ตอนที่ 434

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 434 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 434 : ห้องครูใหญ่ (3) “โอ้พระจ้า.. หลิงหยุนสามารถจดจจำเนื้อหาในหนังสือภาษาอังกฤษได้หมด..” “อะไรกัน.. นี่มันเกินไปแล้ว.. ไม่น่าเชื่อ!” ครูใหญ่จางเปิดไปหน้าอื่นอีก และปรากฏว่าหลิงหยุนก็สามารถท่องได้อีก และสำเนียงการอ่านก็มาตรฐาน และท่องออกมาได้อย่างคล่องแคล่วลื่นไหลราวกับเปิดหนังสืออ่าน “เป็นไปได้ยังไงกัน?” ครูสาวที่ให้ยืมหนังสือถึงกับร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ ความสามารถของหลิงหยุนที่แสดงออกมานั้น ไม่เพียงเผยให้เห็นความจำที่น่าอัศจรรย์ใจของหลิงหยุนเท่านั้น แต่ยังเป็นเครื่องยืนยันอย่างดีว่า ครูประจำชั้นของเขาใส่ใจดูแลนักเรียนของเธอมากเพียงใดด้วย.. และแล้วข่าวลือที่เลวทรามชั่วร้ายก็ถูกทำลายลงเพียงชั่วพริบตา! ….. หลิงหยุนพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นจนกระทั่งข่าวลือที่ชั่วร้ายนั้นค่อยๆลดความน่าเชื่อถือลงจนไม่เหลือในที่สุด เขายืนมองครูใหญ่จางที่กำลังตกตะลึงพร้อมกับยิ้มให้เล็กน้อย ก่อนจะถามขึ้นว่า “ครูใหญ่จาง.. คุณอยากจะทดสอบจนหมดเล่มไม๊ล่ะ?” ครูใหญ่จางยังคงนิ่งอึ้ง ในใจของเขาทั้งชื่นชมและตกใจไปพร้อมๆกัน เขาคิดไม่ถึงจริงๆว่าในโรงเรียนของตัวเองจะมีเด็กนักเรียนที่มีพรสวรรค์เลอเลิศแบบนี้อยู่ด้วย! หลิงหยุนมีความจำที่เยี่ยมยอดแบบนี้ได้อย่างไรกัน? ครูใหญ่จางเป็นครูสอนภาษาอังกฤษมานานมากกว่ายี่สิบปี และเป็นครูที่มีชื่อเสียงว่าสอนดีมากคนหนึ่งในเมืองจิงฉู แม้เขาจะเป็นคนมีเล่ห์เหลี่ยมอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ใช่คนที่มีจิตใจเลวร้ายเสียทีเดียว และเพราะทุกๆคนในโรงเรียนต่างก็เห็นด้วยว่าเขาเหมาะที่จะเป็นครูใหญ่ในโรงเรียนมัธยมจิงฉูแห่งนี้ เขาจึงได้เลื่อนตำแหน่งตั้งแต่นั้นมา แม้ครูใหญ่จางจะสอนวิชาภาษาอังกฤษมานานหลายปี แต่ก็ไม่เคยพบเห็นเด็กนักเรียนคนใหนที่มีความจำที่น่าอัศจรรย์เหมือนกับหลิงหยุนมาก่อน! หลิงหยุนทำให้เขาทั้งตื่นเต้นและตกใจในเวลาเดียวกัน.. นี่มันบ้าชัดๆ! “ไม่จำเป็น.. ฉันเชื่อว่าที่ภาษาอังกฤษของเธอดีขนาดนี้ได้ ส่วนหนึ่งก็คงเป็นเพราะครูประจำชั้นที่ทุ่มเทสอนให้กับเธอ!” ครูใหญ่จางพยักหน้าพร้อมกับเอ่ยชื่นชมหลิงหยุนอย่างจริงใจ หลิงหยุนเพียงแค่ยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะตะโกนถามเสียงดัง “เอาล่ะ.. ตอนนี้ยังมีใครคิดว่าครูประจำชั้นพาผมขึ้นไปที่ห้องพักของเธอเพราะเรื่องชู้สาวอีกไม๊ครับ?”