ตอนที่ 460

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 460 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 460 : ประกาศศักดา (2) ทหารญี่ปุ่นทั้งหกคนถูกหลิงหยุนเตะตกลงทะเลไปคนแล้วคนเล่า นอกจากน้ำในทะเลที่แตกซ่าน สีของน้ำทะเลก็เปลี่ยนเป็นสีแดงของเลือดจากศพเหล่านั้น! หลิงหยุนกระโดดขึ้นลอยอยู่กลางอากาศอย่างรวดเร็ว ในขณะที่เจ้าขาวปุยก็ใช้วิชาลวงตาขั้นสูงสุด และจู่ๆ ทั้งหลิงหยุนกับเจ้าขาวปุยก็หายวับไปต่อหน้าต่อตาทหารที่ญี่ปุ่นกว่ายี่สิบคน! และความโกลาหลวุ่นวายก็เกิดขึ้น เสียงปืนดังสนั่น.. ปัง.. ปัง.. ปัง.. กระสุนปืนของทหารญี่ปุ่นถูกยิงออกไปอย่างไร้เป้าหมาย! เรือลาดตระเวนของทหารญี่ปุ่นนั้นสูงราวเจ็ดหรือแปดเมตร แต่ตอนนี้ร่างของหลิงหยุนลอยอยู่เหนือน้ำทะเลราวสิบเมตร ขณะที่ลอยอยู่บนอากาศนั้น เขาก็ซัดเข็มเล่มใหญ่ลงมาจากกลางอากาศใส่ลูกเรือบนเรือลาดตระเวนของญี่ปุ่นอีกห้าคน! ลูกเรือชาวญี่ปุ่นทั้งห้าคนไม่สามารถวิ่งหลบได้ทัน สองคนถูกเข็มซัดเข้าที่ดวงตา อีกสามคนถูกเข็มซัดเข้าใส่ที่ต้นแขนและต้นขา ทั้งห้าคนทิ้งปืนในมือลงทันที พร้อมกับล้มลงไปบนพื้นกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด! และเลือดสีแดงก็ไหลท่วมเต็มดาดฟ้าเรือทันที! “วันนี้ข้าจะให้พวกเจ้าได้รู้ว่า.. ไม่มีใครสามารถล่วงล้ำดินแดนของประเทศจีนได้ง่ายๆ! แล้วถ้าใครกล้า.. มันก็ต้องตาย!” จากนั้น.. หลิงหยุนก็ร่อนลงบนเรืองลาดตระเวนของทหารญี่ปุ่นอีกลำ และมีลูกเรือชาวญี่ปุ่นอยู่หกคน! “นี่มัน.. ผู้ชายคนนี้มีพลังวิเศษ!” “ไม่ใช่.. นั่นเป็นวรยุทธของพวกคนจีนโบราณต่างหาก!” “ยิงมันเร็วเข้า!” ปัง.. ปัง.. ปัง.. เสียงปืนดังรัวๆขึ้นอีกหลายนัด ลูกเรือสามสี่คนบนเรือลาดตระเวนต่างก็พากันกระหน่ำยิงใส่หลิงหยุน แต่หลิงหยุนใช้มังกรพรางร่างวิ่งด้วยความเร็ว ท่ามกลางท้องทะเลที่มืดมิด ทหารญี่ปุ่นได้แต่งุนงงง เพราะไม่สามารถหาร่างที่แท้จริงของหลิงหยุนพบ ไม่มีใครแยกได้ว่าร่างใหนคือหลิงหยุนตัวจริง และร่างใหนคือภาพลวงตา! หลิงหยุนโคจรดารกะดายันขั้นสูงสุด แสงจันทร์ส่องให้เห็นร่างที่สว่างไสว และน่าหวาดผวาของหลิงหยุน! กลิ่นอายสังหารกระจายออกมาอย่างชัดเจน สำหรับทหารญี่ปุ่นพวกนี้ หลิงหยุนไม่ใช้เข็มซัด แต่ใช้เท้าข้างหนึ่งเตะร่างของพพวกมันจนลอยระลิ่วขึ้นไปบนฟ้าไม่ต่างจากลูกฟุตบอล และกลิ้งตกลงไปในทะเลทีละคนๆ ครั้งนี้หลิงหยุนไม่ต่างจากเครื่องมือฆ่าคน เขาทั้งเหี้ยมโหด และไม่ปราณีต่อผู้ใดเลย! ทุกครั้งที่เขาลงมือก็คือการฆ่าให้ตาย สายตาของเขาในยามนี้คมกริบไม่ต่างจากใบมีด สีหน้าเต็มไปด้วยความเย็นชา และดูเย็นยะเยือก และไม่ว่าจะเคลื่อนกายไปที่ใด เท้าที่ก้าวออกไปหนึ่งก้าว ก็คือการสังหารทหารญี่ปุ่นหนึ่งชีวิต! หลิงหยุนรู้ว่าในเรือลาดตระเวนลำนี้ มีทหารญี่ปุ่นอยู่หลายคน แต่เขาไม่รีบร้อนนัก และต้องการจะจัดการกับลูกเรือที่อยู่บนดาดฟ้าก่อน แล้วค่อยไปจัดการกับคนที่อยู่ในห้องโดยสารต่อไป! หลิงหยุนจัดการสังหารลูกเรือสามสี่คนที่อยู่บนดาดฟ้า ด้วยการเตะลงทะเลตายไปทีละคนๆ และเพียงไม่ถึงสองนาที เขาก็จัดการกับลูกเรือที่อยู่บนดาดฟ้าจนหมด!