ตอนที่ 461

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 461 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 461 : ประกาศศักดา (3) “แย่แล้ว!” หลิงหยุนรับรู้ถึงอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้น.. ก็ได้แต่ขนลุกชันไปทั่วทั้งตัว.. เขาไม่มีเวลาที่จะคิดอะไรทั้งนั้น และใช้มังกรพรางร่างขั้นสูงสุดไปโผล่อยู่ตรงหน้าของทหารหญิงทั้งสองคน พร้อมกับโอบร่างของพวกเธอไว้ข้างกายของเขาคนละข้าง! พร้อมกันนั้นกระบี่โลหิตแดนใต้ก็โผล่ขึ้นมาในมือซ้ายของหลิงหยุน เขาเคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็วราวกับมังกร และใช้กระบี่โลหิตแดนใต้ฟันเข้ากับผนังเรือจนเป็นรูใหญ่ จากนั้นก็พุ่งออกจากเรือลำนั้นพร้อมทหารหญิงทั้งสองคนด้วยความเร็วไม่ต่างจากลูกธนู! ตูม! ตูม! สิ้นเสียงตูมที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งผืนดินและแผ่นฟ้า ระเบิดมิซไซล์ลูกแรกซึ่งหนักกว่าสามร้อยกิโลกรัมพุ่งเข้าใส่เรือลาดตระเวน-472 และลูกที่สองก็ตามมาติดๆ ลูกไฟขนาดใหญ่สองลูกถูกยิงขึ้นไปบนท้องฟ้าที่มืดมิด และผู้คนที่อยู่ห่างไกลหลายสิบไมล์ก็สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน นั่น..! นั่นมัน..! แรงกระแทก และแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงจนน่าตกใจนั้น เกิดขึ้นจากแรงระเบิดของขีปนาวุธทั้งสองลูก ทำให้กระจกห้องโดยสารของเรือลาดตระเวนอีกห้าลำที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียง ถึงกับแตกกระจายจนทุกคนในเรือต่างก็ตกอกตกใจสุดขีด! เศษของระเบิดมิดไซล์ที่กระเด็นออกมา เสียงกรีดร้อง เสียงกระจกแตก เสียงระเบิดที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งบริเวณนั้น ได้เสริมให้ท้องทะเลในยามค่ำคืนดูโหดร้ายมากยิ่งขึ้น ภายในเรือลาดตระเวน-472 ยังคงมีทหารหญิงอยู่ในห้องโดยสารอีกราวสิบกว่าคน เสียงกรีดร้องของทหารหญิงที่ได้รับบาดเจ็บ เสียงกรีดร้องที่เกิดจากความหวาดกลัวของพวกเธอดังก้องไปทั่วทั้งลำเรือ แต่กลับถูกกลบด้วยเสียงระเบิดที่ดังสนั่นหวั่นไหว ซึ่งคนธรรมดาไม่มีทางที่จะได้ยินเสียงกรีดร้องของหญิงสาวเหล่านั้น.. มีเพียงหลิงหยุนเท่านั้นที่ได้ยิน! โศกนาฏกรรมเกิดขึ้นกับเรืองลาดตระเวน-472 ของญี่ปุ่น! และแน่นอนว่าไม่มีสิ่งใดหลงเหลือในห้องโดยสารของเรือที่ถูกขีปนาวุธถล่ม หลุมขนาดใหญ่ที่มีเส้นผ่าศูนย์กลางมากกว่าสิบเมตร เกิดขึ้นกลางลำเรือจำนวนสองหลุม และเรือลาดตระเวนก็แตกออกเป็นสามส่วน หากมองจากระยะไกล จะเห็นว่ามันไม่ต่างจากแท่งอะไรสามแท่งที่กำลังลอยอยู่กลางทะเล! ผิวน้ำทะเลที่ดูมืดมิดถูกดูดลงไปเป็นครั้งแรก และโถมขึ้นอีกครั้งจนกลายเป็นคลื่นซึนามิขนาดใหญ่ การระเบิดของเรือลาดตระเวน-472 จนแตกออกเป็นเสี่ยงนั้น ก่อให้เกิดคลื่นที่กระจายตัวเป็นวงกว้างและรุนแรง จนผลักเรือลาดตระเวนอีกห้าลำออกไปไกล! จากนั้นจึงเกิดคลื่นยักษ์ก็ถล่มตามมา! หลังจากที่แรงกระแทกได้ซัดเรือลาดตระเวนอีกห้าลำห่างออกไป ก็เกิดคลื่นขนาดใหญ่ที่ก่อตัวจนเป็นกำแพงสูงกว่าสิบเมตร และดูดเอาซากของเรือลาดตระเวน-472 ที่หักเป็นสามท่อนนั้นจมหายลงไปในท้องทะเลลึก!