“..นี่ถ้ามีใครกล้าคิดแบบนั้นอีกนะ ฉันจะฆ่ามันครแรกเลย!”“นั่นสิ.. พวกเราไม่เชื่อเด็ดขาด! ดูสิว่าครูกงใช้เวลาแค่สั้นๆ ก็สามารถทำให้หลิงหยุนเก่งวิชาภาษาอังกฤษขึ้นมาได้! ใครกันช่างกล้าพูดว่าสองคนนี้มีอะไรกัน..”สีหน้าของครูใหญ่จางเต็มไปด้วยความรู้สึกเสียใจ เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง “หลิงหยุน.. เธอไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรอีกแล้ว ครูจะจัดการกู้ชื่อเสียงคืนให้กับครูกงอย่างเร็วที่สุด และจะจัดการเอาเรื่องคนที่ปล่อยข่าวลือเรื่องนี้ให้ถึงที่สุดเช่นเดียวกัน ใครกันนะที่กล้าปั้นเรื่องเสื่อมเสียให้กับคนอื่นได้ถึงขนาดนี้ ถ้าพบตัวเมื่อไหร่ จะต้องถูกไล่ออกจากโรงเรียนสถานเดียว!”ปกติครูใหญ่จางเป็นคนมีนิสัยโลเลไม่กล้าตัดสินใจ ไม่ต่างจากไม้หลักปักขี้เลน และทำทุกอย่างเพื่อให้ได้อยู่ในตำแหน่งครูใหญ่ แต่ระหว่างที่จัดการเรื่องนี้ต่อหน้านักเรียนและครูทุกคน เขากลับมีท่าทางที่เด็ดขาด ตรงไปตรงมา และไม่เข้าข้างใครการที่หลิงหยุนทำเช่นนี้นั้น ครูใหญ่จางเข้าใจเพียงว่าเขาทำเพื่อเรียกร้องความเป็นธรรมให้กับกงเสี่ยวลู่เท่านั้น แต่ความจริงแล้ว หลิงหยุนไม่ได้เพียงแค่ต้องการเรียกร้องความเป็นธรรมให้กับเธอ แต่ยังต้องการเรียกร้องอย่างอื่นให้กับเธอด้วยครูใหญ่รู้ดีว่านักเรียนที่มีพรสวรรค์เป็นเลิศอย่างหลิงหยุนนั้น อาจจะมีเพียงหนึ่งในล้าน อีกทั้งยังเป็นนักเรียนในโรงเรียนของเขาอีกด้วย เช่นนี้แล้วต่อไปในวันข้างหน้า ตัวเขาเองก็จะกลายเป็นครูใหญ่ที่มีชื่อเสียงไปด้วย!“เป็นข้อสรุปที่ดีมาก!”หลิงหยุนยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับเอ่ยชมครูใหญ่จาง ก่อนจะใช้มังกรคำรามพูดกับเขาต่อว่า“แต่ครูประจำชั้นที่พวกเรารักต้องมาเสียชื่อแล้วก็เสียใจกับเรื่องนี้มาก ครูกงคิดมากจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ แต่ก็ยังฝืนที่จะมาสอนนักเรียนตามปกติ แล้วยังทำข้อสอบให้นักเรียนทดสอบอย่างไม่ขาดตกบกพร่องในหน้าที่ ทั้งที่สภาพจิตใจย่ำแย่มากจนทำให้ร่างกายเจ็บป่วยไปด้วย เธอคงจะรู้สึกเจ็บปวดกับเรื่องนี้มาก เมื่อนตอนเช้าเดินๆอยู่ก็ถึงกับเป็นลมล้มพับลงไป ทั้งครูและนักเรียนหลายๆคนก็เห็นกับตา ผมจึงต้องการจะเรียกร้องให้ทางโรงเรียนชดเชยให้คุณครูประจำชั้นของผมด้วย!”