ตอนที่ 412

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 412 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 412: ไม่ยอมรับเอกสารกู้ยืมฉบับนี้! หลิงหยึนมอบกลุ่มไฉเจี๋วยให้ตี้เสี่ยวอู๋เป็นผู้ดูแล ส่วนถังเมิ่งนั้นเมื่อเห็นตี้เสี่ยวอู๋ก็นึกอิจฉา แล้วก็อยากจะมีกลุ่มมีแก๊งของตัวเองบ้าง เขานั่งนึกภาพที่ตัวเองได้เป็น ‘ลูกพี่’ และมีลูกน้องติดตามด้วยความตื่นเต้น “พี่หยุน.. ฉันจะเปิดบริษัทสร้างหนัง ทำธุรกิจเสื้อผ้า และเปิดคลินิก ฉันจะตั้งเป็นกลุ่มบริษัทดีไม๊..?” หลิงหยุนหัวเราะหึหึ พร้อมกับตอบยิ้มๆ “คลินิกเป็นของฉัน นายยึดไปไม่ได้ ส่วนเรื่องที่นายจะไปสร้างกลุ่มบริษัทอะไรนั่น ก็แล้วแต่นาย ถ้านายสามารถขยายเครือข่ายได้ใหญ่โตพอ แล้วอยากจะทำก็ตามใจ” เมื่อถังเมิ่งมองเห็นช่องทาง เขาก็รีบพูดออกมาอย่างตื่นเต้น “พี่หยุน.. ถ้างั้นพี่ช่วยตั้งชื่อให้ฉันหน่อยสิ.. ” หลิงหยุนยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับตอบไปว่า “ชื่อว่ากลุ่มบริษัทเทียนตี้ คอร์ปอเรชั่นดีไม๊? มันมีความหมายครอบคลุมทั้งโลกและสวรรค์ ฟังแล้วยิ่งใหญ่ดี!” ถังเมิ่งได้ฟังถึงกับยกมือถึงตบต้นขาพร้อมกับยิ้มอย่างพอใจ “ชื่อนี้ดีมากเลย.. ฟังดูยิ่งใหญ่ แล้วก็ใหญ่โตดี – เทียนตี้คอร์ปอเรชั่น!” เมื่อนึกถึงเงินทองที่จะไหลมาเทมาจากการทำธุรกิจของกลุ่มบริษัทเทียนตี้แล้วนั้น ถังเมิ่งก็ถึงกับเลือดลมสูบฉีดและตื่นเต้นอย่างที่สุด เขาเหยียบคันเร่งรถแลนด์โรเวอร์จนพุ่งเร็วขึ้น! “พี่ใหญ่คะ.. เมื่อครู่พี่ทำอะไรกับใบหน้าของเตาฉี? ทำไมจู่ๆแผลเป็นบนใบหน้าของเขาถึงได้หายไปได้ล่ะ? มันเหลือเชื่อแล้วก็มหัศจรรย์มากเลย!” หนิงหลิงยู่กอดแขนหลิงหยุนพร้อมกับถามออกมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น.. หลิงหยุนมองผมยาวดำขลับที่สะบัดไปมาราวกับน้ำตกของหนิงหลิงยู่ เขาเรียกยันต์บำบัดออกมาจากแหวนพื้นที่พร้อมกับพูดขึ้นว่า “นี่คือยันต์บำบัด บาดแผลต่างๆไม่ว่าจะเป็นบาดแผลจากของมีคม หรืออาการบาดเจ็บภายนอกที่สาหัส ยันต์นี่จะสามารถรักษาให้หายได้ในทันที!” “โอ้โหพี่ใหญ่! ของวิเศษแบบนี้พี่ไปได้มาจากที่ใหน?!” หนิงหลิงยู่หยิบยันต์บำบัดขึ้นมาถือไว้ และรู้สึกว่าน้ำหนักของมันเบาราวกับไม่ได้ถืออะไร จึงได้แต่ถามขึ้นด้วยความสงสัย หลิงหยุนตอบกลับยิ้มๆ “พี่ใหญ่ของเธอเป็นคนปลุกเสกขึ้นเอง! ต่อไปในวันข้างหน้า เธอก็จะได้เห็นพี่ปลุกเสกด้วยตาตัวเอง!” ดวงตากลมโตของหนิงหลิงยู่ฉายแววเฉลียวฉลาด เธอพยักหน้ารับรู้ แล้วก็ไม่ได้ถามอะไรต่ออีก ……….. เวลาเก้าโมงครึ่ง หลิงหยุนและทุกคนก็มาถึงหน้าอาคารใหญ่โตซึ่งเป็นที่ตั้งของบริษัท ชิงหยุน โปรดักชั่น หลิงหยุนจูงมือหนิงหลิงยู่ลงจากรถพร้อมกับเอ่ยถามถังเมิ่ง “เอกสารกู้ยืมเงินจำนวนสิบเอ็ดล้านอยู่ที่นายใช่ไม๊? วันนี้ฉันพาหลิงยู่มาเปิดหูเปิดตา ฉันจะไม่ยื่นมือเข้าไปยุ่ง นายเข้าใจใช่ไม๊?” ถังเมิ่งถือเอกสารกู้ยืมไว้ในมือพร้อมกับมองไปทางตี้เสี่ยวอู๋กับลูกน้องของเขาอีกห้าคน ทั้งหกคนดูเหมือนเครื่องยนต์ที่เริ่มจะสตาร์ทติด“พี่หยุน.. ไว้ใจพวกเราเถอะ!”