ตอนที่ 459

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 459 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 459 : ประกาศศักดา (1) ลมทะเลรุนแรงจนสามารถทำให้รู้สึกเจ็บได้เมื่อพัดกระทบเข้ากับใบหน้า คลื่นสูงกว่าสองเมตรทำให้เรือของหลิงหยุนแกว่งไปมาจนกระตัวของเขาโยกคลอน แต่ก็ยังสามารถยืนโต้คลื่นได้อย่างมั่นคง หลิงหยุนยืนอยู่บนหัวเรือนิ่ง ขาของเขาไม่ต่างจากเหล็กที่แข็งแกร่ง ร่างสูงใหญ่ดูช่างน่าเกรงขาม แววตาของหลิงหยุนเวลานี้เต็มไปด้วยความตื่นเต้น! ตอนนี้เขาอยู่ห่างจากเกาะเตียวหยูไม่ถึงสิบห้าไมล์ทะเล! หลิงหยุนกลับเข้าไปในห้องโดยสารอย่างรวดเร็ว และจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดสีดำ พร้อมกับสวมผ้าปิดบังใบหน้า จากนั้นก็เร่งความเร็วของเรือพร้อมกับยิ้มเย้ยที่มุมปาก แล้วขับเข้าไปทักทายเรือใหญ่ที่อยู่ตรงหน้า เรืองลาดตระเวนของจีนสามลำ กำลังถูกเรือลาดตระเวนของญี่ปุ่นหกลำซึ่งอยู่ห่างจากเกาะเตียวหยูราวสิบบสองไมล์ทะเลขับไล่ และทั้งสองฝ่ายก็กำลังเผชิญหน้ากันอยู่ หลิงหยุนแล่นเรือเข้าไปอย่างรวดเร็ว และตอนนี้เขาก็อยู่ห่างจากการเผชิญหน้าของทั้งสองฝ่ายไม่ถึงร้อยเมตร เมื่อเรือลาดตระเวนของทั้งสองฝ่ายพบว่า มีเรือลำหนึ่งซึ่งไม่รู้ว่าเป็นของชาติใหนกำลังแล่นเข้าไปใกล้ ต่างฝ่ายต่างก็ได้แต่ประหลาดใจอย่างมาก แสงไฟจำนวนมากกำลังฉายมาที่เรือของหลิงหยุน ทำให้เขากลายเป็นจุดสนใจของสายตาทุกคู่ที่อยู่ท่ามกลางท้องทะเลทันที เรือลาดตระเวนของจีนขึ้นข้อความบนป้ายไฟอิเล็คทรอนิคว่า – เรือประมงทุกลำได้โปรดรับทราบว่า เกาะแห่งนี้เป็นของประเทศจีนมาตั้งแต่โบราณ ขอให้หยุดการละเมิดดินแดนของเรา – นอกจากข้อความเตือน ก็มีเสียงประกาศเตือนดังกระหึ่มเข้ามาในหูของหลิงหยุน “เรือที่อยู่ด้านหน้าโปรดฟัง! ท่านได้เข้าสู่น่านน้ำของประเทศจีน เพื่อความปลอดภัยของเรือและตัวท่านเอง และเพื่อไม่ให้เกิดกรณีพิพาทใดๆ กรุณาหยุดเรือและหันหัวเรือกลับไปเดี๋ยวนี้! กรุณาหยุดเรือ และหันหัวเรือกลับไปเดี๋ยวนี้..” แววตาของหลิงหยุนเต็มไปด้วยความสนุกสนาน เขาไม่เพียงไม่หยุดเรือตามคำสั่ง แต่กลับเร่งความเร็วเพิ่มเป็น 50 นอต และเรือของหลิงหยุนก็แล่นฝ่าทะเลที่มีคลื่นรุนแรงไปด้วยความเร็ว และยังคงมุ่งหน้าไปที่เกาะเตียวหยูที่อยู่ด้านหน้าอย่างไม่ใส่ใจ! “ทหารญี่ปุ่นยังไม่พูดอะไรเลย.. เจ้าไปหยุดเรือของพวกมันก่อนไม่ดีกว่ารึ? นี่น่ะหรือเป็นวิธีที่พวกเจ้าใช้รักษาอาณาเขตของตัวเอง อีกหมื่นปีก็ไม่มีทางที่จะได้เกาะเตียวหยูกลับคืนแน่!” หลิงหยุนแสยะยิ้ม.. และระหว่างที่ขับผ่านเรือลาดตระเวนของจีน เขาก็หันหลังกลับไปมองพร้อมกับยกนิ้วกลางให้ หลิงหยุนยังได้ยินเสียงประกาศเตือนดังออกมาจากเครื่องขยายเสียงอีกหลายชุด เขาไม่สนใจแม้แต่จะหันกลับไปมอง สายตาของเขาจับจ้องไปที่เกาะเตียวหยูซึ่งอยู่ด้านเท่านั้น! “หัวหน้าจาง.. เอาไงดีครับ? เรือลำนั้นดูเหมือนจะไม่สนใจเสียงประกาศเตือนเลย และตอนนี้เขาก็อยู่ห่างจากเกาะเตียวหยูเพียงแค่สิบสองไมล์ทะเลเท่านั้น พวกเราจะทำยังไงดีครับ?”