วนชุ่มไปด้วยเหงื่อจากความร้อน แต่หลัวจ้งกลับชุ่มไปด้วยเหงื่อที่เย็นเฉียบ! ทันทีที่หลัวจ้งมาถึงที่เกิดเหตุ เขาก็ให้สัมภาษณ์กับสื่อด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใสว่า หลิงหยุนเป็นผู้ต้องสงสัยที่เขาต้องทำการจับกุม นักข่าวจากหลายสำนักทั้งทีวีและหนังสือพิมพ์ ต่างก็บันทึกคำให้สัมภาษณ์ของหลัวจ้ง แต่เมื่อถึงเวลาที่ต้องจับกุมจริงๆ เขากลับไม่มีหลักฐานที่จะสามารถใช้จับกุมตัวหลิงหยุนได้ และยังถูกชี้หน้าด่าว่าเป็นคนชั่วช้าอีกด้วย! หลัวจ้งต้องการจับหลิงหยุน แต่คำตอบของหลิงหยุนกลับทำให้หลัวจ้งกลายเป็นตัวตลกในทันที! หลัวจ้งพลาดอย่างไม่น่าให้อภัย! เขาไม่มีพยานหลักฐานอะไรสักอย่าง แต่หลิงหยุนกลับมีทั้งพยานและหลักฐานครบถ้วน เขากล่าวหาว่าหลิงหยุนจับกู่เหลียนซันเป็นตัวประกัน แต่เจ้าตัวกลับยืนยันปฏิเสธแทนหลิงหยุน เช่นนี้แล้วหลัวจ้งยังจะพูดอะไรได้อีก?! ซูหลิงเฟย – นักข่าวคนสวยจากสถานีท้องถิ่นเดินขึ้นไปด้านหน้า เธอจ้องมองหลิงหยุนพร้อมกับรีบยกไมโครโฟนจ่อปากหลัวจ้ง และยิงคำถามที่ไม่ต่างจากการจงใจตีแสกหน้าหลัวจ้ง “ผู้อำนวยการคะ.. คุณรู้สึกอย่างไรที่สถานการณ์กลับตาลปัตรไปแบบนี้?” ในใจของหลัวจ้งนั้นรู้สึกโกรธและรำคาญนักข่าวสาวคนนี้มาก ที่จู่ๆก็ถามคำถามนี้ขึ้นมา นี่ไม่เท่ากับยิ่งเป็นการตั้งใจฉีกหน้าเขางั้นหรือ? แต่ถึงแม้หลัวจ้งจะรู้สึโกรธ แต่เขาก็ผ่านประสบการณ์ในการเผชิญหน้ากับสถานการณ์ใหญ่ๆมามากมาย เขาจึงเพียงแค่ยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อเย็นที่ผุดขึ้นบนหน้าผากเบาๆ พร้อมกับตอบไปว่า “เอ่อ.. ดูเหมือนเรื่องนี้จะค่อนข้างซับซ้อนกว่าที่ผมคิดไว้มาก.. คงต้องใช้เวลาในการสืบสวนและสอบสวนนานกว่านี้..” ซูหลิงเฟยเป็นนักข่าวที่ใจเย็นและค่อนข้างถามตรงประเด็น เธอจึงถามต่อว่า “ผู้อำนวยการหลัวคะ.. คุณไม่คิดว่ามันเป็นการไม่ยุติธรรมไปหน่อยเหรอคะ? ตอนนี้ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะกระจ่างชัดแล้วว่า หลิงหยุนไม่น่าจะใช่ผู้กระทำความผิด แต่กลับเป็นคนดี ต้องเรียกว่าดีมาก และเป็นแพทย์ที่มืออาชีพมาก