ตอนที่ 437

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 437 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 437 : แก๊งมังกรเขียวเป็นของเจ้า! “ถามมาได้ว่าเจ็บไม๊?” พูดจบหลิงหยุนก็ยกแขนเข้าไปใกล้ดวงตาของหลงหวู่ เพื่อให้เธอเห็นวงกลมสีแดงบนแขนของเขาได้ชัดเจน.. หลงหวู่ไม่ใช่คนที่มีวรยุทธ หลิงหยุนจึงไม่กล้าใช้ดารกะดายันปกป้องร่างกายของตัวเอง เพราะเกรงว่าฟันขาวๆของเธอจะหักหมดปากเสียก่อน หลงหวู่กัดริมฝีปากเซ็กซี่ของตัวเอง ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงพร้อมกับร้องตะโกนว่า “ใครให้นายล้อเลียนฉันก่อนล่ะ..” หลิงหยุนยิ้มเล็กน้อยแล้วจึงตอบกลับไปว่า “ขึ้นรถเร็วเข้า..” หลังจากที่ทั้งคู่ขึ้นไปนั่งบนรถแลนด์โรเวอร์แล้ว หลิงหยุนก็สั่งให้หลงหวู่คอยบอกเส้นทาง “ฉันรู้ว่าวันนั้นไม่ควรทำตัวแบบนั้น แต่นายก็ไม่ควรสั่งให้คนมาตบหน้าฉันเหมือนกัน นายรู้ไม๊ว่าฝ่ามือทั้งสองครั้งที่ตบลงบนหน้าของฉันน่ะมันเจ็บบแค่ใหน..?” หลิงหยุนยังคงขับรถไปเงียบๆ.. “อีกอย่างที่อเมริกาก็ค่อนข้างมีอิสระเสรีภาพ ทุกคนสามารถแต่งตัวเซ็กซี่ในที่สาธารณะได้ ส่วนตัวฉันเองก็ชอบแต่งตัวเซ็กซี่อยู่แล้ว ฉันไปที่ไนท์คลับคืนนั้นก็เพื่อพักผ่อนหย่อนใจ แต่คิดไมถึงว่าจะไปเจอนายที่นั่นด้วย..” หลิงหยุนฟังมาถึงตอนนี้ก็หันไปมองรูปร่างที่เซ็กซี่ของหลงหวู่พร้อมกับพูดยิ้มๆ “ชอบแต่งตัวเซ็กซี่งั้นเหรอ.. ถ้าอย่างนั้นก็..?” หลงหวู่มองหลิงหยุนพร้อมกับตอบไปว่า “ฉันรู้ว่านายกำลังจะพูดอะไร? ที่อเมริกาแล้วก็ประเทศในแถบยุโรป ตามหาดทรายมีแต่คนแก้ผ้าเดินเต็มไปหมด..” หลิงหยุนฟังแล้วก็ถึงกับอึ้งไปพร้อมกับแอบคิดอยู่ในใจเงียบๆ ‘เป็นประเทศที่น่าไปมากเลยทีเดียว? ข้าคงต้องหาโอกาสไปให้ได้สักครั้ง ไม่งั้นคงน่าเสียดายแย่!’ หลิงหยุนจ้องมองหลงหวู่ด้วยแววตาประหลาดครู่หนึ่ง ก่อนจะถามเสียงเบาว่า “แล้วคุณล่ะ.. ตอนที่ไปหาดทรายที่โน่น แก้ผ้าหรือเปล่า?” หลงหวู่หน้าแดง และภายในรถก็มีกลิ่นหอมอบอวลของเธอเต็มไปหมด “แล้วนายคิดว่ายังไงล่ะ? ฉันอายุยังไม่ถึงสิบแปดเลย นายคิดว่าฉันจะทำแบบนั้นไม๊?” “เฮ้อ.. ค่อยโล่งอกหน่อย!” หลิงหยุนถอนหายใจพร้อมกับพึมพำเบาๆ หลงหวู่ได้ยินเสียงหลิงหยุนถอนหายใจ เธอจึงหันไปมองใบหน้าหล่อเหลาของเขาพร้อมกับถามขึ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น “หลิงหยุน.. เมื่ออาทิตย์ที่แล้วนายหายไปใหนมาตั้งหลายวัน?” หลิงหยุนยิ้มพร้อมกับตอบไปว่า “ไปทางเหนือมา..” ป่าเสินหนงเจี๋ยในมณฑลหัวเป่ยนั้นอยู่ห่างจากเมืองจิงฉูเป็นพันกิโลเมตร จึงน่าจะเป็นคำอธิบายในเรื่องที่เขาหายตัวไปหลายวันได้ดี “ไปทางเหนืองั้นเหรอ?! นายไปที่นั่นทำไมกัน? อย่าบอกนะว่าไปเที่ยวเล่นที่มณฑลหัวเป่ย.” หลงหวู่ถามอย่างแปลกใจ“ไปฆ่าคน!” หลิงหยุนตอบเนิบๆ“ห๊ะ! นี่นาย.. นายไปมณฑลหัวเป่ย.. ไปฆ่าคนนี่นะ?” หลงหวู่ร้องออกมาอย่างตกอกตกใจหลิงหยุนตอบยิ้มๆ “ถ้าผมจะฆ่าใครสักคน.. ยากที่มันจะหนีพ้นเงื้อมือของผม..”