ภายในห้องบังคับเรือของเรือลาดตระเวน 995 ตำรวจน้ำบนเรือหลายนายต่างก็มองหน้ากันไปมา เพราะไม่รู้ว่าจะทำเช่นไรดี?หัวหน้าจางยกกล้องส่องทางไกลในมือขึ้น และส่องไปทางเรือของหลิงหยุนอยู่ครู่ใหญ่ แล้วจึงพูดขึ้นว่า“เรือลำนั้นขับมาจากทางด้านตะวันตกเฉียงเหนือ และมีตัวอักษรจีนอยู่บนเรือ คงจะเป็นเรือของคนในชาติเราเอง และดูเหมือนต้องการมุ่งหน้าไปที่เกาะเตียวหยู..”ตำรวจน้ำอีกนายที่อยู่ข้างๆพูดขึ้นอย่างเป็นกังวล “ตอนนี้เรือลาดตระเวนของพวกญี่ปุ่นก็เผชิญหน้ากับเราอยู่ที่นี่ด้วย พวกมันต้องจัดการยิงเรือลำนั้นจมแน่ พวกเราจะทำยังไงดี?”หัวหน้าจางยกกล้องส่องทางไกลขึ้นมาส่องไปทางเรือของหลิงหยุนอีกครั้ง แล้วจึงตอบกลับบไปว่า“เรือลาดตระเวนของเราก็วิ่งได้ความเร็วสูงสุดแค่ 18 นอต ไม่มีทางที่จะไล่ตามเรือลำนั้นไปได้ทันแน่ ถ้างั้นเราก็ค่อยๆตามไปช้าๆก็แล้วกัน จะได้ค่อยๆสังเกตุการณ์ไปด้วย!”“เสี่ยวลี่.. นายติดต่อขอคำสั่งจากผู้บังคับบัญชา ถามพวกเขาว่าจะให้เราจัดการกับเหตุการณ์นี้ยังไง? และขอให้ตอบกลับมาโดยเร็วที่สุด..!”“ครับผม!”เรือลาดตระเวนของจีนทั้งสามลำหันหัวเรือเกือบจะพร้อมๆกัน และแล่นตามเรือของหลิงหยุนไปเพื่อสังเกตการณ์ทันทีในเวลานั้น เรือของหลิงหยุนก็แล่นห่างจากเรือลาดตระเวนของทหารญี่ปุ่นออกไปเรื่อยๆ และเขาก็ได้ยินเสียงประกาศเตือนทั้งภาษาอังกฤษ และภาษาญี่ปุ่นเช่นกันหลิงหยุนไม่จำเป็นต้องฟังภาษาญี่ปุ่นหรืออังกฤษรู้เรื่อง เขาก็สามารถเข้าใจได้ว่าทหารญี่ปุ่นสั่งให้เขาหยุดเรือ และหันหัวเรือกลับออกไปทันที ไม่เช่นนั้นพวกมันจะจัดการกับเขา..แม้แต่คำสั่งของตำรวจน้ำจีนหลิงหยุนยังไม่ฟัง แล้วมีเหตุผลอะไรที่เขาจะต้องฟังคำสั่งของทหารญี่ปุ่น หลิงหยุนยิ้มอย่างสบายใจ จากนั้นก็ทักทายเรือลาดตระเวนของทหารญี่ปุ่นด้วยการเร่งความเร็วไปจนถึงขีดจำกัดสูงสุดของเรือ!หลิงหยุนเร่งความเร็วจนเต็มกำลังแรงม้าของเรือ และเรือของเขาก็แล่นผ่านเรือลาดตระเวนของทหารญี่ปุ่นสองลำไปอย่างรวดเร็วเรือของหลิงหยุนนั้นสามารถขับเคลื่อนด้วยความเร็วสูงสุดที่ 60 นอต นั่นหมายความว่าในหนึ่งนาที เรือของเขาจะสามารถแล่นไปได้ไกลถึงหนึ่งไมล์ทะเล และตอนนนี้เขาขับไปด้วยความเร็วสูงสุด ก็หมายความว่าอีกเพียงไม่ถึงสิบนาทีเขาก็จะไปถึงเกาะเตียวหยู“ไอ้ปัญญาอ่อน!”หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนของญี่ปุ่นชุดนี้มีชื่อว่า โนซากิ และเขาก็นั่งบังคับบัญชาอยู่บนเรือลาดตระเวน 478 โนซากิได้เห็นทุกอย่างจากกล้องส่องทางไกล และตอนนี้เขาก็กำลังเดือดดาลอย่างหนัก!“เรือลาดตระเวน 473 และ 474 – รีบไปจัดการหยุดเรือลำนั้นไว้! หยุดมันให้ได้! ในเมื่อมันลุกล้ำเข้าน่านน้ำทางด้านตะวันออกของเราก่อน เราก็สามารถโจมตีมันได้!”“เรือลาดตระเวน 471 และ 472 พวกคุณมัวทำอะไรกันอยู่? แค่เรือเล็กๆลำเดียวยังไม่สามารถหยุดมันได้! รีบหันหัวเรือกลับแล้วก็รีบตามมันไป จัดการจมเรือของมันได้เลย!”ภายใต้อารมณ์ที่เดือดดาลของโนซากิ เขาได้สั่งการผู้ใต้บังคับบัญชาไปหลายเรื่อง และในเวลานี้เรือลาดตระเวนทั้งหกลำต่างก็พุ่งเข้าใส่เรือของหลิงหยุน และทำการล้อมเรือของเขาไว้!“เจ้าโง่.. นี่พวกแกคิดจะล้อมข้างั้นรึ?”