แต่ทำไมคุณยังคิดจะจับกุมตัวเขาไปที่สำนักงานรักษาความมั่นคงอีก..” หลัวจ้งได้แต่โบกไม้โบกมือพร้อมกับตอบไปว่า “เอ่อ.. ตอนนี้ผมยังไม่สะดวกที่จะตอบคำถามของคุณ ผมยังต้องใช้เวลาในการสอบสวนในคดีนี้อีก..” ซูหลิงเฟยพยักหน้า แต่ก็ไม่ยอมปล่อยหลัวจ้งไป เธอชิงถามต่อว่า “ถ้าอย่างนั้น.. ไม่ทราบว่าขั้นตอนในการสอบสวนต่อไปของผู้อำนวยการหลัวคืออะไรคะ?” หลัวจ้งครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงตอบไปว่า “เอ่อ.. ยังมีเรื่องที่หลิงหยุนทุบทำลายบ้านของผู้อำนวยการเถียนถึงสองหลัง ทุกคนก็เห็นกับตา.. ผมเชื่อว่าเขาคงยากที่จะปฏิเสธ..” พูดจบ.. หลัวจ้งก็เงยหน้าขึ้นมองหลิงหยุนพร้อมกับถามเสียงดัง “หลิงหยุน.. เรื่องสำนักงานรื้อถอนและเรื่องของกู่เหลียนซัน ฉันจะพักไว้ก่อน และจะสอบสวนทีหลัง แต่..” หลัวจ้งยกมือชี้ไปทางบ้านที่เหลือแต่ซากทั้งสองหลังของเถียนป๋อเตา พร้อมกับพูดขึ้นว่า “บ้านสองหลังที่ถล่มลงมานั่นเป็นฝีมือของแกใช่ไม๊? ถ้าไม่มีคำอธิบายที่สมเหตุสมผลแล้วล่ะก็ วันนี้สำนักงานรักษาความมั่นคงคงต้องจับแกขังไว้ก่อนชั่วคราวแล้วล่ะ! ถ้าแกอธิบายเรื่องนี้ไม่ได้ ยังไงวันนี้ฉันก็ต้องจับกุมแกให้ได้!” “หลัวจ้ง.. แกนี่มันชั่วช้าไม่มีที่ติจริงๆ!” หลิงหยุนหันหน้าไปพูดใส่ไมโครโฟนของซูหลิงเฟยที่อยู่หน้าหลัวจ้ง หลิงหยุนมองหลัวจ้งที่ข้างนอกทำท่าแข็งแกร่ง แต่ความจริงข้างในกำลังหวั่นไหวอย่างมาก ข้างนอกดุดัน แต่ข้างในหวาดกลัว แต่เขากก็ต้องฝืนปฏิบัติหน้าที่อย่างกระอักกระอ่วนใจอยู่ที่นี่! หลัวจ้งคงคิดว่าคำพูดของเขาจะทำให้หลิงหยุนรู้สึกกดดันได้บ้าง แต่หลิงหยุนยังมีเป้าหมายที่ต้องทำให้สำเร็จอีกหลายอย่าง แน่นอนว่าเขายังปล่อยหลัวจ้งให้กลับไปตอนนี้ไม่ได้อย่างแน่นอน! หลิงหยุนยิ้มมุมปากให้หลัวจ้ง แล้วจึงหันไปร้องสั่งถังเมิ่งเสียงดัง “ถังเมิ่ง.. นายให้ใครไปพาตัวท่านเถียนมาที่นี่ซิ!”ถังเมิ่งที่ยืนอยู่ด้านหลัง และได้ยินหลิงหยุนเรียกหลัวจ้งว่าไอ้ชาติชั่วอยู่ตลอดเวลานั้น ทั้งตื่นเต้นและดีใจอย่างบอกไม่ถูก!ตอนนี้หลิงหยุนให้เขาร่วมวงสนุกด้วยแล้ว เขาจึงรีบสั่งคนให้ไปพาตัวเถียนป๋อเตามาที่นี่“ลุงหลัวครับ.. ที่พี่ชายของผมหลิงหยุน เรียกคุณลุงว่าไอ้ชาติชั่ว คุณลุงอย่าโกรธเลยนะครับ เพราะมันจะไม่เป็นผลดีกับสุขภาพของคุณลุง ถ้าไง.. ผมขอโทษแทนพี่ชายของผมด้วยนะครับ..”