ตอนที่ 430

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 430 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 430 : ปลอบโยนหยาลู่! หลินเมิ่งหานเพิ่งได้ลิ้มรสความสุขของการเปลี่ยนจากเด็กสาวมาเป็นหญิงสาวเต็มตัวเมื่อคืนนี้ เธอจึงต้องการอยู่กับหลิงหยุนทุกนาที แต่ก็รู้ดีว่าหลิงหยุนยังเป็นเพียงเด็กนักเรียนชั้นมัธยมปลายที่ต้องเตรียมตัวสอบเอนทรานซ์ เขาจึงจำเป็นต้องไปโรงเรียน หลิงหยุนโอบกอดร่างทีสั่นเทาเพราะแรงสะอื้นและใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาของหลินเมิ่งหานไว้ด้วยความสงสาร ในใจของก็รู้สึกทนเห็นภาพเช่นนี้ไม่ได้ หลิงหยุนเองก็ไม่ได้ต้องการปล่อยให้หลินเมิ่งหานอยู่บ้านเพียงลำพัง! เขาจึงได้แต่เกาศรีษะพร้อมกับกอดเธอไว้แน่นขึ้น ก่อนจะยิ้มให้และบอกกับเธอว่า “เอาล่ะ.. หยุดร้องไห้ได้แล้ว! ผมมีวิธีแก้ไขแล้ว ผมจะรีบกลับไปหาน้าหญิง แล้วก็จะพยายามหาทางออกมาอยู่กับคุณดีไม๊?” หลินเมิ่งหานตอบกลับทันที “ไม่ใช่ ‘หาทาง’ แต่ ‘ต้องมา’ ไม่อย่างนั้นภรรยาของนายจะข่มตาหลับได้ยังไงกัน?” หลิงหยุนลูบศรีษะของหลินเมิ่งหานและบีบจมูกเล็กๆของเธอ “ได้ๆ ในเมื่อคุณบอกว่า ‘ต้องมา’ ผมก็จะรีบออกไปจัดการธุระต่างๆให้เสร็จในตอนกลางวัน แล้วคืนนี้เราจะได้มีความสุขด้วยกัน!” หลินเมิ่งหานยิ้มออก แต่ก็ยังถอนหายใจพร้อมกับพึมพำเบาๆ “ดูเหมือนนายจะรีบร้อนออกไปมากเลยนะ ไม่รู้บ้างหรือไงว่า เมื่อเช้าที่นายออกไปน่ะ ฉันรู้สึกเหงาแล้วก็เคว้งคว้างมาก จนไม่รู้จะอยู่ยังไง..!” หลิงหยุนได้แต่คิดว่า หลังจากนี้อีกสองสามวัน เขาจะสอนวรยุทธให้กับหลินเมิ่งหาน เพื่อให้เธอมีอะไรทำและไม่รู้สึกเบื่อหน่าย เขาอุ้มหลินเมิ่งหานเดินขึ้นไปบนห้องนอน พร้อมกับถามขึ้นว่า “แล้วพรุ่งนี้เช้าอยากกินอะไร? ผมจะได้ซื้อมาให้” หลินเมิ่งหานตอบกลับอายๆ “ไม่เป็นไร.. ถ้ามีนายอยู่ด้วย ฉันกินอะไรก็เหมือนกัน..” หลังจากที่อุ้มหลินเมิ่งหานเข้าไปในห้องนอนแล้ว ทั้งคู่ก็สวีทกันอยู่ครู่ใหญ่ จากนั้นหลิงหยุนจึงขับรถออกจากบ้านของหลินเมิ่งหานตรงไปที่โรงแรมแชงกรีล่า ยี่สิบนาทีต่อมา หลิงหยุนก็ขึ้นไปถึงชั้นยี่สิบเจ็ดของโรงแรม และจัดการเคาะประตูห้องสูท เมื่อเหยาลู่เปิดประตูออกมา และพบว่าเป็นหลิงหยุนยืนอยู่ เธอถึงกับพุ่งเข้าหาอ้อมกอดของเขา หลิงหยุนอุ้มร่างของเหยาลู่เดินเข้าไปในห้อง พร้อมกับยกเท้าขึ้นถีบประตูให้ปิด “คุณทานข้าวเที่ยงยัง?”