ตอนที่ 436

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 436 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 436 : คนปล่อยข่าว! หลิงหยุนยังต้องไปจัดการกับใครอีกน่ะหรือ? ยังมีเว่ยเถียนอันซึ่งเป็นคนปล่อยข่าวลือเสียหายในครั้งนี้อีกคน! ตั้งแต่ครั้งแรกหลิงหยุนได้ฟังเรื่องราวจากปากฉางหลิง เขาก็เล็งเป้าไปที่เว่ยเถียนอันเป็นคนแรก และก่อนที่เขาจะเข้าไปที่ห้องทำงานของครูใหญ่ เขาก็ได้เหลือบมองเว่ยเถียนอันที่กำลังนั่งตัวสั่นเพราะความกลัว! และเมื่อหลิงหยุนนำนักเรียกห้องหกทั้งหมดไปที่ห้องทำงานของครูใหญ่แล้ว เขาก็ได้สังเกตุทุกคนที่ตามมาอย่างละเอียด แม้กระทั่งเจี่ยเมิ่งที่ถูกเขาตบหน้าในครั้งนั้นก็ตามมาด้วย มีเพียงเว่ยเถียนอันคนเดียวเท่านั้นที่ไม่ได้มา หลังจากที่หลิงหยุนใคร่ครวญอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว เขาก็มั่นใจว่าข่าวลือเสียหายที่แพร่สะพัดออกไปนั้น ต้องเป็นฝีมือของนักเรียนในห้องของเขาเองอย่างแน่นอน อีกทั้งยังต้องเป็นคนที่เกลียดเขาเข้ากระดูกดำด้วย ไฉฮั่นหลินนั้นเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว ส่วนกู่หยวนหลงและซาเกาจิ้งตอนนี้ก็กลายมาเป็นสมุนของเขาเรียบร้อยแล้ว แม้แต่เจี่ยเมิ่งเองยังไม่ถือศักดิ์ศรีและยอมตามเขาไปที่ห้องทำงานของครูใหญ่ มีเพียงเว่ยเถียนอันที่มักชอบทำตัวโดดเด่น และไม่ยอมตามเขาไปอยู่คนเดียว จึงต้องเป็นเว่ยเถียนอันแน่นอนที่เป็นตัวต้นคิดในการปล่อยข่าวลือนั่น เมื่อคิดถึงศักยภาพที่ไม่ธรรมดาของเว่ยเถียนอัน หลิงหยุนจึงมั่นใจได้ทันที่ว่าต้องเป็นฝีมือของเขาอย่างแน่นอน! หลิงหยุนได้แต่คิดในใจว่า ‘เว่ยเถียนอัน.. ข้าเห็นแก่เจ้าที่เรียนอยู่ห้องเดียวกันจึงไม่อยากรังแกเจ้า แต่ในเมื่อเจ้าไม่ชอบอยู่กันดีๆ ข้าก็จะให้เจ้าได้รับบทเรียนบ้าง แล้วอย่าได้ตำหนิว่าข้าใจร้ายกับเจ้าก็แล้วกัน!’ ‘หากเจ้าโกรธเกลียดข้า และอยากจะจัดการกับข้า หรือลงมือกับข้าเพียงผู้เดียว ข้าก็จะไม่ตำหนิเจ้าเลย แต่เจ้าไม่ควรดึงครูประจำชั้นเข้ามาเป็นเครื่องมือ!’ หลิงหยุนได้แต่แสยะยิ้ม ฉางหลิงเห็นหลิงหยุนพูดออกมาเช่นนั้น จึงถามออกไปว่า “ยังมีอีกคนเหรอ.. ใครกัน?” หลิงหยุนยิ้มให้ฉางหลิง แล้วตอบกลับไปว่า “ก็คนที่ปล่อยข่าวลือไง!” “คุณเห็นไม๊ล่ะ.. มีใครบ้างที่ไม่ได้ตามผมไปห้องครูใหญ่ ก็คนนั้นล่ะที่เป็นคนปล่อยข่าว?” “หลิงหยุน.. ฉันรักนาย!” หลิงหยุนเพิ่งจะสะสางปัญหาเสร็จเรียบร้อย แต่เมื่อได้ยินเสียงคุ้นๆที่กำลังตะโกนบอกรักเขา หลิงหยุนก็ถึงกับใจสั่น และรีบเงยหน้าขึ้นมองทันที