ทหารญี่ปุ่นตกลงไปตายในทะเลศพแล้วศพเล่า จนตอนนี้ผืนน้ำในบริเวณนั้นก็กลายเป็นสีแดงไปหมด!………….ห่างจากเกาะเตียวหยูไปราวเก้าไมล์ทะเล เรือลาดตระเวนของจีนสามลำอยู่ห่างจากกันไปราวสามสิบเมตร ได้จอดอยู่เงียบและหันหัวเรือไปทางเกาะเตียวหยู“หัวหน้าจาง.. ผมได้ยินเสียงปืน..”ภายในเรืองลาดตระเวนลำใหญ่สุด ตำรวจน้ำที่ชื่อเสี่ยวลี่ได้พูดกับหัวหน้าจาง..“ผมเองก็ได้ยินเหมือนกัน.. มันเป็นเสียงปืนแน่นอน แล้วก็ยิงกันหายนัดด้วย ดู ท่าหมอนั่นคงจะโชคร้ายมากกว่าโชคดี..”ตำรวจน้ำอีกคนพูดขึ้นพร้อมกับขมวดคิ้วหนาๆของตัวเอง และจ้องมองไปทางเกาะเตียวหยูที่อยู่ทางด้านตะวันออกเฉียงใต้หัวหน้าเรือตระเวนเองก็ถึงกับขมวดคิ้วจนย่น เขาไม่ได้หูหนวก อีกทั้งลมทะเลตะวันออกเฉียงใต้ก็พัดเสียงปืนพวกนั้นดังมาเข้าหูของเขาอย่างชัดเจน“พวกเราคงจะมาถึงช้าไปซะแล้ว..!”แววตาของหัวหน้าจางดูเหมือนจะมีร่องรอยของความเสียใจ และกระวนกระวายใจ เขายกมือขึ้นลูบศรีษะของตัวเองอย่างเสียไม่ได้!เสี่ยวลี่เองก็กระวนกระวายใจไม่ต่างกัน เขาพูดออกมาอย่างเศร้าสร้อย “หัวหน้าจาง.. ไม่ว่าจะยังไงเขาก็เป็นเพื่อนร่วมชาติของพวกเรา แล้วก็มีใจรักชาติไม่ต่างจากพวกเรา เราจะปล่อยให้ศพของเขาจมลงไปใต้ทะเลเป็นอาหารของปลาแบบนี้เหรอ.. พวกเราทนดูได้จริงๆเหรอ?”ตำรวจน้ำอีกนายหนึ่งก็สมทบขึ้นว่า “หัวหน้าจาง.. คุณดูเรือประมงนั่นสิ เขาค่อยๆขยับเข้าใกล้เกาะเตียวหยูทีละนิดแล้ว ตอนนี้เขาอยู่ห่างจากเกาะเตียวหยูไปไม่ถึงห้าไมล์ทะเล..”หัวหน้าจางเกาหัวแกรกๆ และยังคงนั่งนิ่งคิดหาหนทางแก้ไขในขณะที่เสียงปืนยังคงดังขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นแววตาของเขาก็เป็นประกาย และส่ายหน้าก่อนจะพูดว่า “ดูเหมืนจะไม่ถูกต้องนัก!”ตำรวจน้ำเสี่ยวลี่ร้องถามอย่างแปลกใจ “ไม่ถูกต้องยังไงครับ?”หัวหน้าจางลังเลเล็กน้อย ก่อนจะอธิบายให้ตำรวจน้ำคนอื่นๆฟังว่า “พวกคุณลองคิดดูสิ เรือลาดตระเวนของทหารญี่ปุ่นหกลำ ล้อมเรือเล็กๆลำเดียว แล้วทหารญี่ปุ่นก็มีตั้งหลายนาย ทหารตั้งหลายคนรุมคนคนเดียว มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องยิงเขา?!”“ไม่เพียงเท่านั้น.. ต่อให้ทหารญี่ปุ่นยิงจริง ชายหนุ่มบนเรือนั่นก็น่าจะตายแล้ว แต่ทำไมยังมีเสียงยิงปืนดังขึ้นเรื่อยๆอีก?!”ขิงยิ่งแก่ก็ยิ่งเผ็ด.. หัวหน้าจางรู้สึกเอะใจ!หลังจากที่ตำรวจหลายนายได้ฟัง ทุกคนต่างก็เห็นตรงกันว่าคำพูดของหัวหน้าจางมีเหตุมีผลอย่างมาก เสี่ยวลี่ถึงกับพึมพำออกมาทันที“หัวหน้าจาง.. นี่คุณหมายความว่า..?”หัวหน้าจางพูดขึ้นอย่างน่าสนใจ “ผมก็หมายความว่า คนญี่ปุ่นพวกนั้นกำลังเผชิญกับปัญหาใหญ่อยู่น่ะสิ! ไม่เพียงแค่พวกมันทำอะไรเขาไม่ได้ แต่ดูเหมือนว่ากลับจะต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ด้วยสิ!”“คุณคิดว่าทะเลที่มีพายุรุนแรงขนาดนี้ คนธรรมดาที่ใหนจะกล้าขับเรือฝ่าพายุมาด้วยความเร็วขนาดนั้นเพียงเพื่อจะไปที่เกาะเตียวหยู?!”