ตอนที่ 379

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 379 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 379 : รับผิดชอบไม่ไหว! “แค่ข่าวลือจริงรึ..?” หลัวจ้งอยู่ต่อหน้าผู้คนที่กำลังขุ่นเคืองใจ ต่อหน้าผู้ใต้บังคับบัญชาหลายร้อยนาย ต่อหน้าสื่อสำนักต่างๆอีกมากมาย และต่อหน้าหลิงหยุนที่กำลังยิ้มให้เขาอย่างเหยียดหยัน คอของเขาแห้งผากไปหมดขณะที่ย้ำว่า “ใช่.. มันเป็นแค่ข่าวลือจริงๆ..” หลัวจ้งรู้ตัวดีว่าได้พ่ายแพ้หลิงหยุนอย่างราบคาบแล้ว! ตั้งแต่วันพุธที่ผ่านมา หลังจากที่ได้จัดการคู่แข่งที่แข็งแกร่งอย่างถังเทียนห่าวลงได้ หลัวจ้งก็ได้กระหน่ำโจมตีหลิงหยุนชุดใหญ่ และเฝ้ารอวันที่หลิงหยุนจะปรากฏตัวออกมา เพราะเมื่อถึงวันนั้น เขาก็จะได้กำจัดเสี้ยนหนามของตัวเองให้สิ้นซากเสียที! และแน่นอนว่าหลังจากที่จัดการส่งหลิงหยุนให้กับตระกูลซันแล้ว ด้วยความดีความชอบของเขาในครั้งนี้ บ้านทั้งสองหลังมูลค่าหลายสิบล้าน และเงินสดในธนาคารของหลิงหยุน ก็ต้องตกเป็นของเขา-หลัวจ้งอย่างแน่นอน! หลัวจ้งหวังวาดฝันไว้ต่างๆนานา แต่กลับคิดไม่ถึงว่า เมื่อหลิงหยุนกลับมาจริงๆ เขากลับกลายเป็นผู้ที่แส่เข้าไปหาความตายเอง! เพราะเพียงแค่ระยะเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงเต็มที่เขาเผชิญหน้ากับหลิงหยุนนั้น ความมืดมิดและตกต่ำก็เริ่มเข้ามาเยือนชีวิตของเขา! แม้ว่าหลิงหยุนจะได้รับชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ไปแล้ว แต่มันยังไม่จบเพียงแค่นั้น! “ตามฉันมา.. แกพูดเองไม่ใช่เหรอว่าทรัพย์สินมากมายของฉันล้วนไม่มีที่มาที่ไป ถ้างั้นฉันก็จะให้แกได้รู้ว่าทรัพย์สินพวกนั้นฉันได้มายังไง?” หลิงหยุนกระซิบบอกหลัวจ้งพร้อมกับพยักหน้าให้เดินตามเขามา แต่คำพูดของหลิงหยุนนั้นมีเพียงหลัวจ้งเท่านั้นที่ได้ยิน.. จากนั้นหลิงหยุนก็เดินไปหาเถียนป๋อเตาที่นอนตากแดดจนตัวแทบไหม้ และมองเถียนป๋อเตาด้วยสายตาเย็นชาก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ“หัวหน้าหวัง.. เมื่อครู่คุณบอกว่าจะทำยังไงกับบ้านหลังที่สามนะ? พอดีผมความจำไม่ค่อยดี แล้วก็ได้ยินไม่ค่อยถนัด คุณช่วยพูดต่อหน้าทุกคนอีกครั้งซิ!”เถียนป๋อเตาระล่ำระลักพูดอย่างไม่รอช้า “ฉันบอกว่าบ้านหลังสุดท้ายนั่น ฉันจะยกให้กับเธอเป็นค่าชดเชยที่ทุบบ้านของเธอทิ้งไป จากนั้นเธอจะทำยังไงกับบ้านหลังนั้นก็แล้วแต่เธอ เพราะฉันไม่ใช่เจ้าของอีกต่อไปแล้ว!”หลิงหยุนยังคงแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน และปล่อยให้เถียนป๋อเตาพูดซ้ำอีกครั้งด้วยเสียงที่ดังกว่าเดิม เพื่อให้มั่นใจว่าทุกคนที่อยู่ในบริเวณนั้นจะได้ยินกันทั่วถึงทุกคน จากนั้นก็หันหน้าไปทางหลัวจ้งพร้อมกับเอื้อมมือไปกดไหล่ของเขาไว้อีกครั้ง“แกได้ยินชัดเจนแล้วใช่ไม๊? เขาบอกว่ายกบ้านหลังนั้นให้กับฉันแล้ว ในความเห็นของแก.. คิดว่านี่เป็นการกระทำที่เหมาะสมไม๊?”หลัวจ้งไม่สามารถทนต่อความเจ็บปวดได้อีก เขารีบพยักหน้าพร้อมกับตอบไปว่า “เหมาะ.. เหมาะสมอย่างมาก เขาสมควรต้องจ่ายค่าชดเชยให้..”หลิงหยุนจ้องหน้าหลัวจ้งอยู่ครู่หนึ่ แล้วจึงพยักหน้าพร้อมกับตอบไปว่า “ในเมื่อแกพูดเองว่าเป็นเรื่องที่ถูกต้องเหมาะสม ฉันก็จะรับบ้านหลังนั้นของหัวหน้าเถียนไว้ก็แล้วกัน!”หลิงหยุนคิดในใจว่า ‘แต่มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก!’เขาหัวเราะพร้อมกับมองหน้าหลัวจ้ง “ในฐานะที่แกเองก็มีตำแหน่งสูงส่งเป็นที่เคารพของผู้คน ก็ช่วยเป็นพยานให้กับฉันก็แล้วกัน..”หลัวจ้งฝืนยิ้ม แต่หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความขมขื่น และได้แต่คิดในใจว่าเด็กคนนี้ต้องเป็นปีศาจอย่างแน่นอนหลิงหยุนตะโกนบอกถังเมิ่งให้จัดการหากระดาษและปากกามา แต่ยังไม่ทันที่ถังเมิ่งจะได้ทำอะไร หลงหวู่ก็เดินถือปากกากับกระดาษเข้ามายื่นให้เขาพร้อมกับหัวเราะคิกคักหลงหวู่ยัดกระดาษและปากกาใส่มือหลิงหยุนพร้อมกับยิ้มกว้างให้และพูดว่า “ฉันให้!”หลิงหยุนหันไปตอบอย่างยิ้มแย้มแจ่มใส “ใช่สิ.. ผมลืมไปสนิทเลยว่าคุณเป็นนักกฏหมาย ถ้างั้นก็ช่วยเขียนให้ผมหน่อย..”หลิงหยุนไม่ได้หวั่นเกรงว่าเถียนป๋อเตาจะกลับคำ แต่เขาเพียงแค่ต้องการยึดบ้านของเถียนป๋อเตาต่อหน้าหลัวจ้งเท่านั้น!หลิงหยุนยิ้มกว้างพร้อมกับตอบว่า “ด้วยความยินดี!”แต่ขณะที่หลงหวู่กำลังจะลงมือเขียน เธอก็ได้ยินหลิงหยุนพูดกับเถียนป๋อเตาว่า