แม้ว่าถังเมิ่งจะทำท่าทางเสียใจและเอ่ยขอโทษหลัวจ้ง แต่ในใจของเขากลับชื่นชมยินดีที่ได้เรียกหลัวจ้งว่าไอ้ชาติชั่ว แต่คนอื่นๆนั้นไม่ได้รู้ความนัยของถังเมิ่งไปด้วยจะไม่ให้ถังเมิ่งฉวยโอกาสกร่นด่าได้อย่างไร? เพราะตอนนี้เสียเจิ้นเหยินก็ใหญ่โตในหน่วยงานราชการ ส่วนหลัวจ้งก็กุมมเมืองจิงฉูไว้ทั้งเมืองก็ว่าได้ อีกทั้งยังใช้อำนาจอิทธิพลปลดหลี่ยี่เฟิงและถังเทียนห่าว ยากที่สองฝั่งจะประนีประนอมกันได้อีก ตอนนี้เหลือเพียงแค่หนทางเดียวคือสู้กันจนตายไปข้าง และสองฟากฝั่งก็เริ่มฉีกหน้ากันและกัน!หลัวจ้งรู้ดีว่าคำของโทษของถังเมิ่งนั้นล้วนเป็นการแสดง แต่ตอนนี้เขากำลังคิดหาวิธีที่จะออกไปจากที่นี่ให้ได้ก่อน จึงไม่ต้องการที่จะต่อปากต่อคำกับถังเมิ่งต่อหลิงหยุนเดินขึ้นไปด้านหน้า พร้อมกับยอมรับออกมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มว่า “ครั้งนี้แกพูดได้ถูกต้อง! บ้านสองหลังนั้นฉันเป็นคนทุบทิ้งเองล่ะ!”ผู้คนที่พากันรอคอยให้หลิงหยุนหาเหตุผลมาปฏิเสธเพื่อปกป้องตนเอง และรอคอยให้หลิงหยุนตอกหน้าหลัวจ้งกลับไปเหมือนเมื่อครู่อีกครั้ง แต่จู่ๆ หลิงหยุนกลับยอมรับว่าตนเองเป็นคนทำจริง! หลายคนต่างก็รู้สึกผิดหวัง..“หลิงหยุนยอมรับงั้นเหรอ?!”“แม่เจ้า.. นี่เขายอมรับได้ยังไง?”“ในที่สุดหลัวจ้งก็หาเหตุจับกุมคนจนได้สินะ..”แม้แต่หลงหวู่และเหลียงเฟิงอี้เองก็คิดไม่ถึงว่าอยู่ๆหลิงหยุนจะยอมรับง่ายๆแบบนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงนักข่าวอีกหลายๆสื่อ โดยเฉพาะซูเหลียงเฟย!ซูเหลียงเฟยได้แต่มองหน้าหลิงหยุนพร้อมกับแอบคิดในใจว่า ‘หมอนี่จู่ๆทำไมถึงกลายเป็นคนโง่แบบนี้ไปได้? นี่เขายอมรับออกมาได้ยังไงกัน?’หลังจากที่หลัวจ้งได้ยิน.. เขาก็มีสีหน้าดีอกดีใจอย่างออกหน้าออกตา ‘ในที่สุดแกก็ยอมรับแล้วสินะ! แต่ถึงแกไม่ยอมรับ ฉันก็หาเหตุมาจับกุมแกจนได้ล่ะน่า!’แต่ยังไม่ทันที่หลัวจ้งจะได้พูดอะไร เขาก็ได้ยินหลิงหยุนพูดต่อว่า “ฉันไม่เพียงแค่ทุบบ้านทั้งสองหลังของมัจจุราชหวังนะ แต่ยังจะทุบบ้านหลังที่สามของมันด้วย หัวหน้าหลัว.. อย่าเพิ่งรีบกลับล่ะ รอดูฉันทุบบ้านหลังที่สามซะก่อน..”