หลิงหยุนอุ้มเหยาลู่ไปนั่งลงบนโซฟา เขามองเหยาลู่ด้วยใบหน้าที่รู้สึกผิดพร้อมกับนึกตำหนิตัวเองอยู่ในใจ ก่อนจะถามเหยาลู่ด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล“ฉันกินแล้ว.. พอดีที่ห้องมีบริการให้” เหยาลู่ตอบเอียงอาย“เหยาลู่.. เมื่อคืนนี้..” หลิงหยุนรู้สึกว่าเขาจำเป็นต้องอธิบายให้เหยาลู่ฟังแต่เหยาลู่กลับยกนิ้วชี้ขึ้น และยื่นไปแตะริมฝีปากของหลิงหยุนไว้เป็นเชิงห้าม พร้อมกับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“หลิงหยุน.. ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรทั้งนั้น ฉันรู้ว่าแต่ละวันคุณมีธุระมากมาย ฉัน.. ฉันเข้าใจ!”คำพูดของเหยาลู่ทำให้หลิงหยุนรู้สึกเสียใจ และแทบจะพูดอะไรไม่ออก..เขากอดเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างรักใคร่ จากนั้นจึงโน้มตัวลงไปกระซิบที่ข้างหูเบาๆ “เหยาลู่.. เมื่อคืนผมเพิ่งจะนึกขึ้นมาได้ว่า คุณเพิ่งจะหายจากอาการบาดเจ็บสาหัส ร่างกายยังไม่ฟื้นตัวดี จึงไม่เหมาะที่จะเข้าหอกันในช่วงนี้ คงต้องรอไปอีกสักสองสามวัน ให้คุณหายดีกว่านี้ก่อน คุณจะว่ายังไง?”เหยาลู่ได้ฟังคำอธิบายของหลิงหยุน จึงตอบกลับไปด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ “ฉันมอบร่างกายนี้ให้คุณไปแล้ว คุณจะต้องการเมื่อไหร่ ก็แล้วแต่..”หลิงหยุนฟังแล้วก็ได้แต่ยิ้มพร้อมตอบกลับไปว่า “คุณนี่ช่างเป็นคนที่เปิดเผยจริงๆ.. เหยาลู่.. ระหว่างนี้อย่าคิดอะไรมากล่ะ แล้วก็ต้องพักผ่อนให้มากๆ เพื่อให้ร่างกายฟื้นตัวให้เร็วที่สุดรู้ไม๊?”คำพูดของหลิงหยุนทำให้เหยาลู่มีความสุขมาก และไม่มีเวลาไปคิดเรื่องอื่นๆ“เหยาลู่.. ผมมาใคร่ครวญดูแล้ว ผมว่าคุณไม่ควรจะอยู่แต่ในคลีนิคทั้งวันทั้งคืนแบบนั้น เพราะผมเองก็อยู่ในเมือง ผมจะซื้อบ้านให้คุณสักหลัง สองสามวันนี้ถ้าคุณเบื่อที่จะอยู่แต่ในโรงแรม ก็ออกไปเดินดูบบ้าน ถ้าชอบหลังใหน ก็ซื้อได้เลย..”เหยาลู่ฟังแล้วถึงกับตาเป็นประกาย และเปี่ยมไปด้วยความสุข แต่กลับส่ายหน้าไปมา..“หลิงหยุน.. ฉันอยู่ชั้นสองของคลินิกก็เพียงพอแล้ว ทำไมยังจะต้องเสียเงินไปซื้อบ้านอีก?”เพียงแค่หลิงหยุนเอ่ยปาก แค่นี้เหยาลู่ก็พอใจมากแล้ว!หลิงหยุนยิ้มอย่างอ่อนโยน “คลินิกยังไงก็เป็นคลินิก.. ชั้นสองตกแต่งเป็นห้องพักก็จริง แต่ไว้ใช้สำหรับเวลาที่คุณเหนื่อยล้าจากงาน จะได้มีที่สำหรับไว้งีบพักผ่อนชั่วคราว..”“ส่วนบ้านก็คือบ้าน.. ย่อมแตกต่างกันแน่นอน คุณเชื่อฟังผม! ออกไปหาดูบ้านที่ถูกใจ แล้วผมจะรีบซื้อให้ทันที”“แต่.. แค่ทาวน์เฮ้าส์เล็กๆในเมืองอย่างต่ำๆก็ต้องหนึ่งล้านขึ้นไป..” เหยาลู่ตอบอย่างกระอักกระอ่วนใจ