หลงหวู่ถึงกับนั่งนิ่ง เพราะหลิงหยุนพูดเรื่องฆ่าคนได้ง่ายและเป็นปกติราวกับเล่าเรื่องกินข้าว เขาทำเหมือนกับว่าการฆ่าคนเป็นเรื่องปกติธรรมดา“นาย.. นายไปฆ่าใคร?”“คนญี่ปุ่นที่มาขโมยสมบัติล้ำค่าของประเทศจีน..” หลิงหยุนตอบเรียบๆหลงหวู่ถึงกับกลืนน้ำลาย และไม่กล้าถามอะไรอีก เพราะครั้งนี้หลิงหยุนทำให้เธอตกใจสุดขีด!หลิงหยุนยังคงมีสมาธิอยู่กับการขับรถ และหันมาถามเส้นทางจากหลงหวู่เป็นครั้งคราว ระหว่างทางที่มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองจิงฉูนั้น ตี้เสี่ยวอู๋ก็ได้โทรมารายงานว่า บริษัทชิงหยุนโปรดักชั่นถูกถล่มจนราบเป็นหน้ากองไปแล้วหลิงหยุนแสยะยิ้มหลังจากได้ฟัง จากนั้นก็พูดกับตี้เสี่ยวอู๋เพียงแค่สองสามคำแล้วจึงวางสายไปครึ่งชั่วโมงต่อมา รถแลนด์โรเวอร์ก็มาหยุดอยู่หน้าบ้านที่เงียบสงบหลังหนึ่งซึ่งเป็นบ้านของหลงหวู่เองเมืองจิงฉูนั้นมีเอกลักษณ์ในเรื่องของภูมิประเทศที่สวยงาม และทางด้านตะวันตกเฉียงเหนือและตะวันตกเฉียงใต้ล้วนเป็นทิวเขา แม้จะไม่ใช่เทือกเขาสูง แต่เขาแต่ละลูกนั้นยังคงเขียวชอุ่ม และเป็นภาพทิวทัศน์ที่สวยงามมาก อีกทั้งยังอยู่ห่างไกลจากเมืองใหญ่ที่แสนวุ่นวาย เหมาะกับการพักผ่อนและอยู่อย่างสันโดษมากบ้านของหลงคุนอยุ่ท่ามกลางหุบเขาทางด้านตะวันออกเฉียงเหนือ ภายในบริเวณมีบ้านสวยงามเก๋ไก๋หนึ่งหลัง และมีต้นไม้ทั้งเขียวและแดงล้อมรอบ มีดอกไม้ มีนกหลากหลาย และอากาศที่แสนบริสุทธิ์“พ่อรอเราสองคนอยู่ในบ้านแล้ว รีบเข้าไปข้างในกันเถอะ!” ทันทีที่ลงจากรถหลงหวู่ก็เร่งรัดหลิงหยุนให้รีบเข้าไป“ลุงหลงช่างเข้าใจเลือกจริงๆ..” หลิงหยุนคิดในใจว่าการมีเงินทองและมีอำนาจ จึงทำให้มีโอกาสมีบ้านที่น่าอยู่เช่นนี้หลิงหยุนกับหลงหวู่เดินเข้าไปในบ้าน และเห็นหลงคุนกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ที่อยู่ในสวน เขาค่อยๆบรรจงชงชาอย่างชำนิชำนาญ และบนโต๊ะด้านหน้าก็มีถ้วยชาสามใบบวางอยู่ เห็นได้ชัดว่าเขากำลังรอหลิงหยุนและหลงหวู่อยู่จริงๆเมื่อหลิงหยุนเดินเข้าไป หลงคุนก็ยิ้มทักทายทันที “หลิงหยุน.. มาๆ มานั่งดื่มชาเร็วเข้า!”หลิงหยุนพยักหน้าพร้อมกับยิ้มตอบอย่างเป็นธรรมชาติ เขาเดินตรงเข้าไปหาหลงคุนและไม่กล้าที่จะเสียมารยาทนั่งลงในทันทีหลงคุนนั่งอยู่จ้องมองหลิงหยุนครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างพอใจพร้อมกับรินชาลงในถ้วยของหลิงหยุน แล้วพูดกับเขายิ้มๆ“นั่งลงสิ.. จะได้ลองดื่มชาหลงจิง..”หลิงหยุนนั่งลง ยกถ้วยชาขึ้นสูดดมกลิ่มหอมของชา และทันทีที่ยกขึ้นดื่มเขาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นที่หอมหวลยิ่งขึ้นจนถึงกับต้องเอ่ยชื่นชมออกมา“ชาชั้นยอด!”หลงหวู่ยิ้มพร้อมกับพูดขึ้นว่า “จริงเหรอ? ก็ไม่เห็นจะขนาดนั้น ก็แค่ใบชาใส่น้ำร้อน!”