และก็เป็นอย่างที่เขาคิดจริงๆ! ห่างออกไปนั้น.. มีร่างของสาวน้อยเจ้าเนื้อที่ทาแก้มแดงราวกับก้นลิงคนเดิม กำลังชี้นิ้วมาทางเขา และวิ่งตรงมาหาเขาจนไขมันกระเพื่อมไปทั้งร่างพร้อมกับร้องตะโกนเรียกหลิงหยุน “หลิงหยุน.. ฉันรักนาย!” สาวน้อยจ้ำม่ำผลักนักเรียนคนอื่นๆที่รุมล้อมหลิงหยุนอยู่ออกไป “แย่แล้ว.. หนีก่อนดีกว่า!” สีหน้าของหลิงหยุนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่ต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ เขาไม่สามารถใช้วิชาตัวเบาได้ จึงทำได้เพียงแค่ผลักทุกคนออก แล้วก็รีบวิ่งกลับไปที่ห้องเรียนของตัวเอง หลิงหยุนเหลือบมองก่อนจะออกวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต! ด้านหลังหลิงหยุนเป็นแฟนคลับของเขามากมาย และได้เห็นภาพที่เขาวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตนั้น ทุกคนก็ได้แต่ยืนหัวเราะกันท้องคัดท้องแข็ง และต่างก็คิดเหมือนกันว่า หลิงหยุนรู้จักความกลัวกับเขาเหมือนกันหรือ?! หลงหวู่เ หมี่ยวเสี่ยวเหมา และฉางหลิง หญิงสาวหน้าตาสะสวยทั้งสามคน ต่างก็พากันยืนหัวเราะร่วนเช่นกัน ภายในห้องเรียนของนักเรียนมัธยมปลายห้องหนึ่ง หนิงหลิงยู่กำลังตั้งใจอ่านหนังสืออยู่ในห้องเหมือนเช่นเคย ที่ระเบียงด้านนอก เฉิงเมี่ยนยืนพิงราวระเบียงอยู่เงียบๆ และได้เห็นภาพนั้นอย่างชัดเจนเช่นกันหลิงหยุนกลับไปถึงห้องเรียนคนแรก และทันทีที่เข้าไปเขาก็พบเว่ยเถียนอันนั่งอยู่ที่โต๊ะแล้วเว่ยเถียนอันถือหนังสือไว้ในมือ ใบหน้าของเขาซีดเผือด และขาก็สั่นพร้อมกับถอนหายใจอออกมาอย่างแรง และไม่กล้าที่จะมองไปทางหลิงหยุนเพราะว่าข่าวลือต่างๆนั้น เขาเป็นผู้ที่ปล่อยออกไปเอง!ในเวลานั้น หลิงหยุนหายตัวไปนานถึงสี่วันแล้ว และข่าวคราวเกี่ยวกับหลิงหยุนที่ลือกันภายนอกนั้นก็ล้วนแล้วแต่เป็นข่าวไม่ดีทั้งสิ้น และนั่นทำให้เว่ยเถียนอันตื่นเต้นอย่างมากในเวลาเดียวกัน กู่หยุนฟะ เสียเจิ้นเหยิน และหลู่เจิ้งเทียนก็เริ่มสร้างคลื่นใต้น้ำขึ้นในโรงเรียน พวกเขาพากันปล่อยข่าวว่าหลิงหยุนไม่น่ารอดและด้วยความร่วมมือของหนุ่มเพลย์บอยทั้งสามคน หลิงหยุนจึงถูกทางโรงเรียนไล่ออก ทำให้เว่ยเถียนอันถึงกับเก็บอาการดีใจไว้ไม่อยู่ และวันนั้นทั้งวันเขาก็ร้องเพลงอย่างมีความสุขแต่ใครจะไปคิดว่า กงเสี่ยวลู่ซึ่งเป็นครูประจำชั้นจะเข้าไปโต้แย้งกับครูใหญ่จาง และคัดค้านการไล่หลิงหยุนออกจากโรงเรียนเว่ยเถียนอันเห็นว่าความหวังของเขากำลังจะถูกทำลาย และด้วยความโมโห และผิดหวังอย่างรุนแรง เขาจึงไม่ลังเลที่จะปล่อยข่าวว่าหลิงหยุนกับกงเสี่ยวลู่มีอะไรกันเพื่อทำลายพวกเขาทั้งคู่ผลจาการปล่อยข่าวลือนี้ใหญ่โตอย่างไม่ต้องสงสัย และผลก็คือหลิงหยุนถูกไล่ออกจริงๆ และกงเสี่ยวลู่ก็ถูกคาดโทษอย่างรุนแรง!