หลิงหยุนไม่ยอมให้เรื่องนี้จบลงง่ายๆแบบนี้แน่ แค่คืนตำแหน่งแล้วก็กู้ชื่อเสียงให้อย่างนั้นหรือ? นั่นเป็นแค่ข้อเรียกร้องแรกเท่านั้น แต่สิ่งที่สำคัญกว่านั้นก็คือเงินชดเชยต่างหาก!หากเพียงแค่คืนตำแหน่งกับกู้ชื่อเสียงให้กับกงเสี่ยวลู่แล้วจบ หลิงหยุนคงจะไม่เสียเวลาลงทุนลงแรงมากมายถึงเพียงนี้แน่!นักเรียนที่อยู่ทั้งในและนอกห้องทำงานของครูใหญ่ ต่างก็ได้ยินคำพูดของหลิงหยุนอย่างชัดเจน และจู่ๆทุกคนก็นึกถึงภาพที่หลิงหยุนเดินโอบไหล่ครูกงไปต่อหน้าต่อตาทุกคนเมื่อตอนเช้า จึงเพิ่งจะเข้าใจว่า.. นั่นเป็นเพราะครูกงเร่างกายหนื่อยล้าจนไม่สามารถเดินต่อไปได้..แต่นักเรียนมัธยมปลายห้องหกต่างก็มองหน้ากันไปมาคล้ายจะงงๆว่า เหตุใดหลิงหยุนจึงพูดราวกับว่าครูประจำชั้นของพวกเขานั้นช่างอ่อนแอบอบบางเสียเหลือเกิน?!พวกเขาต่างก็คิดว่า ครูประจำชั้นของพวกเขาไม่ได้อ่อนแอถึงเพียงนั้นนี่นา! แม้ในคาบเรียนแรกของเช้าวันนี้ เธอจะมีสีหน้าที่กระอักกระอ่วนอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ถึงกับเป็นลมล้มพับลงไป..หลงหวู่ได้ฟังคำพูดของหลิงหยุนก็ถึงกับยิ้มออกมา เธอจ้องมองหลิงหยุนพร้อมกับแอบคิดอยู่ในใจว่า ‘นายนี่ร้ายชะมัด! ขนาดคนอยู่กันเต็มไปหมด ยังจะกล้ารีดไถเงินอีก!’ฉางหลิงเองก็ถึงกับอายจนหน้าแดง และมองหลิงหยุนตาโต เธอเห็นกับตาว่าครูประจำชั้นไม่ได้เป็นลมล้มพับลงไปอย่างที่หลิงหยุนบอก แต่เป็นเขาต่างหากที่เดินไปโอบไหล่ครูกงไว้เอง..แต่ถึงอย่างนั้น ฉางหลิงก็อดนึกชื่นชมผู้ชายที่เธอหลงรักไม่ได้ ที่สามารถวางแผนเป็นขั้นเป็นตอน จนทำให้ทุกคนในที่นี้ถึงกับอึ้ง และไม่สามารถโต้แย้งอะไรได้ ฉางหลิงจะพออกพอใจเพียงใดนั้น คงแทบจะไม่ต้องพูดถึงครูใหญ่จางได้ฟังหลิงหยุนพูดเรื่องที่ต้องการให้ทางโรงเรียนชดเชยให้ เขาก็ถึงกับมึนจนพูดอะไรไม่ออก และได้แต่แอบคิดอยู่ในใจเงียบๆว่า ‘นี่หลิงหยุนกล้าเรียกร้องให้มีการชดเชยจากเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?’“เอ่อ.. แล้วเธอต้องการให้ทางโรงเรียนชดเชยเรื่องนี้ยังไง?!”