ตี้เสี่ยวอู๋ร้องบบอกหลิงหยุนทันทีที่ลงมาจากรถ สีหน้าของเขาดูโกรธเกรี้ยวมาก เพราะที่เขาถูกหลัวจ้งจับตัวไปขังไว้ที่สำนักงานนั้น ข้อมูลทั้งหมดล้วนมาจากหวงเฟยหยางที่เป็นผู้จัดการทั่วไปของบริษัทชิงหยุนโปรดักชั่นนี้ตี้เสี่ยวอู๋จึงดูขุ่นเคืองมากกว่าถังเมิ่ง หลังจากที่เดินมาบอกหลิงหยุนแล้ว ตี้เสี่ยวอู๋ก็เดินตรงไปหาเตาฉีและคนอื่นๆ จากนั้นจึงโบกมือเรียกให้ทุกคนตามเขาขึ้นไปบนตึก“ตามข้ามา!”ถังเมิ่งเห็นเช่นนั้น ก็รีบวิ่งตามเข้าไปทันทีพร้อมกับร้องตะโกนว่า “นี่ตี้เสี่ยวอู๋.. ต่อให้นายโมโหแค่ใหน ก็อย่าทำลายบริษัทของฉันนะ!”หนิงหลิงยู่เห็นท่าทางของถังเมิ่งก็ได้แต่หัวเราะคิกคคัก พร้อมกับรอยยิ้มที่สดใสราวกับดอกไม้บานหลิงหยุนจับไหล่ที่บอบบางของหนิงหลิงยู่เบาๆ และพาเดินไปข้างหน้าช้าๆ“หลิงยู่ เมื่อหลายวันก่อนพวกเราสามคนก็มาที่บริษัทชิงหยุนโปรดักชั่นครั้งหนึ่งแล้ว บริษัทอยู่ชั้นสิบเก้า พวกเราขึ้นไปดูกันเถอะ..”หลิงหยุนเล่าให้หนิงหลิงยู่ฟังอย่างละเอียด ว่าเมื่อหลายวันก่อนพวกเขาทั้งสามคนมาที่นี่ทำอะไรไปบ้าง? และผลเป็นอย่างไรบ้าง?ทั้งเก้าคนกดลิฟท์ขึ้นไปชั้นสิบเก้า ถังเมิ่งเหลือบมองหลิงหยุนก่อนจะเดินเข้าไปในบริษัท..“พวกคุณมาทำอะไรกันครับ?!”พนักงานรักษาความปลอดภัยยังเป็นคนเดิมทั้งคู่ แต่ทันทีที่เห็นหน้าถังเมิ่งกับตี้เสี่ยวอู๋เดินเข้ามา พวกเขาก็จำได้และร้องถามขึ้นมาทันทีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนเดิมยังอยู่ทั้งคู่ ทันทีที่ถามขึ้นทั้งคู่ก็จำถังเมิ่งกับตี้เสี่ยวอู๋ที่เดินตรงเข้ามาได้ทันที พวกเขาต่างก็ร้องอุทานออกมา“นี่พวกคุณ.. พวกคุณมาอีกแล้วเหรอ?!”ถังเมิ่งยิ้มและตอบไปว่า “ใช่สิ.. นี่ก็ครึ่งเดือนแล้ว ฉันให้เวลาบริษัทของพวกแกไปตั้งนานแล้ว เป็นหนี้ก็ต้องใช้คืนสิ.. และนี่ก็ถึงเวลาแล้ว!”ตอนนี้หัวของถังเมิ่งกลมล้านเหมือนลูกชิ้น หน้าตาท่าทางของเขาจึงดูดุร้าย อีกทั้งด้านหลังของเขาก็เป็นตี้เสี่ยวอู๋และเตาฉี พร้อมด้วยลูกน้องตัวใหญ่อีกสี่คนหนึ่งในพนักงานรักษาความปลอดภัยจึงเริ่มหวาดกลัว ส่วนอีกคนก็ได้แต่พึมพำว่า “นี่.. พวกคุณมาเก็บเงินงั้นเหรอ?”ถังเมิ่งเอามือลูบหัวโล้นใสของตัวเอง ริมฝีปากแดฉีกยิ้มจนเห็นฟันขาวพร้อมกับชูเอกสารกู้เงินที่อยู่ในมือขึ้น“พวกแกเห็นไม๊ว่านี่คืออะไร?”“นายเลิกพูดไร้สาระได้แล้ว.. เร็วๆเข้า!”ตี้เสี่ยวอู๋ที่ใจร้อนและรอที่จะจัดการกับหวงเฟยหยางอยู่นั้น เมื่อเห็นถังเมิ่งโยกโย้อยู่กับพนักงานรักษาความปลอดภัย จึงรู้สึกหงุดหงิดและอดที่จะขัดขึ้นมาไม่ได้