และนับจากนั้น เว่ยเถียนอันก็ดูเหมือนจะมีความสุขมาก และคิดว่าในที่สุดเขาก็จะกลับมายิ่งใหญ่ในห้องเหมือนเดิมเว่ยเถียนอันถึงกับคิดว่าในเมื่อเกาเฉินเฉินก็กลับไปปักกิ่งแล้ว เขาก็คิดที่จะหันมาจีบเหมี่ยวเสี่ยวเหมาแทนแต่กลับคิดไม่ถึงว่า จู่ๆในวันอาทิตย์หลิงหยุนก็ปรากฏตัวออกมา และทันทีที่เขาปรากฏตัว ก็ได้สร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งเมืองจิงฉู จึงไม่ต้องพูดถึงโรงเรียนเล็กๆอย่างมัธยมจิงฉูและเมื่อวานนี้ ด้วยความหวาดกลัวว่าหลิงหยุนจะกลับมาสร้างปัญหายุ่งยากให้กับทางโรงเรียน จึงได้มีประกาศเปลี่ยนแปลงการตัดสินใจจากทางโรงเรียนออกมาตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าเมื่อวานนี้เว่ยเถียนอันเองก็นั่งกังวลอยู่ตลอดทั้งวัน ความรู้สึกของเขานั้นราวกับนั่งอยู่บนเข็มแหลมหลายสิบเล่ม ระหว่างนั้นก็แอบสอบถามจากหนุ่มเพลย์บอยทั้งสามคน แต่กลับพบว่าทั้งหมดไม่มีใครมาโรงเรียนเลย เว่ยเถียนอันจึงได้แต่อึ้ง!แต่ถึงกระนั้น เว่ยเถียนอันก็อดทนรออยู่หนึ่งวันเต็มๆ แต่หลิงหยุนก็ยังไม่มาโรงเรียน และเมื่อคืนเขาเองก็นอนคิดทั้งคืนว่าจะหนีดีหรือไม่?แต่เมื่อเช้า.. เว่ยเถียนอันเข้ามานั่งในห้องเรียนก้นยังไม่ทันร้อน เขาก็เห็นหลิงหยุนเดินเข้ามา ทำให้เขาเกิดอาการหวาดกลัวสุดขีด!และเมื่อเช้าที่กงเสี่ยวลู่เรียกหลิงหยุนให้ตามออกไป เว่ยเถียนอันก็รับรู้ได้ว่าความลับของเขาคงจะต้องถูกเปิดเผยแน่แล้ว และนั่นทำให้เขากลับหวาดกลัวมากยิ่งขึ้นหลังจากการเรียนตอนบ่ายผ่านไปได้สองคาบ หลิงหยุนก็ตะโกนบอกเพื่อนๆในห้องว่าจะไปทวงความยุติธรรมให้กับบครูประจำชั้น เว่ยเถียนอันถึงกับรู้สึกเหมือนคนที่หมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง เขารู้ว่าครั้งนี้เขาคงจะต้องป่นปี้ยับเยินจนไม่เหลืออะไรอีกแน่!ตอนนี้หลิงหยุนกลับมาจากการสะสางเรื่องราวทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาเดินเข้ามาในห้องเรียนและค่อยๆก้าวเข้าไปหาเว่ยเถียนอัน ใบหน้าของเว่ยเถียนอันตอนนี้เต็มไปด้วยความหวาดกลัว และน้ำตาก็เริ่มไหลพร่างพรูออกมา!“เว่ยเถียนอัน.. มีคนบอกฉันว่า แกเป็นคนปล่อยข่าวว่าฉันกับครูประจำชั้นมีอะไรกัน เรื่องนี้จริงไม๊? ฉันจะให้โอกาสแกได้อธิบาย..” หลิงหยุนพูดกับเว่ยเถียนอันยิ้มๆ พร้อมกับใช้ฝ่ามือตบลงบนโต๊ะ“ไม่.. ไม่.. ฉันไม่ได้ทำ..” เว่ยเถียนอันกลัวจนถึงกับปฏิเสธเสียงสั่น!หลิงหยุนมองสีหน้าท่าทางของเว่ยเถียนอัน ในใจก็ได้แต่คิดว่า ‘ใช่แล้ว.. เป็นมันอย่างแน่นอน ยากที่จะปฏิเสธได้!’ปัง!!