“นี่มันอะไรกัน?!” หลิงหยุนอุทานออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองแม้หลิงหยุนซึ่งอยู่ในระดับกลางของขั้นปรับร่างกาย-6 และใช้มังกรพรางร่างขั้นสูงสุดแล้ว ก็ยังถูกคลื่นที่เกิดจากแรงระเบิดของขีปนาวุธทั้งสองลูกนั้นซัดเข้าอย่างแรง และสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิที่สูงขึ้นทันทีของน้ำทะเลแต่โชคดีที่เขาได้ใช้หน้าอกของตนเองปกป้องทหารหญิงชาวญี่ปุ่นทั้งสองคนไว้ พวกเธอจึงไม่ได้รับอันตรายแต่อย่างใดหลิงหยุนตั้งใจที่จะขึ้นไปตั้งหลักที่เรือลาดตระเวน-474 ซึ่งอยู่ห่างจากเรือลาดตระเวน-473 ไป และทั้งสองลำก็อยู่ห่างจากเรือลาดตระเวน-472 ค่อนข้างไกล จึงได้รับผลกระทบไม่รุนแรงมากนัก แต่ตัวเรือยังคงสั่นสะเทือนและแกว่งไปมาอย่างรุนแรง!หลิงหยุนจัดการฟันเศษพื้นเรือที่ลอยมาออกเป็นสองท่อน และวางร่างของหญิงสาวทั้งสองคนไว้บนพื้นไม้พร้อมกับสั่งว่า“ถ้าคุณไม่อยากตาย.. ก็หลบอยู่ที่นี่ อย่าเข้ามายุ่งวุ่นวายนี้!”หลังจากที่สั่งทหารหญิงทั้งสองคนแล้ว หลิงหยุนก็กระโดดขึ้นไปที่บนหัวเรือลาดตระเวน-474ทันทีที่ขึ้นไปยืนบนหัวเรือลาดตระเวน-474 แล้ว หลิงหยุนก็ใช้เนตรหยินหยางสำรวจไปทั่วท้องทะเล และพบว่าช่างโชคดีที่เรือของเขาถูกกระแสคลื่นพัดไปอยู่ตรงกลางระหว่างเรือลาดตระเวนสองลำ และกำลังลอยไปลอยมา แต่ก็ไม่ถูกคลื่นซัดจมลงไปในทะเล!“ขาวปุย!”หลิงหยุนไม่เห็นเจ้าขาวปุยอยู่บนเรือสปีดโบ๊ท จึงรีบใช้มังกรคำรามร้องเรียกทันที และจู่ๆก็มีเงาสีขาวอยู่วิ่งอยู่บนเรือลาดตระเวน-474 และกำลังวิ่งมาหาเขาสุนัขจิ้งจอกนับว่าเป็นสัตว์ที่ฉลาดที่สุดในจำนวนสัตว์ทุกประเภท แล้วก็อันตรายกว่ามนุษย์มาก จึงไม่ต้องพูดถึงสุนัขจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางอย่างเจ้าขาวปุย..เรือลาดตระเวน-474 จอดขนานกับเรือลาดตระเวน-476 หัวเรือของเรือทั้งสองลำหันเข้าหาเรือสปีดโบ๊ทของหลิงหยุน เรือของเขาถูกเรือลาดตระเวนทั้งสองลำประกบเป็นแซนวิช เจ้าขาวปุยสังเกตเห็นอันตราย จึงกระโดดไปที่ท้ายเรือลาดตระเวน-474 แต่เพราะร่างของมันเล็กนิดเดียว และก็อยู่ห่างจากจุดระเบิดไปหลายร้อยเมตร จึงไม่ได้รับอันตรายแม้แต่น้อยเจ้าขาวปุยรีบวิ่งไปที่หัวเรือลาดตระเวน-474 และเงาสีขาวก็พุ่งเข้าสู่อ้อมแขนของหลิงหยุน“ขาวปุย.. เจ้าเป็นไงบ้าง?” หลิงหยุนลูบไล้ตามตัวของเจ้าขาวปุยอย่างอ่อนโยนเพื่อตรวจดูว่ามันได้รับบาดเจ็บหรือไม่ และเมื่อเห็นว่ามันไม่ได้รับบาดเจ็บ เขาจึงรู้สึกโล่งอก!“ตรงนี้เป็นเป้าสายตาที่ชัดเกินไป พวกเราไปจากที่นี่กันดีกว่า.. ” หลิงหยุนลูบหัวของเจ้าขาวปุย และไปซ่อนอยู่ด้านหลังของห้องโดยสารเรือลาดตระเวน-474“มันช่างมหัศจรรย์มากจริงๆ.. ” หลิงหยุนถึงกับเอ่ยปากชมด้วยพลังทำลายล้างของระเบิดมิซไซล์ทั้งสองลูก หลิงหยุนได้แต่คิดว่าต่อให้เขาเข้าสู่ระดับกลางของขั้นพลังชี่ เขาก็ไม่สามารถทำได้ถึงขนาดนี้!“ดูเหมือนว่าเทคโนโลยีบนโลกใบนี้ จะเป็นสิ่งที่ข้าไม่อาจประมาทได้อีกแล้ว!” หลิงหยุนเริ่มให้ความสนใจกับมัน และยังไม่กล้าขยับตัวทำอะไรหลิงหยุนวางเจ้าขาวปุยลงอย่างนุ่มนวล เขาเดินไปมาในห้องโดยสารสองสามก้าว เพื่อมองสำรวจเรือลาดตระเวน-477 และ 478 ที่อยู่ไกลออกไป