หลัวจ้งร้องออกมาเสียงดัง “หลิงหยุน.. นี่แกยังจะไล่ทุบบ้านของคนอื่นอีกหรือไง? แค่สองหลังนั่นก็มีมูลค่าหลายล้านแล้ว และมันก็เพียงพอที่จะจำคุกแกได้หลายปีเลยล่ะ! เอาตัวมันไป!”เหลียงเฟิงอี้และหลงหวู่ที่ฟังอยู่ได้แต่กระวนกระวายใจ ใบหน้าสวยงามของหญิงสาวทั้งสองคนต่างก็มีเหงื่อไหลออกมาเต็มไปหมดหลิงหยุนหัวเราะเสียงดังก่อนจะพูดขึ้นว่า “ไอ้คนชั่วช้า! แกคิดจะทำอะไร? อย่าด่วนดีใจนัก.. รอฟังคำตอบของคนแซ่เถียนนี่ก่อนไม่ดีกว่ารึ?”พูดจบ.. หลิงหยุนก็ใช้เท้าเตะร่างของเถียนป๋อเตาที่นอนกองอยู่กับพื้น และพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า“คนแซ่เถียน.. ลุกขึ้นมาพูดได้แล้ว! ไม่ต้องแกล้งนอนตายแบบนี้..”ขณะที่หลิงหยุนใช้เท้าเตะเถียนป๋อเตานั้น เขาก็ได้จัดการคลายจุดให้แล้ว และเถียนป๋อเตาก็สามารถขยับร่างกายได้ เขาดิ้นขลุกขลักเพื่อลุกขึ้นยืน และโอนเอนแทบจะล้มลงไปกับพื้นหลิงหยุนไม่ต้องการเสียเวลาไปกับการเตือนเถียนป๋อเตา แต่จะปล่อยให้เขาเป็นฝ่ายเลือกที่จะพูดด้วยตัวเอง เพราะถึงอย่างไรหลิงหยุนก็มีคำสารภาพของกู่เหลียนซันและเถียนป๋อเตาอยู่แล้ว ทั้งสองคนต่างก็สารภาพแล้วว่ามีใครบ้างที่อยู่เบื้องหลัง ตราบใดที่เขาเอาคำสารภาพออกมาเปิดเผยกับสื่อ แน่นอนว่าหลัวจ้งก็คงต้องย่อยยับไปด้วยอย่างแน่นอน หลิงหยุนจึงไม่มีอะไรต้องกังวลอีก!“หัวหน้าหลัว.. เรื่องนี้จะตำหนิหลิงหยุนไม่ได้ ผมมีความแค้นส่วนตัวกับเขา และได้ฉวยโอกาสนี้รื้อทำลายบ้านของเขาทั้งที่ยังไม่ได้รับความยินยอมจากครอบครัวของเขา ดังนั้น.. สิ่งที่หลิงหยุนทำอยู่ตอนนี้ จึงเป็นสิ่งที่ผมสมควรต้องได้รับ และหลิงหยุนก็ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรทั้งนั้น..”เถียนป๋อเตายืนต่อหน้าหลัวจ้งด้วยท่าทางเคารพนบนอบ พร้อมกับพูดต่อว่า “และผมได้ตัดสินใจยกบ้านหลังที่ยังเหลืออยู่นี้ให้กับหลิงหยุนเป็นค่าชดเชยที่ได้รื้อถอนบ้านของเขาโดยพละการ จากนี้ไปก็แล้วแต่หลิงหยุนจะจัดการยังไงกับบ้านหลังนั้น เพราะไม่ใช่บ้านของผมอีกต่อไปแล้ว!”“……” ทุกคนได้แต่ยืนตกตะลึง..